We hebben en Volkswagen Caravelle met stoelverwarming.
Mower Sean rijdt erin alsof het niets is.
Op naar Nurnberg.
Gisteren in Frankfurt gespeeld in "Nachtleben".
Een piepklein kroegje. We zetten wat spullen neer uit en de kroegbezoekers kijken raar.
Dan komt er een druk gebarende Duitser op ons af en wijst ons de weg door deuren en trappen naar beneden. We komen in een prachtig zaaltje.
beter.
Op dinsdagavond naar een onbekende band kijken, zou niet zo snel mijn avondbesteding zijn, maar het zat goed vol.
Dan is het fijn dat we niet in het Nederlands zingen.
Dingen tussen de liedjes zeggen is wat vreemd, maar 'Viele Dank!' een paar keer achter elkaar, doet het goed.
Het werkte.
Producer Gordon had ons nog nooit live zien spelen. Hij werd er erg enthousiast van. Een nieuwe cd zit als een film in zijn hoofd.
Veel huggen achteraf. Ook de cowboyhug, een duits gebruik waar met de buiken tegen elkaar gebotst moet worden.
Ietwat ongemakkelijk allemaal, maar blijdschap alom. Bier van het merk Binding zal hier ook iets mee te maken hebben.