's-middags boeken we een kamer in het Austin Motel. 's-avonds belanden we toevallig bij een optreden van Sonny Landrett. Een beetje de Yngwie Malmsteen van de slidegitaar. Halverwege het optreden speelt Eric Johnson een paar liedjes mee. Een lokale held. In de tijd dat ik zelf een elektrische gitaar virtuoos zou worden had ik die man op een cassettebandje. Mijn broer Jasper heeft volgens mij zijn debuut LP nog ergens.
Mijn optreden in de Genuine Joe Coffeebar ging om volstrekt onduidelijke redenen niet door. Een beetje nerveus wandelde ik de bar binnen en verwachtte wat herkenning zo met mijn gitaar. De barvrouw vroeg wat ik wilde drinken. Eh, coffee..? Ik rekende af en ik begon zelf maar over het optreden. Ze wist van niets. Vreemd. Als ik wilde kon ik wel wat spelen. Ze houdt van verassingen. Daar moest ik met een kopje koffie over nadenken. Ik deed het niet. De eigenaresse mailde later haar excuses. Over een paar jaar zal de Genuine Joe bekend staan als de bar waar Melle net niet speelde.
Als troost zijn we naar de fameuse Alamo Drafthouse Cinema gegaan. Dark Knight gezien. Een mooie film op de stem van Batman na.

Klik hier voor meer foto's