Vandaag ben ik jarig.
Ik heb een fles super cognac van vriendin Ilse gehad, waar we in alle vroegte al flink aan moesten nippen.
En ik ga mezelf een snorfiets kado doen.
Via marktplaats, dus nog even afwachten hoe het gaat.
Mijn ervaring met brommers is slecht.
Op m'n 16de nam ik de nogal opgevoerde Honda MT5 van mijn broer over. Zo'n off the road model. Het was net als Stephen Kings auto "Christine" een door Satan bezeten machine.
Je moest 'm met een kick-starter starten.
Op het schoolplein van de Rijswijkse Scholengemeenschap probeerde ik die bewuste 15 november de Honda MT5 te starten.
Wat met geen mogelijkheid lukte. De gehele Rijswijkse Scholengemeenschap had zich langzaam, nieuwsgierig geworden om mij heen verzameld. Het lukte gewoon niet.
Na uren stapte een grote jongen uit de menigte, wuifde me weg en starte de Honda MT5 met een vloeiend gebaar, om met een uitgestreken hoofd de klappende en juigende menigte weer in te stappen.
Tot een vreselijk hoogtepunt kwam het toen ik weg wilde rijden. Met een spastische kramp liet ik de koppeling los en vloog op mijn achterwiel ervandoor. Een seconde moet het er best indrukwekkend uitgezien hebben, totdat ik achterover met brommer en al op mijn rug zwiepte. En even was het doodstil op het schoolplein. Met een kapot achterlicht liep ik moeilijk met het zware ding naar huis, zwerend voortaan te gaan fietsen.
Later wilde een vriendje uit Delft de Honda MT5 uitproberen en reed dwars door een deur een huis in.
Ook weet ik nog dat toen het ding nog in het bezit van mijn broer was, hij met brommer en al door de achterruit van een auto reed om er door de vooruit weer uit te komen. De inzittende had niets, mijn broer had twee gebroken grote tenen.
Ik heb de Brommer na een paar maanden verkocht aan Jimmie. Een ventje dat wel iets van een demon weg had. Ik heb ze nooit meer gezien.