Wednesday 02 January 2008 at 4:19 pm
Recensie Fred Smale
John Dear Mowing Club / Same / Hazelwood Music HAZ 051 (www.mowingclub.com)
Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club. Voorman, Hagenaar, zanger, gitarist, songwriter en beeldend kunstenaar Melle de Boer kiest na 5 jaar voor een andere naam voor zijn band. Ter verduidelijking zegt hij: 'de muziek die wij op dit moment maken past niet meer bij de naam Smutfish, met het uitbrengen van een nieuwe cd hadden we een kans om onder een nieuwe naam door te gaan. Overigens was de debuut-cd van Smutfish ook al gerelateerd aan grasmaaiers: Lawnmower Mind.' En het moet gezegd: de start van de Mowing Club is veelbelovend. In 15 nieuwe en allemaal zelfgeschreven songs zet Melle met zijn makkers een prima product neer. Melle heeft een zeer herkenbare stem, ergens in de buurt van Neil Young, maar toch op eigen wijze anders. Zijn songs gaan zich na enkele speelbeurten nestelen in je lijf, de eerste twee nummers zijn voor mij al direct schoten in de roos: het openende walsje Marilyn Postcard toont Melle's passie voor deze onbereikbare, ongenaakbare vrouw. We moeten het doen met de vele ansichtkaarten en uiteraard met de films. In het tweede nummer The First Time I Heard Townes Singing, een liedje in de country rock sfeer, beschrijft hij de verbijstering die hem overviel toen hij Townes voor het eerst hoorde zingen: 'I decided to get drunk'. Geen zwakke plekken op deze goede cd, of het zou het over the top' zingen in Cowboy Girl moeten zijn, net een tikje te ver doorgezet. Ik noem nog enkele titels, omdat die zo simpel en doeltreffend zijn: New Eyes, Cowboy Girl, Leather Pants, Reading A Book, Donald Duck Suit, The Hole In The Heart, Kevin Bacon (!), Broken TV. Voeg daarbij de uiterst adequate begeleiding in een combinatie van folk, rock en country; het is duidelijk dat de vier mannen al meer dan 5 jaar samen spelen. Een leuke meevaller. (FS)
Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club. Voorman, Hagenaar, zanger, gitarist, songwriter en beeldend kunstenaar Melle de Boer kiest na 5 jaar voor een andere naam voor zijn band. Ter verduidelijking zegt hij: 'de muziek die wij op dit moment maken past niet meer bij de naam Smutfish, met het uitbrengen van een nieuwe cd hadden we een kans om onder een nieuwe naam door te gaan. Overigens was de debuut-cd van Smutfish ook al gerelateerd aan grasmaaiers: Lawnmower Mind.' En het moet gezegd: de start van de Mowing Club is veelbelovend. In 15 nieuwe en allemaal zelfgeschreven songs zet Melle met zijn makkers een prima product neer. Melle heeft een zeer herkenbare stem, ergens in de buurt van Neil Young, maar toch op eigen wijze anders. Zijn songs gaan zich na enkele speelbeurten nestelen in je lijf, de eerste twee nummers zijn voor mij al direct schoten in de roos: het openende walsje Marilyn Postcard toont Melle's passie voor deze onbereikbare, ongenaakbare vrouw. We moeten het doen met de vele ansichtkaarten en uiteraard met de films. In het tweede nummer The First Time I Heard Townes Singing, een liedje in de country rock sfeer, beschrijft hij de verbijstering die hem overviel toen hij Townes voor het eerst hoorde zingen: 'I decided to get drunk'. Geen zwakke plekken op deze goede cd, of het zou het over the top' zingen in Cowboy Girl moeten zijn, net een tikje te ver doorgezet. Ik noem nog enkele titels, omdat die zo simpel en doeltreffend zijn: New Eyes, Cowboy Girl, Leather Pants, Reading A Book, Donald Duck Suit, The Hole In The Heart, Kevin Bacon (!), Broken TV. Voeg daarbij de uiterst adequate begeleiding in een combinatie van folk, rock en country; het is duidelijk dat de vier mannen al meer dan 5 jaar samen spelen. Een leuke meevaller. (FS)
