Nou dacht ik vanmiddag eens een sliptongetje te bakken.
Op de een of andere manier zit dat steeds in mijn hoofd.
Eigenlijk eet ik zelden vis, maar iets wat maar in het hoofd blijft zitten moet eruit, dus op naar de visboer.
Daar werkt een hele enge man, en vis is ook best eng, ja, het is best moeilijk allemaal.
Ik trof het, er werkte een andere man. Ook eng, maar niet zo eng dat het mijn eetlust verziekte.
3 sliptongetjes werden ingepakt en thuis bestudeer ik op internet hoe je eigenlijk een sliptong moet bakken.
Die voorbereidingen met peper, zout en bloem gingen goed, zo goed dat ik ging denken dat die fijne bruingebakken slibtongen niet lang meer op zich zouden laten wachten.
Maar bij het bakken ging het mis. Een grote kleefzooi in de pan en de sliptongen bleven wit.
De vis smaakte nog best, dat wel, maar het hele sliptongenplan viel een beetje tegen.
wat er nu toch weer mis ging, ik weet het niet.