een nieuw liedje geschreven.
Ik had wat koorts de laatste dagen, maar toch is het geen koortslied, meer een bekentenislied, al zit de ware bekentenis in de laatse regels. Zonder koorts was het waarschijnlijk toch een ander lied geworden. Ik denk dat het liedje op de eerst volgende echte John Dear Mowing Club cd te horen zal zijn. Misschien speel ik het, als ik de Mowingclub een keer bij elkaar kan krijgen om te oefenen, als eerste liedje op het 18 jaar illusie festival 4 juli in Den Haag. Kom ook!
De titel is het refrein 'Living In Parts'.
Ik zal het voor de grap eens in het Nederlands vertalen,

Verdeeld leven.
Ik kwam thuis in de morgen, de zon kwam net op.
Ze vroeg me, met één oog open waar ik vandaan kwam.
Och, zei ik, dat is nogal een verhaal, maar ik zal het proberen.
Ik ging naar de gitaarwinkel en kwam een vriend tegen.
Hij zag eruit als een popster en ik moest daar erg om lachen.
Er uit zien als een popster, maakt je nog geen popster, maar hij probeert het tenminste.
Ze mompelt, ja, er uit zien als een popster, maakt je nog geen popster. En haar andere oog ging open.

Mijn vriend vertelde over een boek, een boek over iemand die je waarschijnlijk wel kent.
Iemand die zichzelf heeft bevrijd van het gepeupel, en nu in alle eenzaamheid op een bergtop woont.
Heel soms komt hij naar beneden om te vertellen wat hij weet.
Dan staat hij daar in de schijnwerpers en preekt tijdens een concert.
Maar het gepeupel weet niet dat daar eigenlijk een boos en verwaarloosd kind staat te preken.
En ooit precies dezelfde show voor zijn moeder opvoerde.

Dus kocht ik het boek, las het boek en inderdaad.
zeven honderd en achtendertig pagina's over een man op een berg.
In het eerste deel was hij boos, in het tweede deel bang.
In het derde deel beroemd en in het vierde deel bevrijd.
En dat deed wat met me, dus moest ik naar de kroeg.
En dat is het verhaal zei ik terwijl ik naar haar keek, maar ze was in slaap gevallen.

(een met toestemming geplaatst mailtje van Jeroen S.)

Melle,

Ik maak me zorgen. Komt het wel goed met je trip zonder mij? Een opvallende afwezige in je bestemming is Nashville. Daarom het volgende:

GA NAAR NASHVILLE (1)

GA NAAR NASHVILLE. Ga naar Broadway. Ga naar de Honky Tonks. Ga naar Roberts Western World. Loop naar de bar en vraag wanneer John Shepherd speelt. Bestel bier. Geniet van de band. Geniet van de Johnny Cash covers. Geef ze een dollar. Ga naar buiten.
Kom terug als John Shepherd speelt. Ga zitten. Het liefst in de buurt van Lois, zijn vrouw. Enjoy the show. Vraag een liedje aan. Vraag er nog een aan. En nog een. Zing een traditional samen met John. Ga met John op de foto. Ga weer zitten. Geef hem vijf dollar. Zit de show uit, ook als dit naar je gevoel erg lang duurt. John gaat met je praten. Hoor z'n verhalen aan. Vertel jouw verhalen.
John is een oude man. Zijn vrouw lijkt nog ouder. Gezamenlijk bespelen ze de honky tonks van Nashville. Ze zijn professionals, maar het succes is helaas nooit gekomen. Ze leven van de fooien die ze krijgen voor hun optreden. Het is niet veel. Het is een simpel bestaan. Het zal nooit meer beter worden. Het is triest.
Ga naar buiten. Koester deze ervaring.
Binnerkort meer...

Jeroen S.

