Thursday 31 January 2008
Naar het Film festival in Rotterdam geweest.
En daar was David Lynch.
Hij vertelde dat hij een keer met een houweel op een dooie koe sloeg, dat de houweel terugveerde en hij zichzelf bijna knock-out sloeg.
Het lijkt me een aardige man.
Met een zo vanzelfsprekende autoriteit.
Dat niet twijfelen, maar gewoon doen.
Zo moet het! denk ik dan in de trein terug naar Rijswijk.
Vanaf nu ga ik het zo doen! Precies zoals David Lynch! Hoera!
Thuis fijn demonen tekenen! Die gaan goed de laatste tijd.
Of eerst naar de supermarkt? Dan is dat maar vast gebeurd. Oja en een bio voor de Duitse booker schrijven en Och, Remco van de Zwarte Ruiter bellen om te weten hoelaat we vanavond in de Zwarte Ruiter moeten spelen.
Ah, rond 23:00 uur. Kom ook. Of niet. Nouja, kijk maar.
Wednesday 30 January 2008
Weer boomhoeden gevonden. Dit keer zijn de boomhoeden mooi centraal opgehangen.
Tussen de gekste affiches.
Zou mooi zijn geweest als er onder de boomhoeden had gestaan:
Donderdag 31 januari vanaf ongeveer 23.00uur in de Zwarte ruiter in Den Haag. Een post-natale cd presentatie.
En:
met medeblogger Marco Raaphorst over auteursrechten in de kroeg.
Tuesday 29 January 2008
En: Dank voor de reacties op de schoenen van Mowing Rob, ze zijn naar hem doorgestuurd.
Monday 28 January 2008
Mijn moeder las mij voor het slapen voor.
Halverwege zei ik dat ik naar de wc moest.
Ik sloop naar haar tas en pakte geld uit haar portononee.
Dat geld stopte ik in het borstzakje van mijn pyama, en kroop terug in bed.
Mijn moeder ging verder met voorlezen.
Het geld bonkte in mijn borstzakje.
Later, als ik mijn broer naar bed hoorde gaan, kroop ik weer uit bed, om hem te vragen hoeveel bijvoorbeeld 25 plus 25 was.
50! Dan was ik al aardig op weg.
Ik had het geld nodig voor een horloge.
Een prachtig horloge met rode led lampjes, dat ik bij de sigarenboer had zien liggen voor 120 gulden.
Ik kon niet wachten tot mijn moeder weer ging voorlezen.
Toen ik het geld bij elkaar gepikt had, kocht ik het horloge.
De sigarenboer vond het maar raar dat een klein jongetje zoiets in zijn eentje kocht, maar hij verkocht het toch.
S-avonds na het voorlezen haalde ik het horloge tevoorschijn om het onder de dekens te bekijken.
Als je op het knopje aan de zijkant drukte gingen de rode led lampjes branden.
Die rode gloed gloed onder het dekbed. Zo mooi.
Het horloge heb ik geruild tegen een blauwe nietmachine.
Die nietmachine ligt volgens mij nu nog ergens in het bureau van mijn vader.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat ik het horloge niet kon dragen.
Saturday 26 January 2008
Gister deze tekening gezien.
Tijdens de Haagse rondgang.
Dat is een terugkerend gebeuren waar kunstenaarsinitiatieven in leegstaande panden en galeries in Den Haag hun ding laten zien.
Best leuk.
Op de valreep de
TH galerie binnengewandeld, en deze tekening van Walter Swennen gezien.
Een fototoestel was ik vergeten dus met de telefoon een foto gemaakt.
Bij de galerie zat een verlaten restaurant voor feesten en partijen.
Dat zie je niet vaak.
De galeriehouder tracteerde daar op wijn.
Friday 25 January 2008
De LawnBott LB3200 inclusief tekst vond ik in de
gadgetgarden .
Deze grasmaaier kun je zelfs via bluetooth bedienen, dus dat is helemaal makkelijk. Je moet wel eerst het te maaien oppervlak uitstippelen, want voor hetzelfde geld maait deze handige machine ook meteen het gras van de buren. Het apparaat kan zelfs tegen een 30 graden steile helling maaien en heeft een maximaal te maaien oppervlak van meer dan 3500 vierkante meter. Als de energie van het beestje opraakt, dan keert hij automatisch terug naar zijn oplaadpunt. Gelukkig heeft hij ook een sensor zodat de messen stoppen als bijvoorbeeld de hond in de weg loopt. De prijs bedraagt $3250, wat gelijk staat aan circa 2250 euro.
