25 April speelt John Dear Mowing Club Live in your livingroom.
Dat kan ik u nu echt aanraden.
Muziek in een wildvreemde huiskamer, dit keer ergens in Den Haag.
Ik heb het nu 4 keer gedaan en elke keer is het een helemaal goed.
Het publiek en de muzikanten zijn samen op bezoek bij een vreemde en dat schept een band.
Dit keer ook met de Engelse Emma Black.
Het belooft een mooie avond te worden.
Om dit optreden bij te wonen, moet je je tijdig aanmelden.
Dit kan hier
Wie de naam John Dear Mowing Club niks zegt, zal misschien wel al gehoord hebben van Smutfish, de vorige band van Melle De Boer. Deze singer-songwriter probeert het nu onder deze nieuwe naam omdat hij vond dat de muziek niet meer paste bij de naam Smutfish. Maar nog steeds omschrijft hij zijn muziek zelf als country-noir en alleen al deze omschrijving maakte ons nieuwsgierig naar het debuut (alhoewel!) van deze band.
De eerste naam die ons te binnen schoot, bij het horen van openingsnummer 'Marilyn Postcard', is die van levende folklegende Bob Dylan, maar al gauw moeten wij ook denken aan Neil Young en Johnny Dowd. Het zijn stuk voor stuk country en folk-songs die zo uit het wilde westen van de Verenigde Staten zouden kunnen komen maar wel degelijk van Nederlandse makelij zijn.
'New Eyes' wordt hartverscheurend gezongen en probeert een jonge Mick Jagger zelfs naar de kroon te steken, het is een van de hoogtepunten op deze plaat. In 'Broken TV' horen we zowaar de geest van Tom Waits rondwaren, het is dan ook een pianoballad waar de stem van de heer Waits zich goed zou kunnen aan verwarmen. Het melodieuze 'Cowboy Girl' heeft wat ons betreft zelfs voldoende hitpotentie om de niet zo country-minded muziekliefhebbers te overtuigen, bekijk ook de hilarische clip voor deze song hier.
Er staan 15 songs op dit album en alhoewel ze ons niet allemaal ten volle kunnen overtuigen, zijn we wel van mening dat we hier te maken hebben met een uitzonderlijk getalenteerde band die het verdient om meer airplay te krijgen. En wie zich afvraagt of er ook in de lage landen goeie Americana kan gemaakt worden, moet gewoon deze plaat van de John Dear Mowing Club als bewijsstuk nummer 1 aanreiken. Case closed! Motel Magnolia
39 zingende bomen zingen:
"In a kitchen a mother was crying loud, her eyes out of her head.
One eye fell on the kitchen floor and the other isn't found yet"
Bij het maken van de nog te verschijnen documentaire over de band kwam vriendin Ilse tot een volgende conclussie.
Dick is de vader, ik de moeder, Rob en Sean onze kinderen.
Nu heeft vader ons verlaten. Het zal eens niet zo zijn.
Ik heb veel aan Dick te danken.
In de begindagen toen de John Dear Mowing Club nog Smutfish was, sleurde Dick me door een vreselijke optreedangst. Door zijn relativatie vermogen is die angst nu redelijk te behapstukken.
De reden dat Dick met ons mee wilde spelen was dat hij niet hoefde te begeleiden. Na jaren in bandjes gespeeld te hebben waar begeleiden een belangrijke factor was, had hij gezworen dit nooit meer te doen.
De compromisloze eerste optredens, klopten als een bus. Ieder ging zijn gang en een goede spanning was hoog.
Door het vele optreden werd het gras minder groen en moesten er manieren bedacht worden om de spanning terug te krijgen.
We beloten met een drummer te gaan spelen en werden een echte band. Dat veranderde de compromisloze opzet.
Dit heeft ons nooit echt goed gedaan. Na jaren liep een minder goede spanning steeds hoger op. Dick moest steeds meer gaan begeleiden en we verloren langzaamaan de noodzaak van het muziek maken.
De negatieve spanning liep zo hoog op dat ik met Smutfish wilde stoppen en met een nieuw concept, de John Dear Mowing Club verder wilde. Het liefst met alle Smutters.
