Dat ging beter gister op de Binnenach. Maar daar wil ik het niet over hebben.
Ik heb aan Jan Douwe Kroeske, die de boel presenteerde, gevraagd waarom de Nederlandse muziekcultuur momenteel toch zo beperkt is, in Belgie gaat het al jarenlang een stuk beter
Hij weet ervan. Met zijn 2 meter sessies moet hij een goeie kijk op de Nederlandse muziek hebben.
Omdat er iets te veel bier in moest voordat ik het durfde te vragen herinner in mij van het gesprek vooral;
In Belgie hadden ze Jacques Brel, wij hadden Peter Koelewijn.

Heel soms fiets ik nog wel eens door mijn kinderbuurt.
Dan stop ik even en zie de demon zitten.
'Zit je daar nog demon?' zeg ik, en de demon zegt iets onverstaanbaars terug.
Dan gaat er een gordijntje open en zie ik die nare buurman naar buiten gluren.
Ik weet niet hoe snel ik dan weg moet fietsen.
Houdt het dan nooit op?
Zow, nu ga ik een speelfilm maken over een konijn dat salto's maakt, ik hoop 'm morgen op het blog te zetten.

Gister voor de binnenkort te verschijnen Mowingsite 2.0 een hoeveelheid foto's online gezet.
Zo komen onder andere Bert Fonderie, Joost Tazelaar, Das Pop en Daniel Johnston langs.

Klik hier voor de foto's
(Van een aantal foto's kon ik de maker niet meer achterhalen, mail me als u er meer van weet)

Dat was leuk gister in de huiskamer.
Een vreemde huiskamer heeft voor mij iets benauwends, live muziek in de huiskamer breekt dat benauwende, zodat de boel al snel omslaat naar iets familiairs.
zo.
Boeker Walter was er. Hij vroeg na afloop voorzichtig of ik wist hoe ik overkwam bij het muziek maken. Blijkbaar bang voor het antwoord bulderde ik meteen eroverheen: 'Natuurlijk, anders wist je vast wel een goeie psychiater voor me'. Dat was stom, ik was eigelijk wel benieuwd wat Walter erover te zeggen had. Ik ga het hem toch nog eens vragen.
Zow. en dan zou ik nu wel weer eierkoeken willen kopen bij het bakkertje om de hoek, ware het niet dat er markt is in Rijswijk. Dan is het zo druk bij het bakkertje.

Na een jarenlang onderzoek naar de lekkerste eierkoek ooit.
Een eierkoek gevonden die hoog boven de andere koeken uitstijgt.
En dat bij de bakker om de hoek. Juist die koeken hebben me jarenlang een beetje tegengestaan omdat ze een ietwat afwijken in vorm. Het hoogste punt van de koek is veel hoger dan bij de gewone.
Maar je zal het net zien.
Fijn dat soms de goede dingen gewoon om de hoek te vinden zijn.
Vanavond Live in your Livingroom.
Een optreden in een huiskamer. Dit keer in Den Haag.
Gezellig.
Er zijn nog 4 kaartjes.
Hier meer info

Het is anders zonder gitarist Dick.
Was het eerst een met een doeltreffend wapen gewonnen wedstrijd, nu is het een vechten met blote vuisten.
Het winnen is niet meer zo vanzelfsprekend.
De try out in Club Rootz was ook voornamelijk try outen.
We hebben nog een lange weg te gaan. Geweldig!
Ik heb me sinds jaren niet meer zo fijn gevoeld na een optreden.
Ow en redactielid Tricia Cooper is door familie-dingen genoodzaakt terug naar Pittsburgh af te reizen. Haar bijdrage zal helaas even op zich laten wachten. De John Dear Mowing Club wenst haar de nodige sterkte.

Gister geoefend in de oefenruimte in de Lepelstraat.
De Sahara studio.
Mijn eerste demo daar opgenomen. Ik schat zo'n acht jaar geleden, misschien nog wel langer.
Met de band MTfeet en Henk Koorn als opnemer.
De nachten voor de opnamen kon ik slecht slapen. Die spanning was ook goed te horen in de opgenomen liedjes.
Met achternamen van bandleden als; Bubberman, Kwak en DellaVedova viel ik met mijn de Boer aardig uit de boot.
Later kwam daar nog Fraterman bij.
Nadat we die demo hadden opgenomen, oefenden we wekelijks in de Lepelstraat.
Ik moest altijd zo schreeuwen om boven de rest uit te komen.
Liedjes als 'On and On' en 'Paradise Man' speel ik nu wel eens met John Dear Mowing Club.
Er hangt nog altijd een flyer van MTfeet in die oefenruimte/studio.
Twee lege voeten naast elkaar, een beetje alsof het schoenen met tenen zijn.
Oja, vanavond in de de Rootz.