Thursday 24 January 2008
Als ik nu eens zou vertellen dat ik een paar liedjes met Leonard Cohen samen geschreven heb. Dat zou wat zijn.
Dan reed ik naar de televisie studio in de auto van vriendin Ilse.
Dan zouden ze vragen, hoe kwam dat nou tot stand zo'n samenwerking?
Ik zou nerveus antwoorden dat Leonard me een mailtje stuurde omdat hij een tekening wilde kopen. Haha tuurlijk dacht ik dat het een grap was, maar toch... je reageert toch op zo'n mailtje en overmoedig antwoorde ik dat hij maar eens langs moest komen in mijn atelier.
Zo gebeurde het. Hij moest toch in Frankrijk zijn, dus Rijswijk was goed te doen.
Dood nerveus. Je gaat er toch in geloven. Tuurlijk wil Leonard Cohen een tekening kopen.
En daar was hij, ineens stond ie in mijn atelier. Een rustige oude man. Een beetje mijn vader.
Hij zocht een tekening uit en ik gaf hem mijn cd's mee. Allemaal wat gehaast. Dat was het dan dacht ik.
Maar hij mailde weer. Hij had naar de cd's geluisterd en had een idee voor een liedje. Zo kwam het. Daarna had ik ook een idee voor een liedje, dus daar heeft hij weer op gereageerd.
Dus de grote meester kwam gewoon langs in je atelier? Ja, gek eigelijk.
Ik herinner me dat hij iets zei zoals: 'Muziek is niet meer genoeg, goeie dingen komen nog maar zelden boven drijven..uiteindelijk natuurlijk wel ja... als lijk. Nu worden er luchtkussens onder de muziek gebonden, zo dat het niet eens zou kunnen zinken.'
Nee ik zeg niet welke liedjes het zijn, dat hebben we zo afgeproken.
Dan zouden ze me bedanken en de nieuwe cd eens in de lucht houden zodat u hem via de camera thuis kan zien.
En u zou denken, gut, die moet ik ook.
Wednesday 23 January 2008
Mowing Rob heeft bij de politie aangifte gedaan van zijn gestolen schoenen. (zie:5 januari 2008)
Hieronder heeft hij geprobeerd zijn schoen te tekenen.
Ze zijn zwart.
Mocht u er meer van af weten, laat dat dan weten via mowingclub.com.
Dat kan ook anoniem.
Rob is niet boos. Hij zou blij zijn met nieuws.
Monday 21 January 2008
In een periode dat het allemaal niet ging zoals ik wilde, leende ik regelmatig boeken van mijn vriend Garcifer.
Garcifer woonde in een rokerslong.
En zijn boeken waren als longblaasjes uit zijn long.
Ze deden je hoesten tijdens het lezen.
Artaud, Byron, Rimbaud, Baudelaire.
Lichtgevende schilderijen in een duister museum.
Ook de Oostenrijkse expressionistische dichter Georg Trakl.
Een raar mannetje dat mijn ogen openscheurde.
Hij liet me dingen zien die verder gingen dan Startrek ging.
En soms, om het allemaal wat dragelijker te maken een gezellig verhaal van Johnny van Doorn, die zijn geest liet waaien.
Laatst heb ik Garcifer zijn boeken helpen verhuizen.
Vaak konden er maar een of twee boeken in een verhuisdoos.
Anders werden ze te zwaar.
We zijn er maanden mee bezig geweest.
Sunday 20 January 2008
Een nieuw liedje geschreven.
'Sad song' heet het, maar het valt allemaal wel mee.
Het gaat over Jim, een spook dat dingen verstopt.
Hij maakt me ook 's nachts wakker met zijn gong, omdat ik liedjes moet schrijven.
Spook Jim heeft de liefde verstopt.
Maar wat blijkt, hij heeft de liefde in liedjes verstopt.
Na dagen zeilen op een donker meer, breekt het ochtendgloren door en leg ik mijn bootje aan in de haven van liedjes.
En ja hoor, daar vind ik de liefde terug in een van de liedjes.
Vooral het refrein is prachtig.
Jammer dat u dat nu niet kan horen.
