Mijn moeder las mij voor het slapen voor.
Halverwege zei ik dat ik naar de wc moest.
Ik sloop naar haar tas en pakte geld uit haar portononee.
Dat geld stopte ik in het borstzakje van mijn pyama, en kroop terug in bed.
Mijn moeder ging verder met voorlezen.
Het geld bonkte in mijn borstzakje.
Later, als ik mijn broer naar bed hoorde gaan, kroop ik weer uit bed, om hem te vragen hoeveel bijvoorbeeld 25 plus 25 was.
50! Dan was ik al aardig op weg.
Ik had het geld nodig voor een horloge.
Een prachtig horloge met rode led lampjes, dat ik bij de sigarenboer had zien liggen voor 120 gulden.
Ik kon niet wachten tot mijn moeder weer ging voorlezen.
Toen ik het geld bij elkaar gepikt had, kocht ik het horloge.
De sigarenboer vond het maar raar dat een klein jongetje zoiets in zijn eentje kocht, maar hij verkocht het toch.
S-avonds na het voorlezen haalde ik het horloge tevoorschijn om het onder de dekens te bekijken.
Als je op het knopje aan de zijkant drukte gingen de rode led lampjes branden.
Die rode gloed gloed onder het dekbed. Zo mooi.
Het horloge heb ik geruild tegen een blauwe nietmachine.
Die nietmachine ligt volgens mij nu nog ergens in het bureau van mijn vader.
Ik had er nooit bij stilgestaan dat ik het horloge niet kon dragen.