Lees hier het interview in popmagazine Fret door Willem Jongeneelen.

Een prachtig artikel in popmagazine Fret.
Geschreven door Willem Jongeneelen. Daarnaast een duistere, pagina grote foto van Angelique van Woerkom. je houdt je hart vast soms met die foto's, maar dit is goed uitgepakt.
Morgan Freeman update:
Vanmorgen zag ik Morgan Freeman weer. Ik liep mijn atelier uit en Morgan kwam net langslopen. We keken elkaar recht in de ogen.
"Morgan?" vroeg ik hem, recht op de man af.
Morgan bevestigde met een knikje en mompelde: "Morgan".
Hij heeft nu dus in de gaten dat ik hem herken.
Ik laat het onderwerp nu even rusten. Niemand heeft er baat bij dat paparazzi het vredige Rijswijk bestormen.

Ik heb al even het idee dat Morgan Freeman in Rijswijk is komen wonen.
De Amerikaanse acteur dus.
Ik zie hem zo nu en dan langs mijn atelier lopen.
Ik zou hem vanuit mijn raam kunnen fotograferen, maar ben steeds net te laat met het fototoestel.
Naar buiten lopen en hem aanspreken durf ik niet.
Geen idee wat ik tegen hem zou moeten zeggen.
Daarnaast is Morgan Freeman natuurlijk voor zijn rust naar Rijswijk gekomen en die rust moet je respecteren.
Of, en dat is misschien wel een plausibelere verklaring, Morgan is een rol aan het instuderen.
Hij heeft steeds een wat mottig trainingspak aan.
Wat dat dan voor rol zou moeten zijn weet ik niet.
Het fototoestel heb ik nu zo neergezet dat als ik hem de straat in zie lopen, er net tijd genoeg is om een foto te maken.
Mocht het lukken dan zet ik de foto op het blog.

Met korting naar het Voorwoord festival?
9 maart in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag.
Met o.a. Simon Vinkenoog, Joost Zwagerman en John Dear Mowing Club.
Meld u hier aan bij de John Dear Mowing Club nieuwsbrief.

Het lijkt me leuk om "log cabins" te schilderen. Die mysterieuze, vervallen, Amerikaanse Boomstamhuisjes.
Suze uit de Appalachen in Virginia, waar het miechelt van de log cabins, heeft een filmpje op Youtube voor me gemaakt met een zogenaamde hog pen, een varkenskot gemaakt van logs.
En zulke gezellige muziek ook.

Met 3 heuse olieverfschilderijen bezig in Billytown.
Een zingend bos, 11 dansende duivels en een autospook.

De Duitse boeker vroeg naast de technical rider om een hospitality rider.
Dat is een lijst met dingen die je van een zaal wil, als je er komt optreden.
Geen idee waar te beginnen, maar met de rider van een Franse technoband als voorbeeld, was het goed te doen.
Sommige dingen lijken overbodig, maar de ervaring leert dat de meeste zalen zo hun eigen gedachten hebben over hospitality.
Suggesties zijn welkom.

hospitality rider2008>John Dear Mowing Club
...we accept many other solutions if we are welcomed with a smile...

!!Important: one of our bandmember has an nutallergy. one nut can kill him!!

Tour party: 4 people (to be confirmed)

accommodations: 1 to 4 rooms, seperate beds. Within 15 min of the venue including late morning breakfast.

catering: bread, cheese and butter (enough for
afternoon.)
fresh and dry fruit, chocolate and candies.
tea & coffee, fruit juice, water, beer.

meal: One vegetarian with a nut allergy(!) .
please no junk food, pizzas and burgers, we prefer
any light hot cooked meal with vegetables. if it is
not possible to eat 2 hours before the show, we
prefer to eat after the show. local food specialities
and red wine appreciated...

parking: thanks for providing/indicating secure and nearby
parking for 1 bus next to venue and hotel.

guest list: up to 6 guests to be announced the day of the
show.

sound check: we need from 30 to 45 minutes for a sound-check
and around 15 minutes for a line-check (depending on venue),
thanks for providing help for in load and especially out load of our material.

promo: thanks for working on local promo and collecting
for us all flyer, press & promo you can... we will
send you promo material if asked in advance...

John Dear Mowing Club
De kunst van het gras maaien.