Saturday 19 January 2008
Concertkaartje deel II
2 mei 1987, doorgestreept en 6-6 bovengeschreven.
Helloise in Ahoy Rotterdam.
Ik was 15. Weet er nog weinig van.
Was erheen met mijn vriend Bas.
Bas had boterhammen met stinkende kaas mee.
Vooral de Special surprise act was spannend.
De gekste geruchten, misschien zou Ozzy Osbourne wel komen.
De verassing bleek 2 leden van de band Stryper.
Een reli-rock band met nummers als "To Hell With The Devil" en "In God We Trust".
Nu ik er wat over google, blijkt Adam Curry bij dit concert Patricia Paay ontmoet te hebben.
Mijn god, dit lijkt me wel weer genoeg voor vandaag.
Friday 18 January 2008
JOHN DEAR MOWING CLUB John Dear Mowing Club (Hazelwood Music HAZ 051)
Toen ik de cd van John Dear Mowing Club in handen kreeg dacht ik eerst dat het debuut van een nieuwe band was. Maar bij het openen van het hoesje zag ik al snel de naam van Melle de Boer prijken. Was de voormalig zanger van Smutfish solo gegaan, of was hij een nieuwe band gestart ?
Nee hoor, gewoon een naamswisseling. Na twee goed ontvangen cd's was de songschrijver van mening dat de naam niet meer bij de muziek paste. Van een overdaad aan marketing-denken kun je hem alvast niet beschuldigen.
Toch heeft hij een punt. Smutfish was goed, de optredens bij tijd en wijlen sensationeel, maar het was soms nog wat timide. John Dear Mowing Club kent geen schroom meer. Ze durven stevig uit te pakken zoals in de country-rocker 'The first time I heard Townes singing'. Maar wisselen dat even makkelijk af met ingetogen kippenvel-momenten zoals 'Broken TV'. Melle, wiens stem in het verleden nogal eens zeurderig kon worden na een aantal nummers, heeft duidelijk meer kleuren aan zijn vocale palet toegevoegd. Ook de band als geheel heeft aan kracht gewonnen. Op zulke momenten hoor je " onnederlands goed " te roepen. Maar waarom zou er ook geen goede americana uit de polder kunnen komen ? Met dit tweede debuut begint de groep giganten van de donkere country, zoals Richard Buckner, serieus naar de kroon te steken.
New Folksounds
datum: 18 januari 2008
auteur: Luther Zevenbergen
Friday 18 January 2008
Gister mailde producer Gordon:
BY THE WAY: We found an agency tonight and they'll start bookig you tomorrow. It's a good one!!!
Hotellounge in Duitsland.
Spannend. Hoop dat ze ook optredens in Zwitserland boeken.
Daar wil ik altijd al heen.
Thursday 17 January 2008
In de film The Straight Story van David Lynch doorkruist een oude man op zijn kleine grasmaaier een flink deel van de Verenigde Staten op zoek naar zijn broer. Tragikomisch en levensecht. Daar moest ik meteen aan denken toen ik de nieuwe bandnaam van de groep van de Haagse singer-songwriter Melle de Boer (voorheen Smutfish) hoorde. En niet alleen omdat dat kleine maaiertje (soort mini-tractor) er een was van het merk John Deere. Meer vanwege die oprechtheid, dat tegen de stroom invaren, maar ook vanwege de vastberadenheid, het doorzettingsvermogen en dat relativeringsvermogen. De Boer is uit hetzelfde hout gesneden als de oude man in die film en van het type Johnny Dowd, Neil Young en Daniel Johnston. Met laatstgenoemde trok zijn groep eerder als begeleiders door Nederland en Belgie. Melle de Boer wordt ook steeds beter in wat hij doet. Vooral tekstueel is het mooi en bijzonder. 'She's wearing her wounds as if they were jewels,' zingt hij in het prachtige Marilyn Postcard. En in Broken TV herken je de prachtig omschreven ellende levendig. Mooie plaat om de tijd even bij stil te zetten. WILLEM JONGENEELEN
Thursday 17 January 2008
Vandaag afgesproken met de nieuwe boeker.
Walter Wilhelm.
Een prettig gesprek in de cafe de Zwarte Ruiter.
Bij het naar huis fietsen, boomhoeden zien hangen tussen affiches met aankondigingen van exotische feesten.
De boomhoeden geven niet veel informatie prijs.