Een meningkje tussendoor:
Ik vind het verschrikkelijk hoe de reclame beelden van mij afpakt.
Een paar jaar geleden is het beeld dat ik van een zwaan had afgepakt.
Ik zie er nu een vliegtuig in.
Vanochtend fietste ik langs een reclame voor een onnodig blaadje.
De zanger van Kane was er afgebeeld als Alex, de hoofdfiguur uit Stanley Kubricks 'A Clockwork Orange'.
Weer een beeld verziekt.
Die film gaat godbeterhet over eigenheid.

Och en daar hoor ik net dat ik vanamiddag vanaf 18.00u. wat liedjes met Mowing Rob ga spelen in de Oude Mol in Den Haag.
Wees welkom.
En.
Hierbij stel ik een nieuw redactielid aan u voor: (Pa)tricia Cooper.
Tricia zal de komende tijd verslag doen van de optredens, iets dat ik zelf niet graag doe omdat ik te betrokken ben en iets heb van: dan had u er maar bij moeten zijn.
Tricia komt oorspronkelijk uit Pittsburgh (VS) en verhuisde op jonge leeftijd met haar ouders Nederland.
Momenteel is ze bezig haar studie communicatie wetenschap af te ronden.
Dat lijkt me voorlopig wel genoeg informatie.
Haar eerste verslag zal zij schrijven na het try-out optreden in Club Rootz. 22 april in Den Haag v.a. 22.00u
(Grote Marktstraat 14)

De ornamentale omlijsting heb ik gebruikt met de zegen van:
Robert Muda

Daar hang ik.
Een poster voor de Binnenach 29 april 2008.
Johnny Dowd komt ook.

Ziehier het laatste deel van het wolf Studebaker verhaal. (deel 1 hier, deel 2 met een commentaar van mij vader, hier)

Daarop ging mijn vader de schuur isoleren.
Hier kon Studebaker dan 's-nachts in.
Een dubbele wand met zand ertussen, zodat je van buitenaf zand achter het schuurraampje zag zitten, en er van binnen in de schuur geen raampje meer te zien was.
Ik kwam toch al niet graag in de schuur.
Maar ook dit bleek niet echt te helpen tegen het gehuil van Studebaker.
Inmiddels was de buurt een handtekeningen-actie begonnen tegen de wolf.
En met al de handtekeningen van de flatbewoners tegenover ons ging het snel.
Mijn vader begon een tegenactie, maar tevergeefs.
De wolf moest naar de dierentuin. De dierentuin in Wassenaar.
We brachten Studebaker met het hele gezin er naartoe.
Mijn vader was aangedaan, mijn broer, moeder en ik waren nogal opgelucht.
We zijn nog vaak bij Studebaker op bezoek gegaan in Wassenaar. We zagen hem daar steeds wilder worden.
Tot we Studebaker niet meer konden vinden tussen de andere wolven.
Mijn vader zei: 'Het is wel goed zo'.
Dat heeft grote indruk op me gemaakt.

Het optreden in het voorprogramma van Boss Hoss 2 mei heb ik afgezegd. (zie ook log: 3 april)
Zelden zeg ik een optreden af en als ik het doe voel ik me daar meteen schuldig over.
Maar ik heb bedacht dat als we met de John Dear Mowing Club een voorprogramma doen, het hoofdprogramma aan minstens twee van de volgende drie eigenschappen moet voldoen.
Breekbaar, tekstueel en rauw.
Bij Boss Hoss kan ik niet een van deze eigenschappen terug vinden.
Wat een gedoe is het toch soms, dat jezelf serieus nemen.

Ben een nieuw stageplan aan het maken voor de John Dear Mowing Club.
Een schema voor de geluidstechnicus.
Zodat de technicus weet wat hij of zij kan verwachten.
Het moet allemaal nog veel schematischer, de uiteindelijk versie is wat saaier.
Dit is nogal een rommelige, maar wel gezellig zo.
Een klein glaasje bier zou er niet in misstaan.

