Bij het maken van de nog te verschijnen documentaire over de band kwam vriendin Ilse tot een volgende conclussie.
Dick is de vader, ik de moeder, Rob en Sean onze kinderen.
Nu heeft vader ons verlaten. Het zal eens niet zo zijn.
Ik heb veel aan Dick te danken.
In de begindagen toen de John Dear Mowing Club nog Smutfish was, sleurde Dick me door een vreselijke optreedangst. Door zijn relativatie vermogen is die angst nu redelijk te behapstukken.
De reden dat Dick met ons mee wilde spelen was dat hij niet hoefde te begeleiden. Na jaren in bandjes gespeeld te hebben waar begeleiden een belangrijke factor was, had hij gezworen dit nooit meer te doen.
De compromisloze eerste optredens, klopten als een bus. Ieder ging zijn gang en een goede spanning was hoog.
Door het vele optreden werd het gras minder groen en moesten er manieren bedacht worden om de spanning terug te krijgen.
We beloten met een drummer te gaan spelen en werden een echte band. Dat veranderde de compromisloze opzet.
Dit heeft ons nooit echt goed gedaan. Na jaren liep een minder goede spanning steeds hoger op. Dick moest steeds meer gaan begeleiden en we verloren langzaamaan de noodzaak van het muziek maken.
De negatieve spanning liep zo hoog op dat ik met Smutfish wilde stoppen en met een nieuw concept, de John Dear Mowing Club verder wilde. Het liefst met alle Smutters.
Het gevolg voor Dick was dat hij nog meer moest begeleiden en bij de cd opnames in Duitsland werd hem ook nog eens verteld hoe hij moest begeleiden.
Ik snap dat hij er geen zak meer aan vond.
Daar is Dick een veel te goede gitarist voor.
Dick is een gitarist waarachter ik me kon verschuilen. Dat kan nu niet meer.
Dank je wel Dick, voor alles!
Ik hoop dat we je afscheid een keer iets waardiger kunnen vieren.