Nu moet ik zondag op de Parade in Den Haag spelen.
Katbite vroeg me dat een paar weken geleden.
Altijd wel leuk die Parade.
Met nog 5 andere singer-songwriters, 2 uit Den Haag en 3 uit Amsterdam. De 2 Haagse ken ik, Katbite dus en Julie Scott. gezellig.
1 liedje mogen we spelen, eigenlijk vind ik dat niets. De hele opzet, die pas een paar dagen geleden bekend werd, vind ik niets. 1 van de 6 singer-songwriters stapt voor zijn liedje naar voren en de ander 5 singer-songwriters spelen een beetje mee. Hoe kom ik toch altijd in dit soort situaties? Zeg ik te snel ja? Hoe kon ik nu weten dat als iemand je vraagt om op de Parade te spelen, het in feite zoiets zou zijn?
Uiteindelijk valt het allemaal misschien wel mee.

Omdat mijn computer de mail aan Ronny niet wil versturen, maar even zo:
Data van de optredens met Daniel Johnston in Nederland staan nog niet vast, maar we zullen waarschijnlijk in Amsterdam, Eindhoven, Enschede en Groningen spelen. Dit alles onder voorbehoud natuurlijk.
Ik zou je op onze nieuwsbrief-maillijst zetten en een nieuwsbrief sturen als ik meer weet, maar er is iets mis met je mailadres.
Nouja,
Groet,
Melle

Een laatste sliptongtip.
Na een gesprek met een heuse chefkok van een restaurant in Leiden, werd duidelijk dat mijn pan niet geschikt was voor tong. De pan was wel geschikt voor biefstuk, omdat dat juist snel dicht moet schroeien. Maar om tong is het te doen.
Zijn tip: koop de goedkoopste anti-aanbak pan en bak de tong daar zonder, of met een heel klein beetje boter in.

Als ik mij voorstel zeg ik mijn naam nooit.
Dat komt omdat ik stotter. Het is een overweging.
Juist als ik mijn naam moet zeggen bij het voorstellen moet ik vaak erg stotteren, dat weet ik.
Mensen denken dan met iemand die niet helemaal goed is te maken te hebben.
Als ik niets zeg bij het voorstellen kan er wellicht gedacht worden dat ik arrogant ben. Maar dat is de overweging.
Dat denken ze dan maar.
Meestal luisteren mensen toch niet echt naar je naam als je je voorstelt. Een enkele keer vragen ze door, dan vragen ze alsnog naar mijn naam. Dan kom je er niet meer onderuit.
Wat een gedoe toch allemaal.

Dat was me nog eens een leuk optreden in de Café de Vijfpoort!
Ook het missionaris orgeltje werkte goed mee. Mede organisator Dick van der Giessen heeft heel mooi op het orgeltje meegespeeld met het liedje ''The Fish That Could Not Swim'.
Na afloop mijn handtekening moeten zetten op de arm van een jongetje.
Maar goed, ervoor in 'de Rustende Jager' sliptong op Terschellinger wijze gegeten. Zo moet ie zijn!
Omdat ik toevallig de kok kende, heb ik het er eens flink met hem over gehad.
De precieze Terschellinger wijze kan ik hier natuurlijk niet uit de doeken doen, maar het komt er op neer de tong bijna te frituren in een flinke laag arachide olie met een beetje boter.
We zullen zien.

Op dit moment lees ik 'Het diepe zuiden' van V.S. Naipaul.
Later dit jaar ga ik met vriendin Ilse naar Amerika.
We gaan een reis door dat diepe zuiden maken.
New orleans, Austin, San Antonio, El Paso, Phoenix, San Diego, Los Angeles, San Francisco.
De namen klinken als goden en van de gedachte eraan gaat mijn hart sneller kloppen.
In Texas brengen we een bezoek aan Daniel Johnston om een geheim liedje op te nemen.
Goed logvoer.
tips die de reis naar Amerika kunnen vergemakkelijken, of over hoe ik, zonder duanegedoe een gitaar en een Iphone uit Amerika mee kan nemen en aan te bevelen boeken over het diepe zuiden van Amerika zijn zeer welkom!
Goed. Maar nu eerst naar Terschelling vanaf een uur of 19.00 in Café de Vijfpoort

Kijk, naast Kiko mijn aquapet en de van vriendin Ilse gekregen Dancing Chicken uit Suriname, terug van weggeweest: de man van 6 miljoen. Gevonden op een marktje in Rijswijk. Hoewel er 1973 op zijn rug staat vermoed ik toch namaak. Omdat ik me kan herinneren dat je het vel kon opstropen om het technisch vernuft in zijn zilveren arm te zien zitten. Het 'vergroot oog' en de grote rode knop op zijn rug (om zijn arm op en neer te laten gaan) zitten er wel. Ik ben er toch erg blij mee op de een of andere manier

