Met Lawnmower Mind maakte de Haagse band Smutfish al weer meer dan drie jaar geleden een van de beste (Americana) platen van de afgelopen jaren. Een droomdebuut dat nauwelijks te overtreffen leek; iets wat pijnlijk duidelijk werd toen begin vorig jaar opvolger Through A Slightly Open Door verscheen. Zeker geen slechte plaat, maar vergeleken met Lawnmower Mind ontbrak er iets. Iets dat we voor het gemak maar even magie zullen noemen. Smutfish heeft zichzelf inmiddels opgedoekt, om vervolgens als John Dear Mowing Club weer op te staan. De band heeft de grasmaaier nog altijd op een voetstuk staan, maar ook het maken van goede muziek zijn zanger/gitarist Melle en zijn medemuzikanten gelukkig niet verleerd. Sterker nog, het debuut van John Dear Mowing Club is nog een klasse beter dan het onvolprezen debuut van Smutfish en laat horen dat de eerder genoemde magie gelukkig weer helemaal terug is. De band heeft niet alleen gekozen voor een nieuwe naam, maar slaat ook in muzikaal opzicht nieuwe wegen in. Waar de muziek van Smutfish zich liet beluisteren als een eigenzinnig eerbetoon aan Neil Young, horen we bij John Dear Mowing Club veel meer invloeden van Bob Dylan en duikt ook Townes van Zandt geregeld op. Tegelijkertijd heeft John Dear Mowing Club een eigenzinnig en eigentijds geluid. John Dear Mowing Club bestrijkt vergeleken met Smutfish niet alleen een breder spectrum van de Americana, maar kiest ook voor een veelzijdiger instrumentarium, indringendere vocalen en hogere spanningsbogen. Dit levert, gecombineerd met de nog altijd prachtige verhalen van Melle, wederom een klassieker op. Heel indrukwekkend!
Erwin Zijleman, Velvet Music