Ontbeten met een donut. Het is een goed land.
Daarna rijden we naar onze swamp tour. We sluiten aan bij een enorme grote groep, maar we worden gelukkig verdeeld in kleinere boten. Om de een of andere reden moet ik naast de kapitein zitten. Captain Gary. We varen door de Honey Island swamps en zien krokodillen. Brutus, Willy, the three amigos; Gary kent ze bij naam. Na 2 krokodillen weet ik wel.
Eigenlijk hoopte ik in de swamps een glimp van het Cajun-volkje op te vangen. Een bozige, Franstalige gemeenschap die vriendschap met de indianen heeft gesloten en leuke muziek maakt. Bij hoge uitzondering varen we naar een 'indian village'. Huizen aan het water, alleen bereikbaar per boot. Daar gaan we het hebben denk ik, maar de village blijkt verlaten. De inwonenden zijn op vakantie. Toch is het mooi. Eén van de huizen is te koop en goed betaalbaar omdat de verzekering het niet verzekeren wil omdat bij brand de brandweer niet ter plaatse kan zijn. Even denk ik aan een mooi leven daar met vriendin Ilse maar we varen verder.
Gary wijst naar een huis middenin een grote leegte. Het is het huis van de 70 jarige Bob, door zijn ouders gebouwd en door orkaan Katrina daar neergezet. Er hangen nog foto's aan de muren. Omdat het huis van cipreshout is zal het er nog honderden jaren staan. De tocht eindigt bij de plek waar het huis van Bob voor 2005 stond. Zijn Cadillac staat er nog, bijna verdwenen in het groen.
Bob is bij familie gaan wonen.