Onder de naam Smutfish bracht deze band al 2 zeer goede cd's uit en nu dan eindelijk een nieuwe plaat onder een nieuwe naam. Melle de Boer, frontman van The John Dear Mowing Club vond de muziek niet meer klinken zoals we van Smutfish gewend zijn en daar heeft hij helemaal gelijk in. Een zeer positieve vooruitgang. Indrukwekkender dan het debuut van Smutfish een aantal jaar geleden. De stem van Melle de Boer is nog steeds mooi en klagend zoals we van hem gewend zijn maar de muziek is wel degelijk anders. De plaat staat vol met kleine juweeltjes. 'Marilyn Postcard', de eerste track van de cd klinkt twijfelachtig, ingetogen en is lichtelijk verlegen gezongen terwijl 'The First Time I Heard Townes Singing' lekker rammelt aan alle kanten. Verschillende stijlen komen voorbij op het album. De omschrijving van de JDMC is country noir te noemen maar je hoort meer terug. Zo doet de zang van de Boer op sommige momenten denken aan Neil Young en Johnny Dowd terwijl de band rammelt met hele mooie partijen voor de drums, percussie, gitaren en (contra)bas.

Geschreven door Tim Knol (fame.nl)

Meteen maar even mijn Smurfenverzameling bij mijn vader opgehaald.
Voor de nauwkeurigheid, mijn broer en ik spaarde allebei smurfen, de verzamelingen zijn samengevoegd en ik kan me herinneren dat mijn broer ooit zijn deel aan mij heeft geschonken.
Mijn verzameling dus.
Opgehaald bij mijn vader, want daar zijn ze niet veilig.
De pakjessmurf (lolsmurf!), waar Marco Raaphorst het in zijn reactie over heeft, nergens meer te vinden.
Ik weet hoe dat gaat.
De pakjessmurf is wel geinig om bij een net niet leuk genoeg kadootje te geven. De bakkerssmurf kan op een verjaardagstaart.
Zo verdwijnen ze dus, 1 voor 1.
Of, voor je het weet is de hele verzameling aan een nog nooit gezien neefje vergeven.
Dan vraag je van "waar zijn mijn smurfen toch?" Dan kijkt je opvoeder je glazig aan en zegt: "smurfen? die blauwe ventjes? nee, die hebben we aan neef Herman gegeven, die spaart ze bij de AH."
Neef Herman?
Godverdomme.
Nee, dat zal me niet gebeuren. Voordat de AH zijn nieuwe smurfenhype op gang heeft zijn mijn smurfen veilig in hun dorpje in Melleville.
Zwarte Smurf? verdwenen.

Kijk, hier kan je luisteren naar het radioprogramma, NightliveXS, waar we vorige week (zie: 12 feb) live wat liedjes speelden. Ook als podcast.
Ben even niet zo bloggerig, dus ik laat het hier even bij.

Net naar Lucian Freud in het gemeente museum in Den Haag geweest.
Dat is een schilder. Vaak grote doeken met naakte mensen erop.
Op een meedogenloze manier geschilderd. Vlezig.
Ik werd er en beetje somber van omdat dat realisme zo echt is. Lelijk.
Snel weer naar huis, de smurf uitpakken die ik bij de supermarkt kreeg.
Veel kleiner en harder dan vroeger.

Een pracht blikken John Deere 3120 tractor gekregen van vriendin Ilse.
Je kan 'm opwinden, en er zitten 3 versnellingen op en een achteruit.
Jammer dat ik er niet samen met vriendin Ilse een stukje in kan rijden .

Hier volgt deel 2 van het Haringvlietverhaal. Een verhaal waarbij ik bijna alle betrokken heb ondervraagd naar de ware aard van hun rol.
Het verhaal verwijst naar een couplet van het liedje "Leather Pants" te vinden op de nieuwe cd van de John Dear Mowing Club.
(deel 1, 14 februari)

Het water onder de boot klotst tegen mijn knieen en ik kijk naar het kleiner wordende strand.
Ga op mijn rug in het bootje liggen om maar niet te zien wat er aan de hand is.
Ik voel het water tegen mijn rug klotsen en kijk naar de lege blauwe lucht.
Ga op mijn zij liggen en val in slaap.
Word wakker en kijk voorzichtig over de rand van de rubber boot naar het lege blauwe water.
Alles zweeft gewicht-en betekenisloos tussen het water en de lucht.
Ik drijf betekenisloos tussen water en lucht en raak in paniek.
Wordt vervolgd...

