We zitten in een motel in Cleveland, Texas. We kijken naar de lokale zender die uitgebreid verslag doet van de tropische storm Edouard. De storm komt onze kant op. Huisdieren kunnen helaas niet mee de schuilkelders in. Edouard zal morgenochtend onze regio bereiken. We zijn gewaarschuwd.
Vriendin Ilse probeert Bill, de vader van Daniel Johnston te bellen om onze afspraak te bevestigen. (Daniel woont bij zijn ouders.) De hoteltelefoon geeft geen gehoor. Ik loop naar de receptie om te vragen wat we verkeerd doen. De receptie is een klein benauwd hokje dat naar kamfer en tandoori ruikt, zoals alle motel-recepties tot nu toe. Wat blijkt; met de hoteltelefoon kan je alleen lokaal bellen. Morgen ergens anders proberen dus.
De volgende ochtend blijkt het vooral te regenen. We stappen in onze Dodge en rijden naar de Walmart. Toe nu toe is het brood zoet en slap als een washand, maar hier vinden we een ongesneden brood dat wel eens lekker zou kunnen zijn. We kopen een broodmes en een snijplank. Er is ook een openbare telefoon. Ik ga geld wisselen. De kassa blijft hangen en de service medewerker roept door een microfoon om hulp. Er komt iemand aanlopen, ze is niet groter dan mijn hand. De sleutel sleept ze mee op haar rug.
Ilse die bij de telefoon zit maakt haar eigen surrealistische avontuur mee; een jongen groter dan de frisdrank-machine loert lange tijd naar de Mountain Dew. Uiteindelijk haalt hij het blikje eruit. Hij schud en neemt een klein slokje, schud opnieuw en neemt weer een klein slokje. Telkens vertrekt zijn gezicht wanneer hij het schuim luidruchtig opslurpt.
Ilse krijgt uiteindelijk Bill aan de telefoon. Bill is wat bang van Edouard en vraagt of we hem morgen terug kunnen bellen. Best. We rijden toch naar Waller om alvast te zien waar Daniel woont. Niemand kan ons vertellen waar de straat is. Wel is iedereen, maar dan ook iedereen, erg aardig. Voordat ik naar Amerika ging dacht ik dat dit louter beleefdheid was, maar nu merk ik dat de mensen oprecht aardig zijn. Bij een bank zoeken ze het adres voor ons op. En wat geweldig dat we uit Holland komen en Ilse heeft ook zo'n mooi horloge! Awesome! We krijgen een uitgeprinte routebeschrijving. Na zoveel vriendelijkheid is het bijna raar om zonder omhelzing te vertrekken, maar we doen het toch.
Zelfs met routebeschrijving blijkt het adres moeilijk te vinden. Achter een spoorweg, langs een fabriek, Daniel is goed verstopt. Nu we weten waar we morgen heen moeten, rijden we naar een hotel in de buurt van Houston. Onderweg eten we het Walmart brood, dat inderdaad lekkerder is dan het brood tot nu toe. Zuur in plaats van zoet. Op de Ipod The Yellow Rose of Texas, het eerste liedje dat ik op de gitaar kon spelen. In ons nieuwe hotel is een fitness ruimte. Na een half uur op de loopband en de crosstrainer is de met ijs uit de ijsmachine gekoelde wijn koel.