Daar wilde ik net een stukje schrijven over hoe ik Myspace haat. (The last time i heard Townes singing
He was my virtual friend, among some porn stars and would be singers, I guess he'd understand.)
Ik wilde schrijven over die dommige -hoe meer vrienden we hebben hoe beter we zijn attitude- en dat de enige reden dat ik onze Myspace site nog niet heb weggehaald is dat de Duitsers niets van deze site snappen en zo toch een manier hebben om onze muziek te laten horen.
En dan schrijft Jolanda bij de Myspace commentaren:
Jun 17, 2008 9:42 PM
Wat een heerlijke voetbalavond!! Eerst klussen en dan als beloning op het balkon met een borrel en John Dear op de koptelefoon, helemaal alleen buiten terwijl de hele wereld lijkt te kijken naar dat geren achter die bal aan... Het zal afgelopen zijn maar ik weet lekker nog van niks... Dank u!!!
En dan denk ik weer, ach, dat Myspace is eigenlijk wel best zo. Een ruggengraat als een nat stokbrood.
Als ik de geest krijg ga ik vanavond even naar de Grote Markt in Den Haag. Daar speelt de Kift.

De Deutz F1L514 weer verkocht. Dit meld ik maar voordat er nog meer mensen langskomen om het ding te bewonderen.
De Deutz F1L514 stond nogal in de weg, en viel ook een beetje buiten mijn verzameling van obscuur tuingereedschap.
Het was toch een mooi ding. En ik heb er wat tekeningen van gemaakt.
De upcoming live show rechtsboven krijg ik nog steeds niet weg.
Het volgende optreden is vrijdag 20 juni in Café de Vijfpoort op Terschelling tijdens het Oerol festival om een uur of 19.00.
Ik doe dit solo. Door gedoe lukte niet om de band bij elkaar te krijgen. En nu is het ook wel weer een avontuur.
Het Missionaris orgeltje gaat mee.

Net toen ik dacht dat de sprezzatura wel zo'n beetje uit de vintage tractoren was, verschijnt er een prachtige Lanz Bulldog!
Nog maar even doorgaan dus. Het is een hele catalogus aan het worden. Ze komen allen op de binnenkort te verschijnen mowingsite.
Ik kan niet wachten.

In Kampen stond een Deutz F1L514 te koop.
Na het eigenaardige optreden, daar schrijf ik niet over, maar inval-drummer Mowing Koen was geweldig, de Deutz F1L514 gekocht.
Mowing Rob reed met de spullen naar huis en ik met de Deutz F1L514.
6 uur heb ik erover gedaan.
De Deutz F1L514 staat nu voor mijn deur, op de plek waar de plantenman zijn auto altijd zet.
De plantenman zoekt maar een andere plek.

Geen visioen bij het orgel liedje in Ottersum.
Zelf een visioen voorspellen is natuurlijk ook niet de bedoeling.
Na het optreden ben ik door het klooster gaan dwalen en kwam in een kerkerigge ruimte vol met oranje fans en een beamer met voetbal.
Daar zag ik dat het Nederlands voetbal elftal aan de winnende hand was en daar kwam de Here op me af en zei: 'ik hou eigenlijk meer van voetbal dan van muziek, en als ik al naar muziek luister, luister ik liever naar Marco Borsato dan naar jou geneuzel, ow en van beeldende kunst moet ik al helemaal niets hebben.'
Toen ben ik door het einde van de nacht naar huis gereden.

Ik krijg het upcomming show dingetje rechtsboven niet eens meer weg, hier dus:
14 juni- Full Colorfestival, Kampen- v.a. 18.30u

Vanavond, terwijl iedereen hetzelfde ziet, speel ik in een klooster in Ottersum.
Wat dat toch met de Here? Nu weer naar het klooster.
Vanavond, wanneer iedereen naar hetzelfde kijkt, bij het nieuwe liedje 'Devils' verwacht ik een visioen.
Het missionaris orgeltje mee, het kan niet missen.
Zoals Tricia en Pastor H. Peters van de Bonifatiusparochie-gemeenschap zeggen. 'Orgelmuziek wordt ook wel het voertuig naar het goddelijke genoemd.'
We gaan het hebben en ik hou het voor me.

