De John Dear Mowing Club wenst u een goed 2008!

Droomde vannacht over de echte Suske en Wiske.
Die zien er in het echt helemaal niet zo uit als in de strip.
Behalve Wiske een beetje.

Morgen weer optreden in Lokaal Vredebreuk in Den Haag vanaf 22.00uur
Dit keer met hebben we ook The Dust Bowl Drifters uitgenodigd!
Komt allen!

Op bandgebied lijkt het leven wat stil te staan.
Alhoewel, vanavond komt er iemand van de Haagse 3voor12 langs voor een interview.
Andere zaken dringen zich op.
Mijn post wordt onderzocht.
Een snee in elke envelop. Ook mijn bankafschriften.(zie foto)
eerst vond ik het wel handig bij het openmaken, maar het begint nu toch op te vallen.
Ook wordt mijn telefoon afgeluisterd. Dat is moeilijker aan te tonen, maar voor ik verbinding krijg met iemand, hoor ik eerst een paar tikken.
Mijn airport WIFI modem ding doet heel raar.
Nog gekker is dat een zelfde autootje steeds op plekken is waar ik ook ben.
Krankzinnig.
Nu val je in Rijswijk al op als je je twee dagen niet scheert.
Waarschijnlijk onzin allemaal.

Hier mijn vorig jaar in een oogopslag.

Tweede kerstdag
(bij voorkeur heel chagrijnig en statig voorgelezen)
Het blijven sombere dagen,
daar kan geen eten tegenop.
De Albert Heijn was open,
de bibliotheek gesloten.
Ik ga wat eerder naar mijn moeder,
dan kunnen we nog wat wandelen.

Leo van Altcountry.nl vroeg me een recensie te schrijven over de cd die het meest indruk op mij gemaakt heeft.
Dat is niet eenvoudig.
Mijn eerste ingeving was The Wall van Pink Floyd.
Ik was doodsbang van die cd en nog steeds durf ik hem niet te draaien. (De versie van Luther Wright en the Wrongs vind ik overigens wel erg leuk)
Maar ik heb gekozen voor Time out of mind van Bob Dylan.
Die cd heeft Bob speciaal voor mij geschreven en dat is een grote eer.
A live one van Loudon Wainwright III is achteraf ook favoriet.
Ook veel te danken aan Harvest van Neil Young, die mijn tijd op de Rijswijkse Openbare Scholengemeenschap, iets dragelijker maakte. 1 liedje van die cd, "There's a world" had ik overgeslagen op het cassette bandje, dat was me te veel.
The Band kan natuurlijk ook altijd, zou niet weten welke cd.
Waarschijnlijk kom ik over een paar dagen pas op de titel van de cd die het meeste indruk op mij gemaakt heeft.

Een erg leuk optreden gister in Lokaal Vredenbreuk.
Vandaag werd ik door verschillende mensen gebeld dat het liedje "New Eyes" gedraaid werd bij de Serious Request actie van radio 3FM.
Dit mes snijdt aan verschillende kanten.
John Dear Mowing Club op 3FM.
Een actie voor schoner drinkwater, ergens waar het drinkwater niet schoon is.
Ook was het op de TV.
Dank vanuit onze kant in ieder geval.

Vanavond Spelen we om 23.00 uur wat liedjes in de September Bar op de Grote Markt in Den Haag.

In elke kleedkamer fotografeer ik de koelkast.
Dat is een hele verzameling geworden. Wat ik er mee aan moet weet ik niet.
Naast de koelkasten zijn ook de getekende piemels op muur, plafond en deur een vast gegeven in de kleedkamer.
Die moeten nu ook op de foto.
Ik bedoel hier de op zichzelf staande piemels, niet de wat flauwe bij andermans tekening toegevoegde piemels.
Ziehier de eerste 2 piemels. Uit de kleedkamer van Ilses-Erika in Leipzig.
Die laatste heeft echt iets Duits, vindt u niet?


(mocht u ooit in een kleedkamer zijn en een muurpiemel tegenkomen, graag fotograferen en opsturen.)

