Melleville

Lumiere Maastricht

26 maart 2015

In de bus hebben we het erover dat gevulde koeken geen kano’s zijn en kano’s geen gevulde koeken. Thijs is het daar niet mee eens.
In het Lumiere filmhuis in Maastricht komt de directeur met een rood aangelopen hoofd onze zaal instormen om te zeggen dat er mensen boos weglopen uit de filmzaal naast ons. Het is te hard. Tijdens het sounchecken was alles prima maar de directeur is te boos om hier een gesprek over te hebben. Het publiek in onze zaal kan zijn geld terugkrijgen en een door Lumiere aangeboden consumptie nuttigen aan de bar.
We spelen akoestisch verder. Dat mag. Het heeft wel wat. De hele tijd denk ik aan de boze mensen in de andere zaal.
Achteraf blijkt dat er één boze man uit de filmzaal naast ons is gelopen. Zijn vrouw is blijven zitten.
We eten patat met zuurvlees. Thijs eet patat met mayonaise.

Marc Ribot in het Paard van Troje

20 maart 2015

Ik ben bij het optreden van Marc Ribot in het Paard van Troje. Hij speelt gitaar zoals Dubuffet schildert. Of Philip Guston.
Het is als op een begrafenis waar je uit ongemak moet lachen. Die man kan helemaal geen gitaar spelen. Maar even later hoor ik de vrijheid. Dezelfde vrijheid die die niet meer zo heel moderne schilders moeten hebben gevoeld en die ik zelf soms voel als ik teken.
Achteraf hoor ik dat hij voor het optreden de zaal binnenliep en iets hoort dat hem irriteerde. Airconditioner uit. Ook de lampen maken geluid. Lampen uit. En na heel lang zoeken ging de koelkast achterin bij de bar ook uit.
Maar op een leuke manier. Alleen maar om een zo mooi mogelijke avond te maken. Verlicht door kaarsen.

 Jean Dubuffet, Dhôtel nuancé d’abricot, 1947

Haaienvinnen

18 maart 2015

Iemand heeft haaienvinnen gemaakt. Hij zwaait ermee in de lucht tijdens het liedje over de haai in het zwembad. Ze steken uit boven het publiek. Na het optreden krijg ik de vinnen. Ze zijn van karton. Er zit een rij haaientandjes met plakband opgeplakt. Echte. Gevonden op het strand in Zeeland.

Het gebakje van de interviewer

16 maart 2015

Er komt een interviewer langs. Ik heb gebakjes gekocht. Ik denk dat ik de interviewer dat moet aanbieden. Maar tijdens het interview is het ineens gek om gebak aan te bieden. Ik denk, als hij weg is eet ik ze allebei op.
Het voelt alsof ik een stukje van de interviewer eet. Ik drink ook het koude restje van zijn koffie.

Chassé Cinema, Breda

13 maart 2015

We eten van een lang bord. Stoofvlees, rijst en een bakje zure komkommer. Ook zit er wat kroepoek bij.
Verderop zit Brigitte Kaandorp. Zij brengt zelf haar eten en borden mee. In een flightcase zit een oven in een andere een magnetron.
Harry Sacksioni zit aan weer een andere tafel. Hij eet ook van een lang bord. Ik heb mezelf ooit een liedje van hem aangeleerd. Natrapje. Weken heb ik erover gedaan om het uit te zoeken.