Ja Bram, die zorgen zijn terecht.
Ik wil het 'Comment ça va' lied niet zingen.
Ik kende eigelijk alleen het refrein van het liedje, en dacht dat het een Franse tekst was.
Maar nee:
's Avonds aan de Seine
In een discotheek
Zag ik toen die kleine
Die lachend naar me keek'
68 liedjes heb ik nu geschreven en met al die liedjes voel ik nog verbintenis.
Nog nooit hebben de lokale 3voor12 mensen, die de grap (in opdracht van het jubelerende 'echte' 3voor12) bedacht hebben, inhoudelijk naar mijn liedjes gevraagd.
En nu willen ze dat ik 'Comment ça va' ga zingen.
Als een clown.
Nee dat doe ik natuurlijk niet.
Ook zonde, want ik denk dat een liedje met Henk Koorn zingen werkelijk iets moois op zou kunnen leveren.

Gister met Henk Koorn in zijn Sahara Studio afgesproken.
Hij lijkt me de goeie man om de in mijn atelier opgenomen Melleville liedjes te mixen.
Hij weet er net genoeg van en heeft niet dat dwingende dat techneuten kunnen hebben.
Zo zit er toch wat schot in de zaak.
Henk vertelde van een nieuwe cd van Hallo Venray die over een paar maanden uit zal komen.
'Leather on my soul' zal die cd heten en als je goed naar Henk kijkt kan je dat leer zien zitten.
Samen zijn we gevraagd om tijdens een lustrum van popnieuws site 3voor12, het liedje 'Comment ça va' van de Shorts, in het Paard van troje te komen zingen.
Ik maak me hier grote zorgen over.

Ik neem aan dat u hem ook gezien hebt.
Die prachtige docu op National Geographic over de John Deere STS Combine.
Een oogst machine van heb ik jou daar.

Vanochtend belde ik de Norma. Wat het is weet ik niet maar het hoort in het rijtje Buma, Stemra, Sena, Norma.
De Buma vindt ik het aardigst. Ik denk omdat ze altijd vriendelijk vragen beantwoorden en zo nu en dan wat geld op mijn rekening storten.
De Buma gaat over de rechten op de liedjes en de rechten die je hebt als je die liedjes live speelt.
Lidmaatschap bij de Buma houdt in de je aanspraak op die rechten kan maken.
De Buma wordt in één adem genoemd met de Stemra. Ik ga er dus voor het gemak van uit dat de Stemra bij de Buma hoort.
Tot zover snap ik het een beetje.
Dan de Sena. De Sena-mensen zijn ook aardig, Een tijd geleden heb ik me er in verdiept.
Op mijn manier dan.
Er moesten kopieen van cd hoezen opgestuurd. Dat heb ik gedaan en na een paar maanden kwam er een beetje geld op mijn rekening.
Dat zal wel kloppen dus.
Maar dan de Norma.
van de Norma kreeg ik een brief waarin stond dat het indienen van speellijsten niet onbeperkt mogelijk is.
Een speellijst is een lijst waarop staat; waar, waneer en welke liedjes je gespeeld hebt.
Het bleek voornamelijk over live TV optredens te gaan en ook een beetje over radio optredens.
Dat wist de meneer aan de telefoon ook niet echt.
Ik verkeerde altijd in de veronderstelling dat de omroepen waar je je liedjes speelde, zelf een speellijst met de liedjes maakte en die naar Buma achtige dingen opstuurde, zodat de Buma dat verder kon afhandelen.
De meneer aan de telefoon snapte het ook niet helemaal, wel vertelde hij dat je als muzikant iets kon claimen.
Radio optredens hebben we veel gedaan en zo nu en dan op TV west, dus ik vroeg wat dat dan per radio optreden opleverde.
Een paar cent vertelde hij op een manier dat het de moeite sowieso niet waard zou zijn.
Ja, als je echt een grote hit hebt, dan zou het wel eens een paar euro op kunnen leveren, maar ook hier klonk in zijn stem door dat het om futiliteiten ging.
Nadat ik opgehangen had, had ik dan ook geen zin meer om de downloadbare speellijsten in te vullen.
Toch is het gek. Ik neem aan dat, elke keer dat een band geen aanspraak maakt op zijn Norma rechten, de opbrengsten van die rechten naar de Norma kas gaan.
Ook al is het een paar cent.
Wat zou er in zo'n kas zitten?
Eigenlijk zou ik die dingen links moeten laten liggen.
Ze doen maar.