Gister gespeeld op het missionaris orgeltje. Je trapt je het leplazerus maar het volume blijft te zacht. Er zal nog wat aan gesleuteld moeten worden. Nu de Here eruit is durf ik het wel aan.
Ik probeer de 'upcomming shows" rechtboven te veranderen, maar dat lukt niet op een of andere manier.
Er zou moeten staan:
13 juni- Roepaen, Ottersum (Melle solo in het Voorprogramma van Chris Chameleon)
14 juni- Full Colorfestival, Kampen
Nouja, zo dan maar.
Dat Full Colorfestival doen we met een nieuwe inval drummer, omdat Mowing Sean met zijn eigen band 'Moonpilot' moet spelen.
Gister wat geoefend met de inval drummer Mowing Koen en dat ging goed.
Zo, en dan nu weer vintage tractoren tekenen.

EEN AVOND MET MANON BOVENKERK
Wo 11.o6, 2oo8 [2o.oou]

Woensdagavond 11 juni is de Rotterdamse premiere van de film Julia/Giuliana van Manon Bovenkerk in TENT.. De Rotterdamse kunstenaar Manon Bovenkerk maakt tekeningen en video's op het grensgebied van illustratie, strip, film en animatie. Haar films zijn vaak een verkenning van de relatie tussen de stilstaande tekening en het bewegend beeld. In de film Julia/Giuliana wordt het verhaal door middel van filmstills verteld, waarbij fotografie van modernistische architectuur wordt afgewisseld met houtskool tekeningen. Een geanimeerde
ode aan de actrice Monica Vitti en de Italiaanse cinema uit de jaren zestig.

De avond start met een overzicht van de korte films die Bovenkerk de afgelopen jaren maakte. Mariette Dölle, programmaleider van TENT. gaat in gesprek met Manon Bovenkerk met aansluitend een performance van filmmaker en schrijver Albert Wulffers. De avond wordt afgesloten met een akoestisch optreden van de country noir band John Dear Mowing Club.
TENT-Witte de Withstraat 50 Rotterdam, vanaf 20.00uur
Daar kan ik mooi mijn kistorgeltje eens proberen.

Een kist-missionaris orgeltje op Marktplaats gekocht.
Toen ik thuiskwam met het orgeltje bleek de Here er nog in te zitten.
Dat merk je meteen. De Here zit niet in veel dingen meer, maar een missionaris orgeltje uit 1936 daar zit de Here nog volop in.
Nu leef ik volgens mij op goed voet met de Here maar er ging iets mis.

Er moest het een en ander aan het orgeltje gebeuren, maar voordat ik hier mij met volle overgave op wilde storten moest ik naar een interview voor Radio West. Het orgeltje nam ik mee voor een spontaan liedje en op de drempel van de studio struikelde ik met orgeltje en al en riep 'Godverdomme!'
On air, dus de Here in de lucht en in het orgeltje moeten dit gehoord hebben. Daar merkte ik niets van en het radioding ging goed verder.
Maar thuis toen ik het orgeltje van een nieuw onderstel wilde voorzien ging het mis.
Er moesten wat plankjes komen voor het inschuifbare onderstel en hiervoor moesten berekeningen worden gemaakt, die berekeningen moesten herhaaldelijk worden gemaakt omdat ik geen handig mens ben. Thuis met planken, zaag en schroeven aan de slag, maar bij het in elkaar zetten bleek het orgel plots 2 meter hoog. Dat is te hoog, zelfs staand achter het orgel is dit niet handig omdat je de toetsen niet kan zien.
Het gedoe daarna omschrijf ik niet omdat dat als en zwarte waas aan me voorbij is gegaan. Bijna was het hele missionaris orgeltje door het raam van mijn atelier gegaan. Rood aangelopen en briesend ben ik te bedde gegaan, met de gedachte de volgende dag mijn vader, die ooit handenarbeidleraar geweest is, om hulp te vragen. Ook met mijn vader erbij gaf het orgel zichzelf niet gewonnen, het ene euvel was nog niet verholpen of een ander diende zich aan. Toetsen die plots niet meer werkte en ook meende ik even een arm uit het orgeltje te zien komen dat te gebruiken gereedschap oppakte en een stuk verder gooide. Maar met de bezielde hulp en geruststellende woorden van mijn vader hielden we vol.
Tot ik plots de Here uit het orgeltje voelde vliegen. De schroeven konden weer gewoon ingedraaid en de dingen bleven zitten en langzaam kwam er weer geluid uit het orgeltje.
Hoewel de Here eruit is, vloek ik niet meer in bijzijn van het orgeltje.

Kijk!

Met dank aan Pepi uit Italie

Daar dacht ik toch echt bij het Roots On The Road Festival tussen het publiek Freek de Jonge te zien zitten. In een korte broek.
Waarom ook niet? Misschien was hij in de buurt van Schoonlo op vakantie en dacht van, goh, laat ik eens naar dat Rootsfestivalletje gaan.
Dat speelt toch anders, ik heb wat meer de verhalende liedjes gespeeld en alles erg gearticuleerd gezongen. Freek houdt wel van verhalen dacht ik. Tussen de liedjes door wat spitsvondigheden, en wat grappen met de geluidsman gemaakt. Freek luisterde aandachtig, keek soms fronsend en bleef het hele anderhalf uur zitten. Die zou best nog wel eens een liedje van de John Dear Mowing Club in het Nederlands kunnen vertalen en daar een hit mee scoren, dacht ik. Ook moest ik steeds naar 'm kijken.
Na afloop ben ik Freek eens van wat dichterbij gaan onderzoeken. Het was 'm niet.

Gister bij het uitpakken van de boodschappen, vond ik 2 pakken scholfilet. Ik kon me niet herinneren dat ik die vissen gekocht had. Raar, en dat terwijl ik wel weer een beetje mijn bekomst heb van vis. Gister de nieuwe haring geprobeerd, erg lekker, maar iets te lang naar het overgebleven staartje gekeken, dan besef je ineens dat het echt een vis is.
Ik heb de scholfilets terug in het water gedaan, in het meertje in het parkje. Een statement.
En hier: een nieuwe member of the month: Miriam!
Ik citeer uit haar mailtje: In het pietepeuterig kleine dorp Kruiningen is een speelgoed-annex-potten en pannen annex alles winkel en daar zag ik deze grasmaaier/trekker (in Kruiningen zeg je trekker, geen tractor). het is een beetje slechte kwaliteit foto maar deze is voor miniatuur mowers. En laat je niet afleiden door het grote 'siku' logo, het is echt een john deere (want er betaalt natuurlijk helemaal NIEMAND 15 eurie nog wat voor een 'siku' maar voor een john deere is het een ander verhaal...)

ow en voor Lidia, april is weer terug!

Gister de ruwe mix van de Melleville liedjes afgemaakt in de Sahara studio met Henk Koorn.
Henk heeft een liedje meegezongen en klinkt als een twee-duizend jaar oude nachtclub eigenaar. Zo moet het zijn!
Daarna met Julie Scott naar Nijmegen. Een bevlogen optreden in de Camelot.
Door de warme laatste maand, zitten er veel algen in de zee, dus de haringen zijn lekker vet. Dat hoorde ik gister iemand zeggen en ik kreeg zin in haring.
Raar die vis fascinatie de laatste dagen.

Vanavond naar Henk Koorn om een begin te maken aan het mixen van de Melleville cd.
Net nog 1 liedje gevonden, waar ik eigenlijk niet meer naar durfde te luisteren, maar nu ik er na een paar maanden weer naar luister, denk ik toch dat het erop moet.
Een vreselijk verhaal, dat er vroeger geen foto's van mij gemaakt zijn, waarschijnlijk, omdat m'n ouders constant ruzie hadden, dan over Studebaker, de wolf van mijn vader en het laatste couplet in een blokhut, waar hommels onder de vloer leven. Als je op de vloer stampt beginnen ze te zoemen.