Hier volgt deel 1 van het Haringvlietverhaal. Een verhaal waarbij ik bijna alle betrokken heb ondervraagd naar de ware aard van hun rol.
Het verhaal verwijst naar een couplet van het liedje "Leather Pants" te vinden op de nieuwe cd van de John Dear Mowing Club.

Het toenmalig vriendje van mijn moeder, A., was een fervent zeiler.
Dat zeilen was niets voor mij.
Nu nog niet. Te veel gespannen gedoe.
Met Aries boot, de Frya, moesten we zo nu en dan naar een strandje aan het Haringvliet. Een breed water dat uitmondt in de Noordzee, zo'n beetje in Zeeland. Nouja waar het precies is doet er ook niet toe.
Dan gingen we voor anker, dit wil zeggen dat er in de buurt van het strandje een anker uit de zeilboot werd gegooid.
Daarna voeren we in een zwart rubber bootje naar dat strandje om ons te vermaken.
Dit betekende dat mijn moeder en Arie een kopje koffie gingen drinken in een dorpje verderop, mijn broer wat op het strandje ging spelen en ik terug moest in het rubberbootje.
Het rubberbootje dreef in het water, vast met een touw aan een paaltje op het strand met de paalsteek.
Wordt vervolgd....

Het is altijd zo gezellig in de bandbus.
Gister ook weer, op weg naar Eyeworks in Amsterdam voor een radio ding.
Dan is het bijna jammer dat je aankomt, zo gezellig is het.
Dat Eyeworks heeft van binnen het wittige van een ziekenhuis.
We hebben er ook even op een massagestoel gezeten. Een doodeng ding dat een beetje te grondig zijn werk doet.
De koelkast gefotografeerd voor het ooit up te daten koelkastenblog.
Daarna het interview.
Ik zit dan aanvankelijk altijd een beetje met mijn stotteren in mijn maag, maar het komt altijd goed.
Daarna met plezier live wat liedjes gespeeld.
Goeie jongens waren het, de interviewers.
Ze zaten eerst bij KinkFM, maar daar werd een nogal strak keurslijf geeist. Dus nu bij het radiostation van Rob Stenders.
Een podcast van de uitzending zal maandag op KXradio staan.
Ik zal 'm ook op de mowingsite zetten.
Kijk, hier nog Mowing Sean en Mowing Dick in een eyeworksstoel.

NightLiveXS KXradio Editie 549-Inhoud week 7, 11 februari 21:00-23:00
In de studio is te gast John Dear Mowing Club, de beste Nederlandse americana-act volgens velen.
NightLiveXS op KXradio is wekelijks rechtstreeks te beluisteren op maandagavond op het nieuwe tijdvak van 21.00 tot 23.00 uur via www.kxradio.nl of middels de digitale kabelradio van UPC / @Home. Na afloop komt iedere editie als podcast beschikbaar op onder andere www.nightlivexs.com.

Een nieuwe member of the month!
George Boggs, uit een klein stadje in Virginia.
Hij stuurde deze prachtige grasmaaier-stofzuiger.

Geen idee waar ik deze grasmaaierfoto heb gevonden, anders had ik hem wel gelinkt naar zijn oorsprong.
Klik erop om hem groter te maken.
Er zit een hond op de grasmaaier.

Kijk, een stukje op de Haagse 3voor12 site over ons optreden in de Zwarte Ruiter.
klik hier voor stukje.
Vooral de rockposes intrigeren me.
Zow, nu weer naar de Art Rotterdam.

