Thursday 04 March 2010
Recensie Melleville
Klik hier
Monday 01 March 2010
Longhorns
Normaliter gaat het bloggen me redelijk makkelijk af, maar hier in Amerika is het een bezoeking.
Elke zandkorrel vind ik mooi en op het moment dat ik de volgende zandkorrel vind ben ik de vorige vergeten. Als een klein kind loop ik door een oneindige grote speeltuin. Ik probeer een koekje waar ik de naam mooi van vind, het koekje blijkt ronduit smerig maar ik vind het prachtig. Een ontbijt in het Waffle House, een fastfood restaurant dat misschien wel vaker dan de MCDonalds oppopt, is eigenlijk niet echt lekker maar het maakt niets uit omdat het niets meer pretendeert dan wat het is. Zelfs de veel te slappe koffie in veel te grote bekers is heerlijk.
Vervallen huisjes met arme mensen erin zijn ook mooi, zeker als er een oude dikke boom bij staat. Van back-roads naar dust-roads van dorpje naar dorpje. Oude tractoren, ghosttowns en verlaten bezinestations. Precies zoals het moet.
Even wordt mijn droom verbroken als hotelgenoten Charles en Elisabeth vertellen dat zij hun huis in Austin hebben moeten verkopen en nu van staat naar staat reizen om werk te vinden. Charles was in een vorig leven professor aan een universiteit, maar nu is hij tijdelijk een taxichauffeur die kinderen naar school en weer naar huis brengt. Maar al die narigheid vergeet ik onmiddellijk als ik de koozies om hun blikjes bier zie. Zachte handvatten die het blikje koel en de handen warm moeten houden. Zolang er koozies zijn is er niets aan de hand.
Dikke Amerikanen zijn ook te gek, al kan het je tijdens het eten van het zoveelste hamburgertje ook opbreken. Een hamburger eten en tegelijk naar een dikke Amerikaan kijken is bijna ondoenlijk.
Op Ebay op iets te veel knoppen gedrukt, en nu in het bezit van een gitaar uit 1951. Met angst in mijn hart de 30 jaar oude snaren vervangen. De gitaar heeft het overleefd. Hij klink 59 jaar oud. Ik heb 'm opgehaald in een ranch met longhorns bij het dorpje Quitman, de geboorteplaats van Sissy Spacek. De vorige eigenaren van de gitaar, John en Susan, nodigen ons uit om te komen eten en slapen. Omdat het dorpje zelf 'dry' is en er dus geen alcohol verkocht mag worden rij ik met John in zijn pick-up truck naar de aangrenzende county om in een drive-through liquer store Bud Light bier te kopen. Meer Amerikaan kan ik niet worden.
Friday 26 February 2010
Missisippi. geen idee waar
Missisippi.Ergens
De ketting aan het fornuis is net lang genoeg om bij mn laptop te kunnen komen.
Ilse heb ik 3 dagen niet gezien
Buiten hoor ik varkens schreeuwen.
Be accu van mn laptop is bijna lee
De ketting aan het fornuis is net lang genoeg om bij mn laptop te kunnen komen.
Ilse heb ik 3 dagen niet gezien
Buiten hoor ik varkens schreeuwen.
Be accu van mn laptop is bijna lee
Tuesday 16 February 2010
Gettysburg
Over de besneeuwde slagvelden van Gettysburg, waar het flamboyante leger van General Lee verloor van het in manschappen veel machtigere en ordelijke leger van het Noorden. Wat moeten hier een lijken gelegen hebben. Nu alles bedolven onder sneeuw en mist. Zo nu en dan doemen mannen te paard en kanonnen op. Het spookt hier goed.
Daarna 'lekker' eten bij Bob Evans.
Daarna 'lekker' eten bij Bob Evans.
Saturday 13 February 2010
gary
We bellen aan bij Gary om het appartement te zien en een voorschot op de huur te geven.
Na 10 keer bellen komt er een woest hoofd uit een raampje. Het blijkt Gary.
We lopen achter hem aan en hij wijst naar een wentel trap in zijn krankzinnige appartement. De muren hangen vol met Afrikaanse maskers, grote opgezette spinnen, insecten in doosjes en schilderijen. De vloer is bezaaid met rotsen, schedels en nog meer opgezette dieren.
'You want to see your mother? Well, she's upstairs waiting for you.'
De man is gek denk ik, en ik sta op het punt maar naar boven te gaan. Mijn moeder heeft ooit Gary's appartement gehuurd, en alles is zo vreemd hier dat het me ineens heel aannemelijk voorkomt dat mijn moeder boven aan de wenteltrap op me staat te wachten. Opgezet en wel.
Ilse is iets doortastender en vertelt nogmaals wie we zijn. Ah! het kwartje valt. We gaan aan zijn bureau zitten. Hij laat een stukje steen zien dat tussen de schedeltjes en beeldjes op zijn bureau staat. 'It's dinosaur shit', vertelt Gary, 'wait let me show you the big dinosaur shit'. Hij staat vermoeid op en begint te zoeken. 'I can't find my own shit!' zegt Gary als hij de dinosaurus poep niet kan vinden. Om het goed te maken laat hij een groot stuk meteoriet zien en vraagt me het ding op te tillen. Dit blijkt onmogelijk.
Daarna vertelt Gary dat hij steden beoordeelt op hun aquarium, je zou het niet geloven maar Miami heeft echt het slechtst onderhouden aquarium van Amerika. Hij gaat maar door. Over New York, Amerika en alles daar tussenin. Ik vind het wel best.
Uiteindelijk staat hij op en wandelt moeizaam een deur verder naar het door ons te huren appartement. Het is een groot contrast met het Mondriaan appartement, maar er zit ziel in. Dat is zeker. Over twee weken is het even van ons.
Na 10 keer bellen komt er een woest hoofd uit een raampje. Het blijkt Gary.
We lopen achter hem aan en hij wijst naar een wentel trap in zijn krankzinnige appartement. De muren hangen vol met Afrikaanse maskers, grote opgezette spinnen, insecten in doosjes en schilderijen. De vloer is bezaaid met rotsen, schedels en nog meer opgezette dieren.
'You want to see your mother? Well, she's upstairs waiting for you.'
De man is gek denk ik, en ik sta op het punt maar naar boven te gaan. Mijn moeder heeft ooit Gary's appartement gehuurd, en alles is zo vreemd hier dat het me ineens heel aannemelijk voorkomt dat mijn moeder boven aan de wenteltrap op me staat te wachten. Opgezet en wel.
Ilse is iets doortastender en vertelt nogmaals wie we zijn. Ah! het kwartje valt. We gaan aan zijn bureau zitten. Hij laat een stukje steen zien dat tussen de schedeltjes en beeldjes op zijn bureau staat. 'It's dinosaur shit', vertelt Gary, 'wait let me show you the big dinosaur shit'. Hij staat vermoeid op en begint te zoeken. 'I can't find my own shit!' zegt Gary als hij de dinosaurus poep niet kan vinden. Om het goed te maken laat hij een groot stuk meteoriet zien en vraagt me het ding op te tillen. Dit blijkt onmogelijk.
Daarna vertelt Gary dat hij steden beoordeelt op hun aquarium, je zou het niet geloven maar Miami heeft echt het slechtst onderhouden aquarium van Amerika. Hij gaat maar door. Over New York, Amerika en alles daar tussenin. Ik vind het wel best.
Uiteindelijk staat hij op en wandelt moeizaam een deur verder naar het door ons te huren appartement. Het is een groot contrast met het Mondriaan appartement, maar er zit ziel in. Dat is zeker. Over twee weken is het even van ons.
