"Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club!" blokletterden we enkele weken geleden al in onze nieuwsrubriek en die uitspraak kunnen we na het beluisteren van hun eerste album onder die naam alleen maar bevestigen. Net als "Lawnmower Mind" en "Through A Slightly Open Door", het in 2004 nog onder de oude groepsnaam verschenen debuut van Melle de Boer en de zijnen en de opvolger daarvan van een jaar of twee later, is immers ook "John Dear Mowing Club" weer een echte droomplaat geworden. En net als op die beide platen zijn daarop ook nu weer duidelijk invloeden als Green On Red, Daniel Johnston, Neil Young en Dylan aanwijsbaar. Dat neemt echter niet weg, dat dit titelloze "debuut" toch vooral een plaat met een eigen gezicht is. De country noir van weleer is gebleven. Het sombere, bij momenten zelfs ronduit dreigende karakter van de liedjes ook. En dan die zang! Melle klinkt hier klaaglijker dan ooit. Alsof elk woord dat hij zingt ook effectief ontzettend pijn doet. Vlees en bloed geworden leed als het ware! Echt kapot zijn we ervan! En we willen dan ook vooral niet nalaten om dit sterke staaltje van "Haagsche Americana-bluf" hier te bombarderen tot een echte must have. Onze luistertips: het slepende, zo ongeveer als de Velvet Underground in een zonderlinge Americana mood klinkende "Bare Hands", het apart twangende "Golden Hands", de hartverwarmende (bijna soulvolle) sleper "Donald Duck Suit" en het tekstueel ronduit briljante openingsnummer "Marilyn Postcard". Beklijvend spul zondermeer!
ctrlaltcountry