Geen benul hoe groot en mooi Duitsland is.
Nu iets meer.
Het zaaltje in Leipzig heet Ilses Erika. Voormalig oost Duitsland.
Een duister hol dat alle hoop doet varen.
Kennelijk een geliefde uitgaansgelegenheid want als we rond een uur of 2 snachts beginnen zit het vol.
Over het optreden schrijf ik niets, daar had je bij moeten zijn.
Heeft ook iets onnatuurlijks om over je eigen optredens te schrijven. Dat moeten anderen maar doen als ze daar zin in hebben.
Veel cd's verkocht en in een onbewaakt ogenblik ook veel cd's gestolen.
Nouja.
Nu terug naar Frankfurt.
In de bus zitten ook wat mensen van platenmaatschappij Hazelwood.
Voor me rijdt mower Sean en praat met mower Dick over Japan. Een extreem volkje zo blijkt, het individu is daar ondergeschikt.
Mower Dick praat altijd met veel overtuiging, ook als hij volslagen onzin uitkraamt geloof je hem.
Naast me slaapt Hazelwood Steven, een Mexicaan uit Los Angeles. Gister vertelde Steven over de band waar hij ooit in speelde. Tijdens hun optredens grilde ze, volgens Mexicaans recept een kip in een oventje op het podium. Tegen het einde van het optreden was de kip gaar, en werd aan het publiek geserveerd.
Aan mijn andere kant slaapt Mower Rob met zijn hoofd tegen een kussentje tegen een bevroren raam. Dat is wel prima omdat hij anders aan de lopende band zijn vieze shag rookt.
Achter me praten Hazelwood Denis en Hazelwood Kenneth in een onverstaanbaar maar ontspannen Duits.
Ik vind het prachtig allemaal.

Gister met mower Sean de MySpace site vernieuwd.
Ik heb zelf niet zoveel met het MySpace gebeuren maar het lijkt me beter zo.
(tussen kerst en oud en nieuw mag iedereen onze MySpace vriend worden)
Klip op de link links om te checken.
Ook een mail formulier bij het "contact" op deze site knopje gemaakt. Dat lijkt allemaal niet zo indrukwekkend maar het was een urenlang gevecht met een boos beest.
Erg blij met m'n laptop.
Ook zin in het optreden in Lokaal Vredenbreuk zondag. weer thuis. Na al de positieve praat van de Duitsers ga je daar toch naar verlangen.
Straks naar Leipzig, dat beloofd wat te wat.
Hier nog een filmpje van een Amerikaan

Opmerkelijk publiek in de MUZ in Nurnberg. Doodstil luisteren, beschaafd applaus en wild geschreeuw om nog een laatste liedje.
Het praten tussen de liedjes gaat beter. Thank you very much you were a great audience.
Wel een mooie zaal de MUZ, thuishonk van mede Hazelwooders THE GREAT BERTHOLINIS.
Lekker gegeten.
Bij het afrekenen naar het kantoor van de MUZ. Er hingen Backstagepasjes van de bands die daar gespeeld hebben aan de muur.
Ook een backstagepas van Herman van Veen. Dus ik wijs ernaar en vraag ze wat ze van Herman vonden.
Het was iets van lang geleden. Verontschuldigend. Sowieso nogal schuchtere mensen. Moeilijk communiceren. Ligt ook aan mij.
Jan Smit kennen ze ook niet in Duitsland. Ik vraag het her en der, maar niemand kent Jan tot nu toe.
De meest bekende en geliefde Nederlander hier was Rudi Carell.
Daarna om te slapen naar een soort woongroep voor kunstenaars en muzikanten. U kent het wel.
's ochtends in de superbus terug naar de Hazelwood studio.
Producer Gordon verteld enthousiast dat we door de club in Nurnberg, waar we gespeeld hebben, gevraagd zijn om op hun jaarlijkse festival te spelen. Het bruecken-festival.
Het gastenboek en een briefje van de woongroep waar we sliepen. Artist flat noemen ze het hier.

