Wow! dank voor al jullie lieve reacties!
Een broodje makreel van het Stuyvezantplein is lekker, moet ik vaker doen. Ik ben onderweg naar het stadsdeelkantoor om Elin aan te geven. Dat is verplicht. Heel raar om zo'n nieuw mooi wezentje te verbinden aan dat rechten-, plichten- en wettenwereldje waarin ik leef. Misschien had ik het niet moeten doen, maar dan had ik me meer in die zaken moeten verdiepen.
Wachten tot ik aan de beurt ben.
Ik denk aan de paar happen witlofspul die ik in het ziekenhuis heb gegeten vlak voor de geboorte. Dat werd me van alle kanten aangeraden. Om iets te eten. Het was eigenlijk best lekker. Nu ligt Elin te slapen op de kamer van Ilse en mogen ze bijna naar huis.
In het stadsdeelkantoor is na lang wachten het nummertje na mij aan de beurt. Het zal toch niet zo zijn dat ze mijn nummer overgeslagen hebben?
'Het zou kunnen dat degeen na u een afspraak had meneer, dat gaat nu eenmaal voor', zegt het balievrouwtje.
Het zou kunnen dat ik uw kop van uw romp trek, denkt het vadertje.
De afgelopen dagen ben ik vaak in het ziekenhuis en doe ik de dingen die moeten. Tussendoor maak ik met Richard de schommel af voor het Zinderfestival. Zonder Richard had ik het hele ding niet kunnen maken dus veel dank vanaf deze plek.
Alles in een waas. Een waas waarin steeds 1 ding aan de oppervlakte komt.
Trots op mijn lieve Elin en mijn lieve Ilse!
Ik ben aan de beurt. Papieren worden overhandigt en voor Elin is er een knuffel-ooievaartje. Ik moet er een beetje van huilen.
Ziehier het moment waarop Richard gelanceerd wordt van de schommel. Een seconde later komt hij los van het zitje, lijkt een moment in de lucht stil te hangen, maakt een miraculeuze salto en landt als een volleerd turner met beide benen tegelijk op de grond.