Zondag 9 maart spelen we op Het Voorwoord, in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag.
Dat is leuk.
Zo spelen we na Simon Vinkenoog, die ik een tijd terug een optreden van Allan Ginsberg in het Paard, zag openen met een gedicht.
Hier nog een tekening die op de Art Rotterdam te zien is.

foto:Arie Wapenaar

Een keer heb ik Carnaval gevierd. 1 keer wil ik zeggen, maar als ik een een met streepjes schrijf ziet het er zo uit: één
Als 7 jarige Smurf.
Dat was niet vreemd omdat ik een innige vriendschap met de Smurfen had.
Een been van een witte pantie was met sokken gevuld.
Dit was mijn smurfenmuts.
Een klonterig veel te lang geval. Meer een slurf.
Een blauwe coltrui als bovenlichaam, en een witte maillot als smurfenbenen.
En blauwe Rucanor gymschoenen.
Een smurf op blote voeten.
Op mijn wangen zaten twee blauwe rondjes bij wijze van blauwe huidskleur.
Niet allemaal net niet, maar gewoon helemaal niet.
Zelfs de lieve smurfen hoorde ik lachen.
Mijn moeder had me verteld dat carnaval een heel gezellig gebeuren was en dat het allemaal niet zo veel uitmaakte daar.
Ik voelde me niet goed in mijn rare outfit.
Op de achterbank op weg naar Den Bosch.
Mijn broer zat naast me in een zeerovers outfit. Dat stond hem goed omdat mijn broer van nature iets bozigs over zich heeft.
Het carnaval was iets verschrikkelijks.
De gezelligheid had iets monstreus.
Dat dat uitgelatene van de mensen iets met alcohol te maken had wist ik toen nog niet.
De tranen waste mijn blauwe wangen schoon.

Kijk, hier wordt nog een laatste doekje gehaald over de Melleville tekeningen op de Art Rotterdam. 7 t/m 10 februari.

In de kroeg zat een man, met een uiterlijk dat de perfecte samensmelting was van mijn vader en mijn oom Co van moeders kant.
Zoiets moet toch iets betekenen.
Dogtag was veel te laat.
Hij had haast en we hebben nauwelijks kunnen praten.
Of ik zijn auto wilde overnemen.
Een beetje overrompeld door het gebeuren, zit ik nu met een 20 jaar oude Volkswagen Golf.
Ik heb helemaal geen auto nodig, altijd wel een auto kunnen lenen als ik er echt een nodig had.
Het lijkt me wel leuk om s-nachts over de snelweg te rijden.
Mijn Ipod aan te sluiten en naar Townes van Zandt te luisteren.

en: Mowing Dick speelt vanavond met zijn vriendin Karin in Cafe de oude mol in Den Haag.

Kent u Dogtag nog?
Hij speelde de orgels op de Lawnmower mind cd en harmonium bij de cd presentatie ervan in het Paard van Troje.
Een zonderlinge man die in een caravan in de Brabandse Kempen woonde.
Zijn naam is natuurlijk niet echt Dogtag. Dat hadden wij bedacht omdat hij zijn echte naam niet op de cd wilde hebben.
Het koelkastje op zijn huidige kamer heb ik gefotografeerd voor het verwaarloosde koelkastenblog.
(Klik op koelkastenblog en scroll naar beneden en zie zijn koelkast bij Noordwijkerhout020705.)
Hij was toen niet erg spraakzaam en heb ook geen idee waarom hij naar die inrichting moest.
Hij belde gister.
Vanavond heb ik met hem afgesproken in de kroeg.

Bij het naar huis fietsen vannacht stond er een zwaan op het fietspad.
Een beetje griezelig.
De zwaan, zo door een lantarenpaal verlicht dat het wit van de zwaan licht gaf als bij een spook, keek me boos aan.
Ik durfde niet meer verder.
Nu kon ik er met een grote boog links omheen fietsen, maar ik moest er rechts over de stoep langs.
Anders zouden er vreselijke dingen gebeuren.
Het is moeilijk te zeggen wat er door het hoofd van de zwaan gaat.
Misschien dat de zwaan, zo met mijn gitaar op mijn rug en donkere kleren aan, in mij een grote zwarte zwaan zag.
Toen maar wat vaart gemaakt en er met de moed der wanhoop langs gefietst.
De zwaan kwam blazend en met zijn vleugels slaand op me af.
Doodeng. Nu kwam hij ook nog achter me aan.
Maar ik was er voorbij en fietste als een gek verder. Het spook blazend achter me.
Thuis dronk ik een glaasje Cognac om wat tot rust te komen.

Wat moet die zwaan zich eenzaam en verdwaald hebben gevoeld, zo in zijn eentje in de stad. En bang.