Het gevolg voor Dick was dat hij nog meer moest begeleiden en bij de cd opnames in Duitsland werd hem ook nog eens verteld hoe hij moest begeleiden.
Ik snap dat hij er geen zak meer aan vond.
Daar is Dick een veel te goede gitarist voor.
Dick is een gitarist waarachter ik me kon verschuilen. Dat kan nu niet meer.
Dank je wel Dick, voor alles!
Ik hoop dat we je afscheid een keer iets waardiger kunnen vieren.
Roerige tijden op de maaivelden.
Gitarist Dick Zuilhof heeft de band verlaten.
Ik citeer uit Dick zijn mail: 'De belangrijkste reden is dat ik mij steeds minder kan vinden in de ingeslagen muzikale/organisatorische weg (of misschien wel het ontbreken daarvan). Ik zie er daarbij ook tegen op om met de 'nieuwe' cd straks door Duitsland te toeren. Ik heb lang getwijfeld en natuurlijk ga ik spijt krijgen maar af toe moeten er keuzes gemaakt worden.'
Met z'n drieen gaan we verder.
Later uiteraard meer hierover.
(Bij 26 maart een commentaar van Dick)
Een nieuwe 'member of the month'. Een prachtfoto van een levensgevaarijke grasmaaierman uit Houston van Eva.
Na de optredens met Daniel Johnston vorig jaar, heb ik 16 geheime liedjes opgenomen in mijn atelier in Rijswijk.
Opgenomen met de G5 van vriendin Ilse, de M-box van geluidsman Sander, de Neumann microfoons van broer Jasper, Protools en de hulp van Mowing Sean.
De G5 is een goeie computer waar je een M-box op aan kan sluiten, een M-box is een geluidskaart voor de computer waar je microfoons op aan kan sluiten. Protools is een computerprogramma, een virtuele studio.
Met de hulp van Mowing Sean konden deze dingen op elkaar aangesloten worden en kon wonderwel op elk moment in mijn atelier een liedje worden opgenomen.
Dit met medewerking van mijn moeder, Mowing Mama, en een tiental muzikanten, die toevallig en soms op verzoek langskwamen in mijn atelier.
Nu komt het gedoe van het mixen dus het zal nog wel even duren voordat ik u iets kan laten horen.
Tijdens het opneem proces heb ik heb een persoonlijk verslag bijgehouden van de totstandkoming.
Over Oktava microfoons, Smutfish en Drievliet, het pretpark in Rijswijk.
Melleville.
Zo nu en dan zal ik op dit blog er iets over vertellen.
Gistermiddag in Café de Stad in Utrecht.
Een fijn initiatief.
Tijdens het spelen sluit de bar, zodat het Café in een klein theatertje veranderd.
Tussen de liedjes door het even gehad over wat Pasen toch was. Het blijft moeilijk.
Toen het liedje "Right Here" gespeeld, dat begint met: You wont see me for a while
I've got some things to work out before I come back again
Guess you didnt see the note on the refrigerator door.
Dat heeft toch iets Paaserigs.
Eerste Paasdag.
Een goed moment om de van Dogtag gekregen Golf eens te wassen.
Een reusachtige emmer vol sop om het kettingrokende spook van de vorige eigenaar te verdrijven.
Dat zal 'm leren.
Dit alles met een mij volkomen vreemd enthousiasme.
Het autobezit doet me goed.
Eerst het dashboard. Mijn dashboard.
Eerst met een dashboard reiniger en dan met het sopje. Mijn dashboard sopje.
Maar de emmer valt meteen om. Liters water in de Golf.
Ik zie het langzaam weglopen tot op een een paar centimeter na.
De rest van de dag aan het deppen gegaan, met een sponsje.
Maar het blijft vochtig.
Nu een straalkacheltje aan 3 verlengsnoeren in de auto gezet.
Vriendin Ilse komt met de tips.
En een kussensloop vol met kattebakkorrels op de natte plek leggen.
Dat zal allemaal helpen.
Maar de katten Lap, Ot, Trijn, Mak en de levensgevaarlijke Theo zijn in de kattenhemel en de supermarkten zijn dicht met Pasen.
Ik laat het het straalkacheltje nog maar even blazen.
Morgen naar Utrecht met Mowing Dick.