We hebben en Volkswagen Caravelle met stoelverwarming.
Mower Sean rijdt erin alsof het niets is.
Op naar Nurnberg.
Gisteren in Frankfurt gespeeld in "Nachtleben".
Een piepklein kroegje. We zetten wat spullen neer uit en de kroegbezoekers kijken raar.
Dan komt er een druk gebarende Duitser op ons af en wijst ons de weg door deuren en trappen naar beneden. We komen in een prachtig zaaltje.
beter.
Op dinsdagavond naar een onbekende band kijken, zou niet zo snel mijn avondbesteding zijn, maar het zat goed vol.
Dan is het fijn dat we niet in het Nederlands zingen.
Dingen tussen de liedjes zeggen is wat vreemd, maar 'Viele Dank!' een paar keer achter elkaar, doet het goed.
Het werkte.
Producer Gordon had ons nog nooit live zien spelen. Hij werd er erg enthousiast van. Een nieuwe cd zit als een film in zijn hoofd.
Veel huggen achteraf. Ook de cowboyhug, een duits gebruik waar met de buiken tegen elkaar gebotst moet worden.
Ietwat ongemakkelijk allemaal, maar blijdschap alom. Bier van het merk Binding zal hier ook iets mee te maken hebben.

Morgen Deel 1 van het tourverslag nu eerst...
Yngwie Malmsteen (try out)
(zie ook: 30 november 2007)

In A.F.Th's Schervengericht zijn Roman Polanski en Charles Manson gezellig met elkaar aan het kletsen in de gevangenis. Door hun vermomingen weten ze van elkaar niet wie ze zijn.
In het vakantie huis in Zeeland was ik gister het liedje "Diamonds In The Mine" van Leonard Cohen aan het zingen. Zo'n beetje voor de gezelligheid.
Op een gegeven moment gaat dat van: And the only man of energy, yes the revolution's pride / He trained a hundred women just to kill an unborn child.
Dit moet gaan over de moord van de Manson kliek op Sharon Tate, de zwangere vrouw van Roman Polanski.
Toevallig.
Mooi compact samengevat ook van Leonard Cohen.
Bij A.F.Th nog zo'n 800 bladzijden te gaan. Minder compact, maar wel prima.

Plato Harry mailt:
Er worden 500 posters verplakt. 200 x Amsterdam en 300 x Den Haag.
en er gaan volgende week nog 100 de kroegen in in Den Haag.
Harry

Grappige gedachte dat een Amsterdammer langs zo'n poster fietst en iets denkt van:
Een boom met een hoed?
John Dear Mowing Club?
Of iemand in een van de 100 kroegen in Den Haag waar zo'n poster hangt:
Een boom met een hoed?
John Dear Mowing Club?
Was dat niet Smutfish?
Stom dat ze van naam veranderd zijn...

Ben bezig met het regelen van een bus voor het Duistland tourtje.
De Kia Besta Bandbus van Mower Dick, waarmee we normaal naar optredens rijden is voor zulke afstanden geen optie.
De prijs die autoverhuurbedrijven voor het verhuren van een bus vragen verschilt nogal.
Maar via via bleek een bedrijf in Rotterdam redelijk. Redelijk? Van het bedrag zou je een bus kunnen kopen, maar dat is ook weer zo wat.
Nu is er ook nog een andere optie.
Het lenen van een bus van een vriend voor een schikkelijk bedrag.
Dit is iets goedkoper maar dan zit je weer met aansprakelijkheid en verzekeringensdingen voor het geval er iets mis gaat.
Ik laat de winterbandenproblematiek achterwege.
Gedoe.
Dan is het fijn dat er in Antwerpen een Cognactheek is. Daar was ik gister met vriendin Ilse en heb er deze fles gekocht. Ook waren we in een kroeg waar Willem Elschot nog kaart heeft gespeeld.

3voor12 luisterpaal, je kan er het eerste liedje van de cd horen.
En nummer 1 in de Plato top 100.
Die links zullen voorlopig werken, tenzij we eeuwig in de Plato top 100 en luisterpaal staan. Dat zou wat zijn.

Een eerste reactie uit Amerika:

I was very happy to find the John Dear Mowing Club CD in my mailbox today. I just got done listening to the album, and I really really like it.

There was not one boring moment in the album, and I was enjoying myself nonstop for the entire thing. Each song is different, and they are all great.

I really like the album's new sound, and I also like how it keeps the "Smutfish" sound that I still love. I hope the band is very proud, because they should be.

Thank you very much for sending me the CD.

