Geen idee hoe laat het bij jullie is maar hier is het 31 juli 22.30.
Ik land met vriendin Ilse in Atlanta. Mijn gitaar kan gewoon mee als handbagage. Het was de laatste vlucht van Stewardess Rhonda na 37 jaar. De piloot houdt ter ere van haar afscheid een toespraak. Eerst moet Rhonda ervan huilen, later huilt het hele vliegtuig mee. Na afloop klappen en schreeuwen we voor Rhonda.
De douane in Amerika is heel gewoon.
In onze 1e hotelkamer zit een beest. Een mot in een te groot muggenpak. Doodeng. Ik probeer een beker over het beest te schuiven, maar het gigantische achterlijf krijg ik niet onder de rand. Met de hotelreglementen schuif ik het trillende onderlijf van het krijsende beest onder de beker, en gooi met een schreeuw het geheel door de deur naar buiten. Dan proberen we te slapen maar door het lawaai van de ijsmachine kunnen we elkaar niet verstaan, laat staan slapen. Vriendin Ilse regelt een anderen kamer.
De volgende dag halen we de huurauto op. Een blauwe Dodge. Een prachtding. We rijden van Atlanta, Georgia naar Tuscaloosa in Alabama, dit alles omdat Townes van Zandt een liedje waar Tuscaloosa in voorkomt geschreven heeft.
'I came of age and I met a girl
in a Tuscaloosa bar
She cleaned me out and hit it on the sly
I tried to kill the pain
I bought some wine and hopped a train
It was easier than just waiting around to die'

Bij Meridian, Mississippi gaan we de interstate af. Via kleine weggetjes langs trailerparken. Eindelijk in Amerika. Nu met een glas wijn op een broeierig balkon van een motel in Quitman, Mississippi.