Gister tot laat in de oefenruimte gezeten met Mowing Rob en Mowing Sean.
De mowingsound 2.0 is een feit.

Na een speurtocht vol cryptische aanwijzingen m'n schoonmoeder gevonden in Scheveningen.
Een piepklein theatertje.
Precies goed.
Daar zag ik Adriaan Bontebal voordragen.
Precies goed.
De zondagmiddag, met muziek en gedichten in een klein theatertje.
En daarna in gesprek met de dichter zelf.
Over Bach en Kinky Friedman
Zo moet het zijn!
Lees erover op Bontebal's blog

Door Daniel Johnston gevraagd om hem tijdens zijn tour door Europa te supporten en begeleiden.
Dit keer niet alleen in Nederland en Belgie, maar ook in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Denemarken en Frankrijk.
Dit alles rond oktober-november van dit jaar.
Jaren geleden in Denemarken de Grauballe man gezien.
Hij heeft meer indruk gemaakt dan Legoland, het lego-pretpark in Denemarken. De pret in de pretparken kwam later.

Het stond al een paar dagen aangekondigd op een bord voor het café.
De cd-presentatie van Haagse Ralph.
De nieuwe eigenaren van het café bij mij om de hoek doen aan live muziek.
Er wordt dan meegezongen met een van te voren opgenomen band.
Een soort karaoke dus.
Op de stem een galm van heb ik jou daar en een dreunende bas.
En dat gaat nu al uren door.
Je kan er een mens gek mee krijgen.
Elke week is er zo'n cd presentatie.
Het is dezelfde band die meeloopt met een andere zanger of zangeres.
Vorige week was het Haagse Sjoerd.
Daarvoor Haagse Jimmy.
Elke avond zingen ze: "I did it may way".
Terwijl ik naar "The Straight Story" van David Lynch kijk, lijkt het allemaal tot een hoogtepunt te komen.
Mijn ergernis is te groot.
Ik wil dat ze dood gaan.
Ik ga tekenen, met Johnny Dowd in mijn oren en op mijn ipod.

vanavond: the Straight Story op tv. Over een man en zijn John Deere grasmaaier.
23:50 - 01:40 Ned 2

2 mei spelen we in de P60 in Amstelveen, in het voorprogramma van Boss Hoss.
Geen idee wat dat Boss Hoss was. Tot ik dit mailtje kreeg:
Stoer dat jullie in het voorprogramma van the Boss Hoss gaan spelen. De allerbeste coverband die ik ooit heb gezien, maar wel een echte feestband met dito aanhang, dus je krijgt het niet makkelijk denk ik. Hun nieuwe cd heet volgens mij "stallion battalion". Dat zegt genoeg.
De schrik slaat me om het hart. Meteen de Boss Hoss site maar eens bezocht.
Doodenge mannen met zonnebrillen en doodenge mannen met zonnebrillen muziek.
Hoe moet dit nu toch weer?
Gisteravond met Mowing Rob naar het Beukorkest geweest in het Paard van Troje.
Erg leuk. Dat was een betere combi geweest.
Toevoeging na wat bellen: Boss Hoss kon hun voorprogramma uitzoeken uit aantal bands en daar hebben ze ons uit gekozen.
Nouja.

Ziehier deel 2 van het Wolf Studebaker verhaal. Deel 1 hier

Ik denk dat veel mensen dachten dat het een hond was die veel op een wolf leek.
Het was eind jaren zeventig.
Snachts huilde Studebaker, en dat was voor de buurt een reden om te klagen.
Vorige week heb ik een liedje geschreven waarin mijn vader meehuilde met de wolf, maar dat is verzonnen.
Mijn vader heeft Studebaker laten castreren omdat hij dacht dat het huilen dan minder zou worden.
Dat castreren ging volgens mijn vader zo: de dierenarts vroeg mijn vader, "wilt u het misschien zelf doen?"
Nou dat wilde mijn vader wel.
De arts gaf mijn vader twee bakstenen.
En nu? Vroeg mijn vader. Nou, zei de arts, rood aanlopend van de pret, nu gaat het van goed mikken en BAMMM!! de stenen tegen elkaar!
De arts moet dit voorbereid hebben, want welke dierenarts heeft nou twee bakstenen?
Het kan natuurlijk ook zo zijn dat mijn vader het castratie verhaal heeft verzonnen.
Maar goed, dat castreren bleek niet echt te werken tegen het gehuil.
wordt vervolgd....