Misschien denken de mensen wel dat het iets met kunst van doen heeft.
Het is wat.
Wednesday 16 January 2008
Een foto-shoot voor "de Fret", het maandblad van de NPI.
Fotografe Angelique van Woerkom heeft ons uitgenodigd in een verlaten loods in Schiedam.
Mowing Dick had andere verplichtingen dus die kon niet op de foto.
Het belooft een serieuze foto te worden.
Stemmig licht in een verlaten loods, dat wil wel.
En dan ook nog zwart-wit.
Dat past wel bij de muziek zullen ze zeggen.
En zo is het.
Hoewel Mowing Rob toch een kleurig shirt aan had.
Monday 14 January 2008
Gister naar de Andy Warhol expositie geweest in het Stedelijk Museum in Amsterdam.
Het was de laatse dag van de expositie, dus dat kon nog net.
Zo dachten meer mensen.
Ik vond er niet zoveel aan.
Er was weinig werk van Warhol te zien en de paar tekeningen die wel te zien waren hingen knullig.
Het was meer een expositie om je te laten zien dat je met heel weing werk van een kunstenaar toch de suggestie kan wekken dat het heel wat is.
Nouja, nu weet ik tenminste zeker dat ik niets gemist zou hebben als ik niet gegaan was.
Anders blijft zoiets knagen.
Gelukkig waren er wel hokjes waar je naar iets onverstaanbaars kon luisteren.
Sunday 13 January 2008
Een opmerkelijk bord boven de ingang van de Plato cd winkel in Den Haag.
Saturday 12 January 2008
Mijn tweede zwarte notitieboek is vol (16-01-02 tot 11-01-08)
Hier wat fragmenten.
05-03-06
En ineens besef je je hoe afhankelijk je je van alles gemaakt hebt, misschien is dat dat droevige gevoel wel.
24-05-6
Even gehad met smut, tot 15-06 afstand nemen en richten op liedjes schrijven.
Die dommige, alwetende mannen kritiek irriteert me.
19-11-05 (Ergens in Egypte, tijdens rit naar Luxor)
Met 160 km per uur op weg naar cultuur.
Commodore 64 huisjes en landschappen,
Eminem uit de speakers.
Achteloos overstekende Egyptenaren ontwijken.
Chevroletten, ezels met karren, politie posten.
"By the rivers of Babylon" uit de speakers,
En Imac, onze chauffeur wijst naar de Nijl.
Hier groeien echte palmbomen, rare luxe naast al die bouwvallen.
Imac rijdt alsof de duivel ons op de hielen zit.
"The final countdown" uit de speakers.
We're heading for venus, still we stand tall, so many lightyears.
Ik stuur een sms: -Top hier, nu krankzinnige rit langs tombes en karnak.-
Dan worden we aangehouden door iets van politie.
imac handelt het af en komt even later met een piepstem zeggen: "They took my license"
De rest van de weg zegt hij niets meer.
Later drinken Gazzap(?) een drankje van suikerriet.
Thursday 10 January 2008
Net een interview met Willem Jongeneelen gehad.
Hij schrijft veel voor de OOR maar dit was voor een artikel in de Fret, het tijdschrift van het Nationaal Popinstituut.
Erg gezellig. we hebben allebei een Nespresso koffiezet machine.
Het gehad onder andere over Bob Dylan, Onzekerheid, Daniel Johnston en liedjes schrijven.
In het begin ben ik dan wat nerveus over mijn stotteren maar dat werd van ondergeschikt belang.
Ik heb kunnen zeggen wat ik zeggen wilde en dat kan toch niet tegen iedereen.
En dan dit mailtje uit Amerika:
Hello to anyone who may be reading. I found a video you all made that was posted on Youtube while I was stumbling through a Townes Van Zandt search. Since then I have enjoyed what I have been able to find from your group. My name\'s Brandon and I guess I am writing as a hope to be fan (I\'d love to hear more) and I am also wondering how far you all tour and if you have any plans to come to the States. Here in North Carolina there are a few music festivals that focus on bringing music together from all over the world and while the music I have heard from you all could be described as \"Americana\" I\'ve enjoyed it so much I thought I would write in support of what you are doing and ask what plans you all might have for your future touring. I wish you the best and hope you keep fighting the good fight. Good dreams and better days to you.
Wednesday 09 January 2008
Time out of mind van Bob Dylan.