Bryan

Southwick, USA

Net Duitse producer Gordon proberen uit te leggen wat de moordlijst is.
Hij zegt dat er een stukje van zijn hart in deze cd zit. Ik ken 'm niet goed genoeg om te weten of hij dat meent.
Dat er een stukje van mijn hart in zit weet ik wel.
Hij kwam ook met de gegevens van ons tourtje door Duitsland.
Club details in het goed Duits.
Zo slapen we 21 december in de Karl Liebknecht-strasse in Leipzig.
Prachtig. Daar zal natuurlijk sneeuw liggen.
We eten die dag in Speisegaststatte Seeblick, dat lijkt me zoiets als Restaurant Zeezicht. Is daar een zee? Ik weet het niet, maar heb er nu al zin in.
Eenmaal daar zal het wel vreselijk zijn.
Dat zien we dan wel.
Nu eerst met vriendin Ilse naar Zeeland voor een paar dagen.
Als het goed is, is er een internetverbinding.

En kijk: daar staan we ineens vanuit het niets op nummer 8 van de moordlijst.

De burgemeester van Rijswijk was in mijn atelier in Billytown.
Ziehier met de hoed die ook aan de binnenkant van de nieuwe John Dear Mowing Club cd te zien is.

In de avond ook nog wat liedjes gespeeld in een druk Melleville, maar door een ietwat te weinig verstand van techniek en een ietwat teveel aan Cognac denk ik niet dat dit erg goed was.
Zeker weten doe je iets nooit.

(Na een opbouwfase van 3 weken, zie- billytown link hiernaast, wordt op 8 december het behaalde resultaat als eindfase gefixeerd en getoond!
SPECTACULAIR! Burgemeester Ineke van der Wel-Markerink opent Billytown2007 op het dak met het hijsen van de vlag, speciaal voor de gelegenheid gemaakt door Jan van der ploeg
FootFoot speelt tijdens deze happening in razend tempo hun hele repertoire, vanaf het dak
De expositie is geopend met hapjes en drankjes tot 22.00 uur, daarna gaat het feest verder in de bar)

Vandaag dus de opening in Billytown. Om 16.00 uur.

Om een uur of 21.00 zal ik, met Mower Sean op traporgel waarschijnlijk wat liedjes zingen.
Het is een prachtige tentoonstelling geworden.
Wees welkom.

De beste alt.country groep van Nederland (zie hieronder) zoekt een goeie manager.
Dat moet toch kunnen.
Niet iemand met grootse plannen die, wanneer die plannen niet uitkomen zegt dat dit bij het grote plan hoort, en als hij dat niet meer hard kan maken, zich lafhartig schuil gaat houden.
Zo iemand niet.
We gaan gewoon door hoor, tot we het zat zijn.
Dan moet u het met de minder goede alt.country groepen van Nederland doen.

Trouwens, dank dat jullie er waren gister. Door weer, wind en regen!

Dat Schervengericht van A.F.Th is best okay.
Ben er in begonnen en heb het gevoel dat het over Roman Polanski gaat.
Die van Repulsion met Catherine Deneuve.
Vriendin Ilse, Patricia Arquette en Catherine Deneuve, wat is het toch een fijn wonder dat ik met een van jullie samen ben.

JOHN DEAR MOWING CLUB - John Dear Mowing Club
Smutfish is de beste alt.country band uit Nederland. Geweest. Want zanger en songsmid Melle de Boer besloot onlangs dat zijn band de naam Smutfish ontgroeid was. En nu gaat hetzelfde gezelschap verder als John Dear Mowing Club. Slechte zet, qua PR, maar Melle heeft meer verstand van muziek maken. Met zijn nieuwe oude band maakt hij iets kortere nummers die zowel meer countryfeel hebben - dan het uitgesponnen singer-songwriter werk van Smutfish - als ook vaker een experimentele invalshoek zoeken. The First Time I Heard Townes Singing daarentegen is regelrechte up-tempo en ook die aanpak komt nu meer voor. Maar we horen Melle, onder invloed van Daniel Johnston, de Texaanse cultheld die Smutfish recentelijk begeleidde, tevens heel klein alleen met pianobegeleiding zingen. Sowieso is er iets van Johnstons gekte in Melle geslopen. Voeg daar een enkel popnummer bij en je hebt met John Dear Mowing Club een hele afwisselende plaat van een zoekende band waarin nog steeds alles draait om de ongelooflijke zeggingskracht van Melle de Boer.
Ronald Besemer