Om 15.00uur spelen we in Café de Stad.
Gister speelde Mowing Sean met Playlab in het Paard van Troje. Playlab is een spannende mix van muzikanten die uitgedaagd worden éénmalig samen te spelen. Ze ontmoeten elkaar in de middag en dezelfde avond vindt de uitvoering plaats. Hoe het optreden zal klinken blijft tot aanvang onbekend.
Dat het éénmalig, nieuw en verrassend is, staat vast.
Mowing Sean, omringd door highspeed stoner rockers en uptempo punkrockers.
Ik heb nu eens zelf kunnen zien wat een geweldige drummer Mowing Sean is.
De laatste tijd vergeet ik steeds mijn plectrum.
Als Mowing Dick erbij is vraag ik aan hem een plectrum, maar hij was er gister niet.
Goede raad is duur.
Reeds aanwezige Mowingclubleden belde wat rond naar andere Mowingclubleden en prominent Mowingclublid Age zou een plectrum meenemen.
5 minuten voor aanvang arriveerde hij.
Voorzichtig overhandigde Age me een klein met zilver bewerkt doosje en kijkt me veelbetekend aan.
In het doosje zat een plectrum.
De plectrum van Kinky Friedman!!
Kinky Friedman?
The Kingster!!!!
Eigenlijk ken ik hem voornamelijk van het log van Adriaan Bontebal . Daaruit weet ik dat Kinky detective schrijver is en muzikant.
Bontebal schrijft: Vanaf 1972 toerde Kinky vele jaren rond door de VS met zijn country-rockband Kinky Friedman and the Texas Jewboys. Ik denk dat hij joods is. Hij is bevriend met de country-zanger Willy Nelson.
Nelson schrijft op de achterflap van kinkies boek, 'Elvis, Jezus & Coca-Cola': 'Kinky Friedman is de beste whodunnit-schrijver sinds Dashiell Hoe-heet-ie-ook-weer'
Iets van dat alles zat merkbaar in de plectrum.
Wellicht heb ik daarom veel liedjes gespeeld van de geheime liedjes lijst.
Nu blijkt er een apparaatje te zijn waarmee stotteren verholpen kan worden.
Dit apparaatje bestaat al jaren.
Dat is toch wat.
Niet in Nederland. Daar willen ze er nog niet aan.
Het mag niet van de logopedisten.
Het zou hun toch al belachelijke baan overbodig maken.
Ik heb een groot aantal logopedisten versleten.
Stuk voor stuk mensen met een slecht karakter.
Op de lagere school heb ik uren tussen slissende mensen en mensen met een hazelip doorgebracht. Die moeten naar een logopedist om duidelijker te leren praten. Stotteren heeft niets met duidelijker praten te maken.
Later kwamen de logopedisten die verder geleerd hadden.
Een stuk of 6 heb ik er tijdens mijn periode op de Rijswijkse Openbare Scholengemeenschap versleten. Allemaal met een theorie rond rustiger praten, die er in de praktijk op neerkwam dat je de beginletters van een woord express moest herhalen. Zodat je eh...stotterde. En wel zo nadrukkelijk dat je helemaal als een debiel overkwam.
Dat rustiger praten helpt tegen stotteren. Maar ja, hoe leer je dat iemand aan?
De logopedist die nog iets verder geleerd had kwam naast het express stotteren ook nog met wat ontspanningoefeningen. Uit alles voelde je als stotteraar dat ze er werkelijk niets van snapten. Wat de logopedisten geleerd hadden was te doen alsof ze er iets van snapten.
Het hoogtepunt kwam toen ik werd ontboden bij een opperlogopedist. Die zou me onderzoeken. Niet verteld was dat dit zou gebeuren in een collegezaal tot de nok toe gevuld met logopedisten. Die me aanstaarden alsof ik de Elephant man was. Mijn onderbroek mocht ik aanhouden.
Ook de opperlogopedist kwam tot de conclussie dat rustiger praten veel zou helpen. Dit in moeilijke woorden en door soms in mijn middenrif te porren. Hij verwees me door naar een andere logopedist, die, nadat ik me daar drie maanden had aangesteld, besloot met vervroegd pensioen te gaan.
Hierna was ik het zat en besloot nooit meer iets met die mensen te maken te hebben.
