JOHN DEAR MOWING CLUB

Je moet het maar doen: je naam wijzigen terwijl daar ogenschijnlijk geen aanleiding toe is. Je moet het maar doen: wederom een cd uitbrengen die er toe doet. Dat flikt Melle de Boer en zijn kompanen drie na jaar na dato! Onder een nieuwe naam dus.... Het debuut van John Dear Mowing Club slaat misschien nog wel meer aan dan het debuut eertijds van Smutfish. Het titelloze album van JDMC borduurt absoluut verder op het Smut-werk, maar verkent toch ook enige interessante zijpaden. Gebleven is de klaaglijke voordracht van schrijver/dichter en schilder Melle de Boer, hij kleurt met woorden; ook is het gitaarspel van Dick Zuilhof nog immer herkenbaar, zo ook het plukken aan de bassnaren van Rob Lagendijk. Drummer Sean de Vries, die nog net een staartje Smutfish op zijn conto heeft staan, maakt met zijn drums en percussie eveneens niet echt het verschil. Wel is het De Vries die ook de toetsen van het orgel beroert. Dit laatste wordt subtiel gedaan, en zorgt daardoor wel voor een fijne nuancering van het totaalgeluid. En ofschoon Zuilhof dus wel degelijk aanwezig is, weet hij zijn karakteristieke gitaarspel ook op een bepaalde manier weg te laten; domineren op een gecamoufleerde wijze, noem ik het maar. Oke, het is ongetwijfeld ook de inbreng van de producers, Two Horses & Kaneoka, die van JDMC een topplaat maakt. Country-noir heet de omschrijving, maar er is meer. De invloeden van Green on Red en Ome Neil worden nog gesignaleerd, terwijl ook het begeleiden van Daniel Johnston, tijdens optredens eerder dit jaar, zijn invloed heeft gehad (track 7: Right Here). Het is echter vooral John Dear Mowing Club zelf die er een magistrale eigen (en eigenzinnige) draai aan geeft. Vijftien songs van het niveau van Lawnmower Mind, en zelfs beter. Grensoverschrijdend, in vele opzichten. Golden Hands, een nummer wat bij de laatste Smut-concerten al gespeeld werd, met een glansrol voor De Vries, is het prijsnummer. Vooral ook omdat Melle de Boer zelf welhaast in bezit moet zijn van gouden handjes. Een gouden pen ook. Omdat een tien met griffel wellicht overdreven staat wordt het 'slechts' een negen. Wel eentje met een goud randje. (Leo Kattestaart) altcountry.nl
(ik heb de nodige leestekens moeten verwijderen omdat het log programma er rare tekens van maakt, Melle)