Er is iets mis met mijn airport modum. Iets dat boven mijn pet gaat.
Direct aan de kabel werkt wel maar daar is het koud en stinkt mijn Tiffany snorfiets naar de Shellina.
Ik laat het hier dus maar even bij en ga bij de haard beginnen aan het van Sinterklaas gekregen Schervengericht van A.F.Th.
Als het toch eens ophield met regenen, dan haal ik er een stukje gevulde speculaas van de banketbakker bij.
Soms gaan die internet dingen vanzelf over, dus wellicht straks meer.
Tot vanavond!
nog 1 keer:
Vanavond 21.00 uur, cd release feestje John Dear Mowing Club in Cafe Paard van Troje, Den Haag. Toegang gratis.

Tot wat een behoorlijke hoeveelheid frustraties kan leiden ...dertig jaren geklungel van een aantal platenmaatschappijen is meer dan voldoende voor Harry Hoving (Plato, Den Haag, Nl) om de halve wereld te overtuigen van zijn gelijk .....af en toe je muzikale grenzen verleggen is een must !

Rootsville. be hoort en ziet niets liever en staat dan ook vol bewondering voor de wijze waarop singer / songwriter, gitarist en beeldend kunstenaar Melle de Boer een streep trekt onder de Smutfish periode (albums "Lawnmower Mind" , "Through A Slightly Open Door", Ep "The Fish That Couldn't Swim" ) en vol overtuiging met Dick Zuilhof / gitaar, Rob Lagendijk / contrabas en Sean de Vries / drums resoluut de kaart trekt van de John Dear Mowing Club. De band werd genoemd naar een clubje grasmaaierfreaks die onder dezelfde naam waarschijnlijk heel wat meer decibels de lucht inzwieren dan dit debuutalbum waarvan de opnames in Frankfurt plaatsvonden. Nederland en Duitsers ... gaat het dan toch ooit goed komen? Dit schijfje is alleszins een goede stap in die richting en misschien is het toch waar ....muziek verzacht de zeden. De ietwat aarzelende aanvang "Marylin (Monroe?) Postcard", "New Eyes" met dat vertrouwde ijle stemmetje van Melle de Boer verschilt in wezen niet veel met het vroegere werk van Smutfish maar wanneer het viertal resoluut kiest voor een portie stevige roots / country / rock met "The First Time I Heard Townes Singing", "Bare Hands"; "Mr. Inbetween" en "Cowboygirl", Tom Waits naar de keel grijpt met " Broken TV", Neil Young hetzelfde ondergaat met "Leather Pants" en Sean de Vries zijn "Golden Hands" in de hoogste versnelling weet te schakelen zijn wij ook overtuigd dat dit debuutalbum dezelfde emoties gaat losmaken als destijds "Lawnmower Mind". (SWA) rootsville.be

Gister belde producer Gordon.
Dat is altijd even moeilijk omdat zingen in het Engels iets anders is dan praten in het Engels. Vooral voor een stotteraar.
Het volgende werd duidelijk.
De band van Rudeboy (club of high eyebrows) heeft hun tourtje door Duitsland gecanceld en de vraag was of wij die tour over wilde nemen.
Zo gaat dat.
Een tour door Frankfurt, Neurenberg en Leipzich van 18 tot 21 december.
Dat is kort dag.
En de cd komt daar pas volgend jaar uit.
Ik weet nu al dat het een grote ellende gaat worden, maar toch doen we het.
De Kia Band bus is geen optie, we zullen iets anders moeten regelen.
Voor het dagelijks log is het wel weer geinig.