En nu is er een apparaatje dat je rustiger doet praten.
In Amerika bijna onzichtbaar in Europa (behalve Nederland) zo groot als een ipod.
Wat zou het heerlijk geweest zijn geweest als ik tijdens het voorstelrondje op de eerste schooldag gewoon mijn naam had kunnen zeggen.
kijk, hier vond ik een prachtige foto van Mowing Rob.
Tijdens het Voorwoordfestival in de Koninklijke Schouwburg.
Gevonden op de fotosite Flickr. Hij is gemaakt door het Haagsuitburo. De naam van de fotograaf kan ik helaas niet vinden.
Verder is er zo'n krankzinnige stijging van het bezoekersaantal op de mowingclub site dat ik vermoed dat Ralph Inbar in mijn labtop zit.
Mocht dit nu niet zo zijn dan heet ik u allen welkom!
Studebaker-Deel I
Toen mijn ouders nog samenwoonden, woonden we in een hoekhuis in Rijswijk. Er tegenover stonden grote flats.
We hadden een wolf.
Overdags in de achtertuin, s-nachts in de schuur.
De wolf heette Studebaker.
Dit, zo heb ik net gevraagd, omdat mijn vader hem had geruild tegen zijn oude Studebaker. Dat is een auto.
Soms keek ik met vriendjes vanachter een boom naar de wolf.
Veel weet ik er niet meer van, wel dat ik er een beetje bang voor was.
Mijn vader was niet bang.
Hij vertelde dat hij, na het voeren van Studebaker, nog wel eens met de wolf om zijn nek naar de supermarkt liep voor een boodschap, een vergeten pak melk ofzo. Dat moet wat geweest zijn.
Ik denk dat veel mensen dachten dat het een hond was die veel op een wolf leek.
Het was eind jaren zeventig.
Wordt vervolgd...
Het had nogal wat voeten in de aarde.
Een videoclip gemaakt door vriendin Ilse voor het liedje "Cowboygirl" van de nieuwe cd.
Een dansende schoonmaakster en haar dansende ladyboss uit Hong Kong.
Een fragment correspondentie uit Hong Kong: because i think she is really good in dancing not only good she got good heart frankly speaking i come from the philippine work as a maid for her nearly 10 year she is really nice she play with me she treat me like sister she buy me a computer i got my own computer in my room she give me freedom looking for boyfriend too.
Vanochtend met vriendin Ilse het liedje "Sad Song" voor Youtube opgenomen.
Die Amerikanen introduceren hun liedjes altijd zo mooi.
Voor een stotterende Nederlander is het niet eenvoudig om in het Engels een liedje te introduceren, maar toch geprobeerd.
Het masker dat ik opzet als ik een liedje zing kan ik dus niet opzetten als ik een liedje introduceer.
Het (in)direct aanspreken van mensen geeft een bepaalde spanning, waar ik het Spaans benauwd van krijg.
Ook bij live optredens tussen de liedjes door is dit vaak moeilijk.
Soms weet ik van geen ophouden, vaker zeg ik helemaal niets.
Zo nu en dan moet het van mezelf.
Van Dogtag heb ik een Volkswagen Golf gekregen.
Een automaat.
De koppelvoet wil meedoen maar mag niet.
Dat doet ie toch soms.
Doodsangsten uitgestaan.
Maar nu is het redelijk onder de knie.
Nu komt vriendin Ilse met een Pacer, die ik over zou kunnen nemen. Deze Pacer!
Ook nog eens dezelfde kleur. uit 1978, net als mijn gitaar en snorfiets.
Niet doen! schreeuwt alles en iedereen. Een klein mannetje in mijn elleboog fluistert: wel doen.
Ik doe net alsof ik hem niet hoor.
Het is niets dan uiterlijk.
Terug in het busje naar Nederland.
Een vreemd optreden was het.
Vertegenwoordigers van weet ik wat, uit heel de wereld waren uitgenodigd om vanuit de Muzik Messe naar de Hazelwoodstudio te komen.
De directeur van microfoonfabrikant Beyerdynamic bleek een fan van de John Dear Mowing Club en mede-organisator van het gebeuren.
