Bij oma gaat de bel.
Het is de huisbaas om de handgreepjes van de keukenkastjes te vervangen.
Oma vraagt aan de huisbaas of hij weet hoeveel mensen er in het huis boven haar wonen.
Zwarte mensen, ze komen en gaan, steeds weer andere... zwarte mensen, zegt oma nog een keer.
Ze hebben ook een keyboardje en zingen liederen.
Och, zegt de huisbaas, dat zou best hun geloof wel eens kunnen zijn, dan kunnen ze er niets aan doen.
De huisbaas vertrekt.
Oma schept een lap draadjesvlees in in een lege, plastic jodenkoekenbus en giet er wat jus bij.
Voor jou jongetje, dat vind je altijd zo lekker.

De gruwelijk omgebrachte burgemeesters vrouw in grote oplage.
De dader is vooralsnog spoorloos. Dit zou toch iets moeten helpen.

De Nieuwe Anita was leuk. Waarom bestaat zoiets niet in Den Haag?
De terugtocht minder. Een uren lange file en een kwibus vol kotsende Mystery land gangers.
Het laatste stukje fietsen werd gade geslagen door de nachtkinderen.

Straks naar Amsterdam. (zie links, rechts boven)
Ze hadden bedacht dat ik maar op de zolder van de Nieuwe Anita moest spelen, maar ik wil niet op de zolder spelen.
Ik wil gewoon bij de andere bands. Ze verzinnen altijd wel iets, alsof ik melaats ben. Melaats is een soort lepra zie ik nu. Iets besmettelijks in ieder geval waar je niet dicht bij in de buurt moet zijn.
Als kind dacht ik dat ik een vieze grijze bal achter op mijn hoofd had, die ik niet kon zien in de spiegel omdat die bal nu eenmaal achter op mijn hoofd zat. Niemand sprak erover. Uit medelijden, omdat het ding afzichtelijk was en vreselijk stonk.
In de bus naar school, stapten de mensen uit, niet omdat ze er bij die halte uit moesten, maar omdat die grijze bal zo stonk.
Het ding verdween toen ik er achter kwam dat je met twee spiegels achterop je hoofd kon kijken.
Misschien zit het een beetje in me. Zo van stop mij maar op zolder, dan kunnen jullie op het echte podium.
En in dat interview op Kindamuzik zeg ik dat ik het niet uit kan staan dat mensen nog nooit van mijn muziek gehoord hebben.
Het is een discrepantie. Ik zou er eens wat aan moeten doen.

Nu dit weer.
Ik heb een hoop basilicum en dacht pesto te maken.
Dat moet met pijnboompitten, Parmesaanse kaas, olijfolie, knoflook en basilicum.
Vreemd met welk een enthousiasme je met dit soort dingen kan beginnen. Een plastic zak vol basilicum geplukt terwijl ik vrolijk een lied van Loudon Wainwright III zong. Fluitend de boel gewogen en vol goede moed aan de slag.

De Magic Bullit is niet geschikt om pesto te maken. Dat weet ik omdat nu de hele keuken onder de prut zit.
Met de resten toch iets gemaakt dat in ieder geval op pesto leek. Vol verwachting een mespunt van het spul geproefd.
Oneetbaar. Bitter als een uitgerangeerde clown.
Nu lees ik dat pesto bitter wordt door pijnboompitten uit China. De bittere smaak kan dagenlang aanhouden. Het internet staat er vol van. De mensen zijn boos dat die dingen überhaupt nog verkocht worden.
Mijn Xenos pijnboompitten kwamen uit China, dus daar heb je het.
De pesto-maak-zin is nu verdwenen, maar komt wel weer terug. Pesto is immers erg lekker.

Kijk, hier een interview op Kindamuzik van Ronald Besemer.
Dat laatst antwoord vind ik wat raar overkomen. Zeker dat einde met 'ik kan het niet uitstaan als mensen nog nooit van me gehoord hebben'. Wat ik bedoel te zeggen is natuurlijk. Ik kan het niet uitstaan dat mensen nog nooit van m'n muziek gehoord hebben.

De mislukte aardbei op m'n balkon lijkt wel een cowboy!

Mijn oma heeft naast een aan autisme grensende obsessie voor de dienstregeling van bus 23, een elektrische vliegenmepper.
Daar doodt ze vliegen mee.
Voor vliegen is mijn oma wat Gargamel voor de smurfen is.
In de verte vliegt een meeuw. Mijn oma klapt met de vliegenmepper tegen het zwarte silhouetje op het raam.
-Ik had 'm bijna!
-Ja, oma dat scheelde niets.
Dan komt er een vlieg het raam opklimmen.
Ik zeg niets en hoop dat mijn oma niets ziet.
Maar het is te laat.
Het beestje zit gevangen onder haar mepper.
Ik hoor geknetter en zie kleine vonkjes. De vliegt bromt hard en oma houdt vol. Het lijkt uren te duren.
Het vliegenlijk dat aan de mepper blijft kleven, gooit oma naar buiten.