John Dear Mowing Club - Idem
Wat heeft country noir te maken met grasmaaiers? Vraag dat maar aan Melle de Boer, aanvoerder van de Nederlandse band Smutfish die sinds kort door het leven gaat als John Dear Mowing Club, genoemd naar een club van grasmaaierfans. Over de bizarre naamsverandering zei De Boer onlangs: "Ik vond onze muziek niet meer passen bij de naam Smutfish. Alsof we eruit gegroeid waren. Het uitkomen van de nieuwe cd was de nu of nooit kans om met de oude naam af te rekenen." Flauwekul of niet, JDMC klinkt wel als een nieuwe start. Meer bevrijd, maar wel nog altijd met de klaagstem van De Boer als punt van herkenning. JDMC baant zich een weg tussen country, rock, folk en beatmuziek, met strakke liedjes, lossere eindjes en momenten die vervreemden, een combinatie die gebruikt wordt als de elementen van de spanningsboog. Met Marilyn Postcard als aarzelend begin, gevolgd door het straffe rootsrockliedje The First Time I Heard Townes Singing en het galmende New Eyes. Of zoals het tegen het eind: Reading A Book is een donkere klaagzang, gevolgd door het jengelig-melodische rockliedje The Hole In The Heart, waarna het in slome cadans verder gaat met Donald Duck Suit. Verrassend, spannend, veelzijdig. Mooie naam trouwens, John Dear Mowing Club (Bart Ebisch) Hanx.net

JOHN DEAR MOWING CLUB

Je moet het maar doen: je naam wijzigen terwijl daar ogenschijnlijk geen aanleiding toe is. Je moet het maar doen: wederom een cd uitbrengen die er toe doet. Dat flikt Melle de Boer en zijn kompanen drie na jaar na dato! Onder een nieuwe naam dus.... Het debuut van John Dear Mowing Club slaat misschien nog wel meer aan dan het debuut eertijds van Smutfish. Het titelloze album van JDMC borduurt absoluut verder op het Smut-werk, maar verkent toch ook enige interessante zijpaden. Gebleven is de klaaglijke voordracht van schrijver/dichter en schilder Melle de Boer, hij kleurt met woorden; ook is het gitaarspel van Dick Zuilhof nog immer herkenbaar, zo ook het plukken aan de bassnaren van Rob Lagendijk. Drummer Sean de Vries, die nog net een staartje Smutfish op zijn conto heeft staan, maakt met zijn drums en percussie eveneens niet echt het verschil. Wel is het De Vries die ook de toetsen van het orgel beroert. Dit laatste wordt subtiel gedaan, en zorgt daardoor wel voor een fijne nuancering van het totaalgeluid. En ofschoon Zuilhof dus wel degelijk aanwezig is, weet hij zijn karakteristieke gitaarspel ook op een bepaalde manier weg te laten; domineren op een gecamoufleerde wijze, noem ik het maar. Oke, het is ongetwijfeld ook de inbreng van de producers, Two Horses & Kaneoka, die van JDMC een topplaat maakt. Country-noir heet de omschrijving, maar er is meer. De invloeden van Green on Red en Ome Neil worden nog gesignaleerd, terwijl ook het begeleiden van Daniel Johnston, tijdens optredens eerder dit jaar, zijn invloed heeft gehad (track 7: Right Here). Het is echter vooral John Dear Mowing Club zelf die er een magistrale eigen (en eigenzinnige) draai aan geeft. Vijftien songs van het niveau van Lawnmower Mind, en zelfs beter. Grensoverschrijdend, in vele opzichten. Golden Hands, een nummer wat bij de laatste Smut-concerten al gespeeld werd, met een glansrol voor De Vries, is het prijsnummer. Vooral ook omdat Melle de Boer zelf welhaast in bezit moet zijn van gouden handjes. Een gouden pen ook. Omdat een tien met griffel wellicht overdreven staat wordt het 'slechts' een negen. Wel eentje met een goud randje. (Leo Kattestaart) altcountry.nl
(ik heb de nodige leestekens moeten verwijderen omdat het log programma er rare tekens van maakt, Melle)

Een tijdje geleden zijn er posters gemaakt.
Met hierop de cowboy-hoed-boom van de hoes, maar dan wat groter.
Dit is gelukkig goed uitgepakt.
Je kan een afbeelding niet altijd zomaar opblazen. Herhalen is altijd goed, maar vergroten wil nog wel eens misgaan.
Welnu, met Plato Harry hebben we een soort van promotie plan bedacht.
Zo hebben we ook bedacht de posters in Den Haag te hangen met daarop de tekst:

6 December 21.00 uur, cd release feestje John Dear Mowing Club in Cafe Paard van Troje. Toegang gratis.

Een beproefd middel om wat aandacht te genereren.
Maar de posters hangen niet in Den Haag.
Gister ging ik naar Plato Harry om te vragen waarom.
Hij zei, "maar hij is er nog niet"
Hij vertelde dit alsof de goede Here Jezus zelf langs zou komen.
Hij zei dit met zo'n overtuiging dat ik niet durfde te vragen wie of wat er precies nog niet was.
Ook rolde hij wat raar met zijn ogen.
Ik heb er slecht van kunnen slapen.