Japanners maakten om beurten foto's van het effectpedalenkoffertje van Mowing Dick.
Het ding zal waarschijnlijk volgend jaar in productie worden genomen en inclusief butsen en vlekken op de Muzik Messe staan.
De Japanners waren een beetje bang voor de contrabas van Mowing Rob, deinsten angstig terug toen Rob erop begon te spelen.
Na het optreden vond Mowing Sean een oude Atari spelcomputer in de Hazelwoodkeuken.
Uren Frogger.
Er was een kamer voor ons gereserveerd in een jeugdherberg maar geen parkeerplek.
Het regende krankzinnig. Niet na te vertellen ellende.
Nu in de bus terug hebben Mowing Dick en Mowing Sean het over de machtsverhoudingen in China, al snel gaat het over de stammenstrijd tussen Amsterdammers en Rotterdammers en dan over de rechten van voetbal supporters.
Ik word misselijk van het kijken naar mijn laptopschermpje.
De Frogger riedel riedelt door mijn hoofd.
Ik ga weer naar buiten kijken.
Met de Volkswagen Transporter bus van de schoonouders van Mowing Sean naar Frankfurt.
Het optreden vanavond blijkt een soort voorafje van de Frankfurter Muzik messe.
Nouja we zullen zien.
Morgen meer.
Kijk, het is toch een beetje gelukt.
Het "upcomming show" blokje rechts.
Nog niet helemaal naar de zin, maar goed.
Gister laat terug uit Eindhoven.
Het beeld dat ik had van de Effenaar klopte niet. Geen duister kraakhol, maar een hypermoderne popzaal.
Het café waarin ik met Mowing Dick speelde had het klinische van een ziekenhuiskantine.
Toch was het prima.
"Lover" en "The Fish That Could Not Swim" gespeeld van de geheime liedjes lijst.
Op verzoek "Broken TV".
De laatste tijd vind ik het leuk om "The Ballad Of Hollis Brown" van Bob Dylan te spelen.
Dat liedje heeft maar 1 akkoord. De D. Een mooie tekst over hoe een boer langzaam tot wanhoop wordt gedreven, een geweer aan zijn muur ziet hangen, kogels koopt van zijn laatste dollars en plots het geweer in zijn handen voelt.
Het laatste couplet: "There's seven people dead on a South Dakota farm".
En dan straks naar de Koninklijke Schouwburg in Den Haag, tussen de dichters en de schrijvers.
Vanavond in het café van de Effenaar in Eindhoven. Het café.
Samen met Mowing Dick in de auto van vriendin Ilse.
Op youtube bij het liedje Leather Pants las ik vanochtend het volgende commentaar: You need to be in America! Musically You got some wonderful stuff goin on! And you look great. You would attract our grunge folk. They need a new hero... one that won't knock himself off so soon
Kijk, dat maakt vrolijk. Fluitend ga ik vanavond naar het café van de Effenaar. We spelen laat, een uur of elf.
In de zaal speelt Latin Brutality, daar kunt u lekker dansen.
Het is een raar iets, dat spelen voor de radio.
Gister bij Desmet live op radio 5.
Maar zo langzamerhand snap ik het.
Muziek maken bij een praatprogramma is per definitie pauzemuziek.
Je begint een liedje en iedereen ontspant zich en gaat een beetje met elkaar praten.
Logisch. Na het ingespannen luisteren naar een ernstige Vlaamse schrijfster is de pauzemuziek er voor de ontspanning.
Prima. En dit keer viel het eigenlijk wel mee.
Het is show en de gedachte aan 30.000 luisteraars is voldoende.
In de studio zat een man met een rare baard. Hij maakte continu vreemde aantekeningen in een schrift.
Streepjes met haaltjes.
Ik vroeg hem wat hij zoal schreef. Hij vertelde dat hij de hele uitzending noteerde, de gesprekken en de oogcontacten tussen de gasten.
Dan kon hij dat later terug vinden.
Hij komt daar elke dag.
De actiefoto hing nog in het café van het Burgerweeshuis.
Ietwat stoffig weliswaar, maar hij hing.
Goed volk die Deventers.
Voor op de terugweg kregen we, als Bier Voor Onderweg, Urquell pilsener mee. Eeuwen ouder dan Heineken, vertelde de barman.