Bob Dylan heeft dit album speciaal voor mij gemaakt.
Een hele eer.
In die tijd kwam Bob vaak langs in mijn atelier.
Vriendin Ilse was nog niet vriendin Ilse maar Ilse.
Ze zat in mijn hoofd.
Ik sliep er slecht van.
"Well my nerves are exploding, and my body is tense, I feel like the whole world, got me pinned up against the fence.
I just don't know what I'm gonna do
I was all right 'til I fell in love with you"
Bob kwam altijd met fijne wijn aan. We dronken veel.
Bob zong, ik tekende, 's avonds dronken we.
En 's nachts liepen we door donkere straten.
"Walkin through streets that are dead. Walking with you in my head"
Ik schreef de Limousine Song.
"I met her in the library,
I told her I was in love with her,
she wasn't in love with me"
Bob zong:
"I know you haven't made your mind up yet,
But I will never do you wrong,
I've know it from the moment that we met,
No doubt in my mind where you belong."
We gingen de kroeg in. Vroeg in de ochtend kwamen we terug in mijn atelier. Vaak bleef Bob dan slapen op mijn Martin Visser slaapbank. In de ochtend waren we wat somber.
"
It's not dark yet but's its getting there" zongen we dan.
De Nespresso koffie beviel hem.
De dagen leken op elkaar. Bob zong, ik tekende enz...
Als je niet kan krijgen wat je wilt hebben ga je het haten.
Bob zat op de stoel naast mijn tekentafel en zong "Love sick",
Wel 1000 keer. Mijn favoriete liedje.
I'm sick of love
I wish I'd never met you
I'm sick of love
I'm tryin' to forget you"
We aten slecht. Alles leek nacht.
Liefdeswanhoop.
Werther, Rimbaud, Bob en ik.
Liefdessukkels.
We doen het onszelf aan.
"Just don't know what to do
I'd give anything to be with you."
Uiteindelijk ging Bob weer verder met zijn Neverending Tour.
Wel jammer, ik denk dat vriendin Ilse hem wel had gemogen.
i.o.v. altcountry.nl
Tuesday 08 January 2008
Kijk.
4 foto's van Mowing Sean uit Frankrijk.
Hij is op bezoek geweest bij de John Deere fabriek in Craponne.
Hij heeft de directeur ontmoet en hem onze cd gegeven (foto 4, daar houdt de directeur de cd tegen de moterkap van een John Deere tractor)
De directeur vertelde dat er in Craponne een jaarlijks Americana festival is. Dat zou wat zijn.
Monday 07 January 2008
Beste Jan Janssen,
Met verbazing en enige moeite heb ik uw stukje over John Dear Mowing Club gelezen. (www.realrootscafe.com)
Ik verban u niet naar een onbewoond eiland (hoe komt u erop?!) maar ik zou u een stuk serieuzer nemen wanneer zinnen, argumenten, spelling en feiten zouden kloppen.
En ik kan u nauwelijks volgen, en ik weet bijna zeker dat dat niet aan mij ligt:
Soms wordt een CD je door strot gedrukt. Als dat dan goed smaakt is dat zo'n probleem nog niet. Bij mij begint de terughoudendheid dan meteen de overhand te krijgen. Een geweldig voorbeeld. Vorig jaar zag ik de uit Nederland afkomstige Alt. Country-noir formatie Smutfish optreden voor maar vijfentwintig man in Roepaen in Ottersum. Schande.
Ik zie niet in wat de door de strot geduwde CD te maken heeft met het optreden. U wel? Dat u een CD door de strot werd geduwd is lijkt mij inderdaad een akelige gebeurtenis. Maar wat wilt u ermee zeggen? Dat de terughoudendheid dan de overhand neemt? Of dat het leed wel meevalt als de CD wel lekker is? Ik kom er niet uit.
En dan het vreemde "Kijkend naar dat tijdsbeeld en luisterend naar mijn bescheiden mening is naam Smutfish aan die enorme hype ten onder gegaan."
Welk tijdsbeeld, luisterend naar welke eigen bescheiden mening en welke hype? U komt erop terug; maar in ieder geval niet in dit stukje. Jammer.
Dan dit staaltje van krankzinnige "feiten".
De vijfenveertigjarige frontman en afgestudeerd beeldend kunstenaar Melle de Boer.Vijfenveertig; hoe komt u erop?!