Met Lawnmower Mind maakte de Haagse band Smutfish al weer meer dan drie jaar geleden een van de beste (Americana) platen van de afgelopen jaren. Een droomdebuut dat nauwelijks te overtreffen leek; iets wat pijnlijk duidelijk werd toen begin vorig jaar opvolger Through A Slightly Open Door verscheen. Zeker geen slechte plaat, maar vergeleken met Lawnmower Mind ontbrak er iets. Iets dat we voor het gemak maar even magie zullen noemen. Smutfish heeft zichzelf inmiddels opgedoekt, om vervolgens als John Dear Mowing Club weer op te staan. De band heeft de grasmaaier nog altijd op een voetstuk staan, maar ook het maken van goede muziek zijn zanger/gitarist Melle en zijn medemuzikanten gelukkig niet verleerd. Sterker nog, het debuut van John Dear Mowing Club is nog een klasse beter dan het onvolprezen debuut van Smutfish en laat horen dat de eerder genoemde magie gelukkig weer helemaal terug is. De band heeft niet alleen gekozen voor een nieuwe naam, maar slaat ook in muzikaal opzicht nieuwe wegen in. Waar de muziek van Smutfish zich liet beluisteren als een eigenzinnig eerbetoon aan Neil Young, horen we bij John Dear Mowing Club veel meer invloeden van Bob Dylan en duikt ook Townes van Zandt geregeld op. Tegelijkertijd heeft John Dear Mowing Club een eigenzinnig en eigentijds geluid. John Dear Mowing Club bestrijkt vergeleken met Smutfish niet alleen een breder spectrum van de Americana, maar kiest ook voor een veelzijdiger instrumentarium, indringendere vocalen en hogere spanningsbogen. Dit levert, gecombineerd met de nog altijd prachtige verhalen van Melle, wederom een klassieker op. Heel indrukwekkend!
Erwin Zijleman, Velvet Music

Ziehier wat foto's van Melleville in Billytown,
Met dank aan de maker:Martijn van de Wiel.





Philip Kroonenberg was op bezoek in Melleville en dat was een grote eer.

Het was een memorabele avond in Melleville,
later wat foto's, nu met mower Rob richting Nijmegen.
We spelen vanavond in Cafe Frowijn.

Gister bij Ramonaaa, een programma van het lokale radio station Midvliet in Leidschendam.
Dat is nog een heel eind fietsen.
Ik zal het wel allemaal wel niet snappen dacht ik toen de presentator de volgende vraag stelde.
En wat gaat de nieuwe cd kosten?
Ik antwoord: eh..15 euro ofzo.
Hij vraagt, is dat niet wat duur voor een cd van een lokaal bandje?
Ik schiet in de verdediging en zeg dingen als: maar we hebben op het Noorderslag festival gespeeld, drie keer op het Crossing border festival (ik vergeet 3x Oerol, De Popkomm in Berlijn, Uitmarkt Amsterdam) zo lokaal zijn we toch niet?
Ik had de boel kort en klein moeten slaan, het radio presentatortje zijn microfoon in zijn reet moeten duwen en hem net zo lang moeten schoppen tot die microfoon weer uit z'n mond kwam.
Dat zou mooie live radio zijn geweest.
Maar niets van dat al. Ik voelde me al schuldig omdat ik zei dat hij zich misschien iets beter in had moeten lezen op onze website.
Hij vraagt: maar nog niet die mega platendeal?

Leuker:
Een Amerikaan heeft weer een liedje gecoverd.
Het blijft raar en leuk dat iemand zo ver weg dat doet.

Meer Amerikanen hier