En dan straks naar Amsterdam. We spelen wat liedjes tijdens het radio programma Desmet live. Vanaf 18.00 uur op radio 5.
Erg leuk dat we weer wat spelen. Het maakt het wat makkelijker om jezelf serieus te nemen in dat moeilijk serieus te nemen Nederlandse muziekwereldje.
Ps. Zondagavond op de Belgische TV, een interview met Nick Cave door Tom Barman.
Ps2. Zondag spelen we op het Voorwoord festival.
Door u aan te melden bij de sporadisch te verschijnen nieuwsbrief kunt u daar met korting heen.
Vanavond spelen we in het café van het Burgerweeshuis in Deventer.
Een leuk café.
Er hangt als het goed is nog een ingelijste actiefoto van de vorige keer dat we daar speelden. 19 januari 2005.
Het is prima om in het café te spelen, maar het is niet de zaal van het Burgerweeshuis.
Soms kan ik dan denken, wat doen we toch verkeerd?
Met die gedachten zou ik een dik boek kunnen vullen.
Maar een dikker en leuker boek over de avonturen die we meemaken en zolang dit boek dikker is, ga ik met plezier naar Deventer.
Ietwat stichtelijk allemaal maar het is vanavond dan ook de laatste rit in de Kia Besta Bandbus.
De Kia Besta Bandbus is geen bandbus meer.
Mowing Dick heeft 'm verkocht.
Ook al heeft het ding mowing Rob een trombose in zijn been bezorgd en de rest van de inzittenden net geen trombose, is het toch even slikken.
Ook al maakte het ding zo'n lawaai dat je schreeuwend jezelf verstaanbaar moest maken, toch was het altijd gezellig.
Van Terschelling naar Limburg, naar Brussel, Berlijn en Frankfurt. Nooit heeft de Kia Besta Bandbus ons in de steek gelaten.
Bedankt Kia besta bandbus en bedankt Mowing Dick voor je Kia Besta Bandbus.
"met terugwerkende kracht is deze plaat dan ook te bestempelen als de sensatie van 2007!"
Zie hier de recensie in popmagazine Fret.
Door Ferenc Koolen.
Hier volgt deel 3 van het Haringvlietverhaal. Het laatste deel. Een verhaal waarbij ik nu alle betrokkenen heb ondervraagd naar de ware aard van hun rol.
Zo weet ik nu dat het een dubbele paalsteek was waarmee het bootje vastgeknoopt zat.
Het verhaal verwijst naar een couplet van het liedje "Leather Pants" te vinden op de nieuwe cd van de John Dear Mowing Club.
(deel 1: 14 feb 2008, deel 2: 16 feb 2008)
Twee dagen moet ik rondgedreven hebben.
Ik weet er niets meer van.
Wel herinner ik me het redden van de reddingsbrigade, de oranje kleuren en die krachtige motorboot.
Mijn moeder vertelde dat iemand van de kustwachtpost op een vuurtoren in Ouddorp mij nog heeft zien langs drijven. Dat stromingen het redden onmogelijk maakte en dat ze me toen de avond viel, uit het oog verloren waren.
Ze vertelde dat ik erg rustig was toen ik thuis werd gebracht, dat ik een tijd lang geen woord gesproken heb. En dat viel op omdat ik altijd erg veel praatte.
We hebben er nooit meer over gepraat. Tot nu.
Hoe het bootje is losgraakt blijft een raadsel. Mijn broer was hoofdverdachte maar hij ontkent het stellig tot op de dag van vandaag. Het maakt ook niet uit.
Het praten is daarna nooit meer helemaal goed gekomen. De stottertherapieën zijn iets voor een ander verhaal. Ik herinner me een stotter-groeps-therapie met een jongetje uit een Jehovagetuige gezin.
Ik probeer rechts op de site een blokje met text te maken waarin het eerstvolgende optreden aangekondigd wordt.
Mocht de mowingsite er wat raar uitzien, dan dat komt dit snel weer goed. Hoop ik.
Geen succes, dan maar press button boven een beetje beter gemaakt. een flash ding. Geen idee hoe het er op een windows computer uitziet.
En dan nu fijn naar "de nieuwe Uri Geller" Kijken.
