live / news / video / store / gallery / press / bio / contact / club / lyrics
Nieuwsbrief ontvangen? (dutch)
leden van de smut-nieuwsbrief zijn automatisch lid van de mowingclub nieuwsbrief.
Member of the month: Miriam
In het pietepeuterig kleine dorp Kruiningen is een speelgoed-annex-potten en pannen annex alles winkel en daar zag ik deze grasmaaier/trekker (in Kruiningen zeg je trekker, geen tractor). website: Miriam
Previous members of the month: A. Wapenaar uit Vlaardingen
Hij stuurde dit watergekoelde John Deere benzine motortje, gevonden in een museumpje in Denemarken. website: A. Wapenaar
Previous members of the month:
Eva
Hij stond achterop zijn brullende maaier ergens in Houston, en wilde niet op de foto. Eva fotografeerde op gevaar voor eigen leven deze woeste man.
website: eva
George Boggs from Virginia:
J. Dijkhuizen:
Mailde een foto die hij maakte tijdens het fietsen langs de vliet bij Rotterdam. Het maaien van het gras langs de kade.
Previous members of the month:
Adriaan Bontebal
John Dear Mowing Club
Overal in Vinexia breken momenteel kleine ruzies uit, die kunnen uitgroeien tot de Rijdende Rechter. ‘De bladeren van jouw boom vallen in mijn tuin!’ Hé, hallo, het is herfst, dan gebeurt dat, ieder jaar weer. Je belt toch ook niet met de instanties om te klagen dat het regent?
Bomen zijn de kroon op de flora, het is maar een mening. Loofbomen zijn de diamant, het juweel in die kroon. Naaldbomen? Ach. Ze stinken naar shampoo, ze horen hier niet thuis, ze verliezen hun bladeren (naalden) niet, tenzij je ze met de kerst binnenhaalt. Ze horen hier niet thuis? Nee, van oorsprong was ons land, wat er toen aan land was, overdekt met louter loofbomen.
Toen ik net in het hofje woonde vond ik, tot mijn verbazing, regelmatig plataanbladeren voor de deur. Waar staat er dan een plataan? Al snel had ik het ontdekt: naast de hof, achter een muurtje, is een peuterschool, of peuterspeelzaal, of hoe heet dat kindergewoel tegenwoordig. Op de grote speelplaats staan drie majestueuze platanen. Prachtig. Enige tijd geleden hebben de direct omwonenden bij de gemeente geklaagd: ze hadden er last van. Last? Vallende bladeren in de herfst, minder zon in de zomer? Rot op. Die bomen stonden er al enige decennia toen jullie daar kwamen wonen, dat had je je eerder moeten bedenken. Maar de gemeente gaf een kapvergunning af. Lang verhaal kort: dat hebben we mooi tegen weten te houden.
Als straatbeplanting hier in de Paulus Potterstraat had men robinia’s, een soort acacia’s, geplant. Gevoelige boompjes. Al snel was een aantal beschadigd door slordig parkerenden. Toen er ook nog eens een aantal door bouwverkeer compleet geslecht werd, zijn alle boompjes gerooid. Sinds enige tijd is er nieuwe aanplant, gelukkig met paaltjes ernaast om bumpers op te vangen. Mijn hoop is dat het platanen zijn, maar zeker weten doe ik het niet; ik ben liefhebber, geen expert. Het blad heeft de vorm van een platanenblad, maar dan zou het evengoed een soort esdoorn kunnen zijn. We zien het wel als ze groter zijn. Het liefst had ik natuurlijk ginkgo’s in de straat gehad, maar je kan niet alles hebben. Die staan om de hoek, op het Hobbemaplein.
En zo kom ik op tractoren. Hoe? Simpel: bomen, natuur, op het land werken, tractoren. Ik kreeg een berichtje van de John Dear Mowing Club. John Deere is een merk van landbouwmachine’s: grasmaaiers, tractoren. De Club blijkt een bandje te zijn. Het is de nieuwe naam van Smutfish, de band van Melle de Boer, beeldend kunstenaar en muzikant. In die volgorde. Toch, Melle? Klik maar als je meer wilt weten - eind volgende maand komt de nieuwe cd uit.
In mijn klompentijd heb ik wel op een John Deere gereden, maar het meest toch op een Deutz. Deutz was ook het merk van de eerste trekker waarop ik ooit zat en dan krijg je een voorkeur. De eerste boer bij wie ik fulltime werkte was een varkensfokker op het oude dorp. In dezelfde tijd was ik actief in het plaatselijke jongerencentrum. De wethouder dreigde de subsidie voor het centrum stop te zetten en we organiseerden een demonstratie, een optocht, naar het huis van de onverlaat. De eerste (en enige?) demonstratie ooit op het dorp. ‘Jongens, ik weet iets leuks,’ had ik tevoren gezegd. ‘Wacht maar af.’ Een half uur voor de stoet zich in beweging zou zetten kwam ik voorrijden met een tractor (de Deutz!) met een platte wagen erachter. Geleend van mijn varkensboer. En dat is gek: ik op een tractor, het scoorde bij de meisjes (het is zonder gevolgen gebleven.)
Later heb ik nog een zomerlang gewerkt bij een boer, Hein Varvik, in Enschede, tegen de Duitse grens. Regelmatig trok ik ‘s morgens in alle vroegte, ná het melken, met de tractor (jawel, een Deutz) naar een afgelegen perceel om te maaien, hooi te schudden, of balen te persen. Het zijn de gelukkigste momenten van mijn jonge bestaan geweest.
Terzijde: Bij het lezen van Een zwerver verliefd peinsde ik er al lezende over in welke tijd het verhaal speelt. In Italië, dat was duidelijk, maar welke tijd? Toen viel de naam van een krijgsheer (krijg en heer, het lijkt me een contradictio) Pelavicino. In de dertiende eeuw dus.
Terzijde: Weer een nieuw boek? Weer een nieuw boek. Na Arthur van Schendel heb ik Gontsjarow ter hand genomen: Oblomow (1859). Onder andere Dostojewksi en Toergenjew hebben lang bij Gontsjarow aangedrongen: je kan schrijven, je kan goed schrijven, kom nou eens met een roman. En toen schreef hij het, in zes weken tijd: Oblomow, 550 bladzijden kleine lettertjes. Later meer. En meer, want er zal wel wat tijd in gaan zitten. In 1984 heb ik het boek voor mijn verjaardag gekregen van mijn toenmalige, en eerste, en mooiste, geliefde.
Terzijde: Melle mailde: ‘Uit wikipedia: The term "Dear John letter" refers to a letter written by a woman to her husband or boyfriend to inform him that their relationship is over, usually due to the woman finding another man.’
Adriaan Bontebal
Previous members of the month: