een nieuw liedje geschreven.
Ik had wat koorts de laatste dagen, maar toch is het geen koortslied, meer een bekentenislied, al zit de ware bekentenis in de laatse regels. Zonder koorts was het waarschijnlijk toch een ander lied geworden. Ik denk dat het liedje op de eerst volgende echte John Dear Mowing Club cd te horen zal zijn. Misschien speel ik het, als ik de Mowingclub een keer bij elkaar kan krijgen om te oefenen, als eerste liedje op het 18 jaar illusie festival 4 juli in Den Haag. Kom ook!
De titel is het refrein 'Living In Parts'.
Ik zal het voor de grap eens in het Nederlands vertalen,

Verdeeld leven.
Ik kwam thuis in de morgen, de zon kwam net op.
Ze vroeg me, met één oog open waar ik vandaan kwam.
Och, zei ik, dat is nogal een verhaal, maar ik zal het proberen.
Ik ging naar de gitaarwinkel en kwam een vriend tegen.
Hij zag eruit als een popster en ik moest daar erg om lachen.
Er uit zien als een popster, maakt je nog geen popster, maar hij probeert het tenminste.
Ze mompelt, ja, er uit zien als een popster, maakt je nog geen popster. En haar andere oog ging open.

Mijn vriend vertelde over een boek, een boek over iemand die je waarschijnlijk wel kent.
Iemand die zichzelf heeft bevrijd van het gepeupel, en nu in alle eenzaamheid op een bergtop woont.
Heel soms komt hij naar beneden om te vertellen wat hij weet.
Dan staat hij daar in de schijnwerpers en preekt tijdens een concert.
Maar het gepeupel weet niet dat daar eigenlijk een boos en verwaarloosd kind staat te preken.
En ooit precies dezelfde show voor zijn moeder opvoerde.

Dus kocht ik het boek, las het boek en inderdaad.
zeven honderd en achtendertig pagina's over een man op een berg.
In het eerste deel was hij boos, in het tweede deel bang.
In het derde deel beroemd en in het vierde deel bevrijd.
En dat deed wat met me, dus moest ik naar de kroeg.
En dat is het verhaal zei ik terwijl ik naar haar keek, maar ze was in slaap gevallen.