U kunt voordat u een stukje schrijft natuurlijk klakkeloos uitgaan van uw eigen kennis, maar als die niet toereikend is, dan biedt internet dikwijls uitkomst. Kijk bijvoorbeeld eens op Wikepedia. Heel handig. En het voorkomt missers als de uit Brabantse afkomstige liedjesdichter Melle de Boer. Brabant; hoe komt u erop?
Dan laten we "Lether Pants", "fraai band" of "wordt ik" maar achterwege; waarschijnlijk was u net uit het Roots Cafe gerold, en dan kunnen die dingen gebeuren.
Maar: hoewel de zin niet de schoonheidsprijs verdient is het natuurlijk een alleraardigst commentaar: "Desalniettemin, vind ik dit ongetitelde album van John Dear Mowing Club meer dan de moeite waard vinden."
En daarmee ben ik het volkomen eens.
Met vriendelijke groet,
Ilse
Sunday 06 January 2008
Op veler verzoek zijn nu ook de teksten van de liedjes te lezen.
Door rechtsboven op de lyrics-button te drukken.
En links een wonderlijke vertaalmachine van google.
(translate log into english).
Als u daarop drukt veranderd het log van het Nederlands naar het Engels.
How can anyone in his head to get Mowing Robs old gympen to steal?
Grammaticaal niet vlekkeloos en sommige woorden vertikt ie, maar toch.
De essentie valt eruit te distilleren.
Ik zag de vertaalmachine op
een Duitse site met een stukje over de John Dear Mowing Club.
Saturday 05 January 2008
Nu dit. (de Franse John Deere fabriek komt later)
De schoenen van mowing Rob zijn gestolen.
Uit een kleedkamer.
Tijdens een van zijn obscure schnabbels.
Hoe kan nu iemand het in zijn hoofd halen om Mowing Robs ouwe gympen te stelen?
Dat moet een door en door slecht mens geweest zijn.
Een gewetenloze.
Of een groot bewonderaar en verzamelaar van Mowing Robs spullen, maar dat is haast nog krankzinniger.
Het kwam erop neer dat Mowing Rob met 2 plastic zakken om zijn voeten naar huis moest.
Friday 04 January 2008
Lawnmower Mind van Smutfish was drie jaar geleden de verrassing van de neder-americana. De moeilijke tweede plaat was zeker niet slecht, maar deze nr.3 - uitgebracht onder een nieuwe bandnaam - is beter. Dat komt niet alleen door de kale composities, maar vooral ook omdat zanger/gitarist Melle de Boer de wonderlijk gave bezit om precies de juiste beelden op te roepen in zijn teksten. Neem het eerste nummer Marilyn Postcard. Een orgeltje priegelt een lijzig walsje, een gitaar strumt losjes, maar bij de zinnen "I sent you Marilyn Postcard/The one where she was lifting weights" zit je op het puntje van de stoel en wil je weten: waar gaat dit naar toe? Prachtig.
Live XS, John Min
Friday 04 January 2008
Daar schreef ik toch laatst over opengemaakte enveloppen en afgeluisterde telefoongesprekken?
Jazeker, ik weet zelf wel wat ik schrijf en je kan het nalezen bij 28 december 2007.
Mijn vader vertelde dat zijn enveloppen op dezelfde manier opengesneden waren.
Hij deed dat af als iet machinaals.
Een foutje in de de sorteermachine.
Voor mij is het te toevallig.
Natuurlijk maken ze nu ook zijn post open, er kan immers informatie inzitten die hij gemakkelijk aan zijn zoon kan doorspelen.
Nu lees ik vandaag op het weblog van
Bontebal:
"Nederland respecteert de privacy van zijn inwoners relatief slecht. Vergeleken met andere landen beschikt de Nederlandse overheid over ruime mogelijkheden om telefoons af te luisteren, internetverkeer te onderscheppen en de bewegingen van inwoners te volgen. De bescherming van de persoonlijke levenssfeer verslechterde het afgelopen jaar iets".
Het wordt hoog tijd dat er weer wat optredens geboekt gaan worden.
Mowing Sean is in ieder geval terug uit Frankrijk.
Hij is bij de John Deere fabriek in Frankrijk geweest en heeft de directeur gesproken.
Morgen meer hierover!
Thursday 03 January 2008
Gister bij Stork on air, een radio programma over Haagse popmuziek bij Radio West.
