Slaapwandelen met Elin #29
22 mei 2013
Ik fiets rondjes met Elin op schoot op de fietscarousel in het speeltuintje achter.
Ik word er misselijk van. Van de schommel word ik ook snel misselijk maar met de fietscarousel ben ik na 3 rondjes ziek. Als ik bijna kotsend van het fietsje wil stappen tilt een vader zijn zoontje op één van de andere fietsjes. Het is een treurig ogend jongetje dat een leven vol somberheid voor zich lijkt te hebben. Het jongetje hangt voorover gebogen op zijn fietsje. Hij kan niet bij de trappers van zijn fietsje. Zijn vader wrijft over zijn Iphone. Kotsmisselijk fiets ik door. Het jongetje hangt steeds meer voorovergebogen over het stuurtje. Alsof hij zich in de afgrond wil storten. Ik lach naar de vader en slik wat kots door.
Slaapwandelen met Elin #28
13 mei 2013
Het is vroeg. De vogels zingen bezeten. Ik word er wakker van. Als vogels spinnen zijn en als die spinnen krijsen als bezeten vogels, dan zou het buiten eng zijn. Ik doe voor de zekerheid het raampje boven de balkondeur dicht.
Ik ga nog even liggen en luister naar de spinnen. Om de spinnen te verdrijven bedenk ik een scenario voor een western.
Een paard rent over de prairie. Met een helikopterview komen we langzaam dichter bij het paard. We krijgen zicht op de andere kant van het paard en zien een laars met een been eraan in de stijgbeugel hangen. Camera gaat weer naar boven en de helikopterview volgt nu de weg die het paard heeft afgelegd. Muziek (galmgitaar). Een heel stuk prairie. Muziek zwelt aan. De camera stopt en van bovenaf zien we een man op de grond liggen. Heel klein. Als we langzaam dalen zien we een cowboy met één been. Muziek bereikt climax. Beeld wordt zwart. Titel. ‘Satan ain’t no Devil’ (de titel kan nog anders). De muziek loopt door en de acteurs worden aangekondigd met letters die met bloed geschreven zijn. De muziek maakt plaats voor een vreemd geluid. Elin babbelt haar ochtendbrabbel. Het is het mooiste geluid wat ik ooit gehoord heb.
Slaapwandelen met Elin #27
8 mei 2013
Ik fiets met een zware tas met boeken.
Deze boeken:
Pudding Tarzan van Ole Lund Kirkegaard
Een aparte werkelijkheid van Carlos Castaneda
Mijn leven als ambacht van Cesare Pavese
Mythologieën van Roland Barthes
Een paar DC comics van de Vergelders
Tom Tippelaar van Jan Martinus Verburg en Annie M.G. Schmidt
Fritz the Cat van Robert Crumb
Een boek over Raymond Pettibon
Een Beavis & Butthead comic
En een boek over Ben Shahn
Een man op een scootmobiel rijdt me aan. De man heeft geen benen. Vaak zie je dikke mensen op scootmobielen. Te lui om te fietsen denk ik dan. Maar dit was andere koek. Hij had voorrang had moeten geven. Er was niets aan de hand. Hij vertelde dat hij na een lange periode in het ziekenhuis eindelijk weer naar huis kon. Dat in het ziekenhuis per ongeluk zijn goede been afgezaagd was en dat hij daarom nu helemaal geen benen had.
Ik fiets verder en even later praat ik met 10 mensen over de boeken die ik heb meegenomen, maar vooral over mezelf. Ik kwam erachter dat ik nerveus wordt van mensen die zichzelf heel serieus nemen.
‘s Avonds krijg ik een mail van de man die me had uitgenodigd om over de boeken te praten. Hij schrijft dat hij door ons gesprek moest denken aan de volgende uitspraak van John Cowper Powys.
‘Was it not the whole secret of personal life to find out what your innate nervous and mental fatality was, and then to drag it into your sorcerer’s cell and work magic on it?’
Ben Shahn, Peter and the Wolf, 1943
Slaapwandelen met Elin #26
1 mei 2013
Elin is één geworden en voordat het feest begint ga ik met haar naar het speeltuintje achter. Kinderen spelen en hun ouders wrijven slaperig over hun iPhone. Ik snap dat wel, een iPhone is zo nu en dan leuker dan een kind.
Misschien is dat wel dat wat mijn dochter me later kwalijk zal nemen. Hoe we al wrijvend over onze iPhones de Shells, foute banken en de zieke voedselindustrie hun gang lieten gaan. Waarop ik dan een ontwijkend wir-haben-es-nicht-gewusst achtig antwoord geef en de schuld geef aan mijn eigen vader die die ellende heeft helpen oprichten.
Elin kruipt naar het speelhuisje. Er zit al een kindje in maar dat maakt haar niet uit. De kindjes kijken elkaar aan en voelen wat aan elkaar. Ik kijk naar de bijbehorende moeder en lach wat ongemakkelijk. Hoe oud is hij/zij? Vraagt de moeder. Eén zeg ik. Ik zeg niet dat ze vandaag één geworden is en vraag me af waarom. Zoiets zou een vader toch meteen zeggen? Maar ik krijg het altijd wat benauwd van de speeltuingesprekjes. Ik wrijf dan liever wat over mijn iPhone.
Slaapwandelen met Elin #24 III
25 april 2013
We kijken uit het raam en zien het volgende:
De FBI man staat weer over zijn telefoon te wrijven op het bredere gedeelte van de stoep. Van verschillende kanten komen langzaam leden van het Wijk Preventie Team Bezuidenhout aangeslopen. Op het moment dat de FBI man opkijkt van zijn telefoon ziet hij zich omringt met mannen met hetzelfde groen gele jasje met zwarte ooievaar op de rug. Ik zie de paniek in de ogen van de FBI man. De cirkel preventiemannen sluit zich. Op het eerste gezicht op een wat komische manier overmeesteren ze hem door met z’n allen met gespreide armen de FBI man te ‘omhelzen’. De man valt op de grond. Het komische is eraf als ze de man beginnen te schoppen. Ik zet Elin op de grond zodat ze verder kan met Joubert Pignons ‘Er gebeurde o.a. niets’. Een boek dat kennelijk meer aantrekkingskracht heeft dan 20 kilo duplo. Ik doe de balkondeur open en schreeuw dat ze op moeten houden. Er is geen stoppen aan. Een klein teamlid springt als een gek op de op de grond gevallen telefoon. Een afgetrainde reus gaat op een knie zitten en begint met zijn vuist op het gezicht van de FBI man te slaan. Vreselijk. Als het team eindelijk wat stappen achteruit zet om zelf te zien wat ze hebben gedaan, zie ik bloed. De man ligt stil op de stoep. Ze slepen het lichaam over de straat en een eind verderop dragen ze hem een portiek binnen.
Het zal toch niet door mijn blogje komen? Het zal toch niet zo zijn dat er iemand in de straat de praktijken van de FBI man ook is gaan volgen en het wijkpreventieteam heeft ingeschakeld? Is het naïef om te denken dat het voldoende was om op de afbeelding en het filmpje de man en het nummerbord van zijn auto onherkenbaar te maken? Even later gaat de bel. Aangedaan van alles doe ik open. Een man van het wijkpreventieteam verteld trots dat ze de FBI man in een kelderbox hebben opgesloten en vraagt of ik erbij wil zijn als ze hem ondervragen.
Wordt vervolgd.