Leuk, dat een programma over Haagse popmuziek leuk kan zijn.
Plato Harry mailde me dit lijstje.
Geen idee waar het uit is, maar we staan op 8.
En een enthousiaste recensie hieronder uit Belgie.
Beklijvend spul zondermeer!
Wednesday 02 January 2008
"Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club!" blokletterden we enkele weken geleden al in onze nieuwsrubriek en die uitspraak kunnen we na het beluisteren van hun eerste album onder die naam alleen maar bevestigen. Net als "Lawnmower Mind" en "Through A Slightly Open Door", het in 2004 nog onder de oude groepsnaam verschenen debuut van Melle de Boer en de zijnen en de opvolger daarvan van een jaar of twee later, is immers ook "John Dear Mowing Club" weer een echte droomplaat geworden. En net als op die beide platen zijn daarop ook nu weer duidelijk invloeden als Green On Red, Daniel Johnston, Neil Young en Dylan aanwijsbaar. Dat neemt echter niet weg, dat dit titelloze "debuut" toch vooral een plaat met een eigen gezicht is. De country noir van weleer is gebleven. Het sombere, bij momenten zelfs ronduit dreigende karakter van de liedjes ook. En dan die zang! Melle klinkt hier klaaglijker dan ooit. Alsof elk woord dat hij zingt ook effectief ontzettend pijn doet. Vlees en bloed geworden leed als het ware! Echt kapot zijn we ervan! En we willen dan ook vooral niet nalaten om dit sterke staaltje van "Haagsche Americana-bluf" hier te bombarderen tot een echte must have. Onze luistertips: het slepende, zo ongeveer als de Velvet Underground in een zonderlinge Americana mood klinkende "Bare Hands", het apart twangende "Golden Hands", de hartverwarmende (bijna soulvolle) sleper "Donald Duck Suit" en het tekstueel ronduit briljante openingsnummer "Marilyn Postcard". Beklijvend spul zondermeer!
ctrlaltcountry
Wednesday 02 January 2008
John Dear Mowing Club / Same / Hazelwood Music HAZ 051 (www.mowingclub.com)
Smutfish is niet meer, lang leve de John Dear Mowing Club. Voorman, Hagenaar, zanger, gitarist, songwriter en beeldend kunstenaar Melle de Boer kiest na 5 jaar voor een andere naam voor zijn band. Ter verduidelijking zegt hij: 'de muziek die wij op dit moment maken past niet meer bij de naam Smutfish, met het uitbrengen van een nieuwe cd hadden we een kans om onder een nieuwe naam door te gaan. Overigens was de debuut-cd van Smutfish ook al gerelateerd aan grasmaaiers: Lawnmower Mind.' En het moet gezegd: de start van de Mowing Club is veelbelovend. In 15 nieuwe en allemaal zelfgeschreven songs zet Melle met zijn makkers een prima product neer. Melle heeft een zeer herkenbare stem, ergens in de buurt van Neil Young, maar toch op eigen wijze anders. Zijn songs gaan zich na enkele speelbeurten nestelen in je lijf, de eerste twee nummers zijn voor mij al direct schoten in de roos: het openende walsje Marilyn Postcard toont Melle's passie voor deze onbereikbare, ongenaakbare vrouw. We moeten het doen met de vele ansichtkaarten en uiteraard met de films. In het tweede nummer The First Time I Heard Townes Singing, een liedje in de country rock sfeer, beschrijft hij de verbijstering die hem overviel toen hij Townes voor het eerst hoorde zingen: 'I decided to get drunk'. Geen zwakke plekken op deze goede cd, of het zou het over the top' zingen in Cowboy Girl moeten zijn, net een tikje te ver doorgezet. Ik noem nog enkele titels, omdat die zo simpel en doeltreffend zijn: New Eyes, Cowboy Girl, Leather Pants, Reading A Book, Donald Duck Suit, The Hole In The Heart, Kevin Bacon (!), Broken TV. Voeg daarbij de uiterst adequate begeleiding in een combinatie van folk, rock en country; het is duidelijk dat de vier mannen al meer dan 5 jaar samen spelen. Een leuke meevaller. (FS)
Wednesday 02 January 2008
Zo dat is weer achter de rug.
Kijk, we staan nu op 4 in de
moordlijst.
Deze maand vooral veel tekenen voor de
ART Rotterdam in februari.
