Flink in de weer met dansende duiveltjes op de muur spuiten in de renovatieflat in Dordrecht.
Het is een hele klus. De duiveltjes dansen vrolijk en door mijn onhandigheid word ik zelf ook steeds roder.
Bij de 3de spuitbus spuit ik mezelf recht in mijn gezicht. Maar ik ben op een rare manier blij. Een vrolijkheid die ik me sinds mijn soft drugs experimenten op de Rijswijkse Openbare Scholengemeenschap niet meer kan herinneren. Bij de 4de spuitbus merk ik dat de bouwvakkers buiten een fijn muziekje op hun radio hebben en ik dans met mijn duiveltjes mee. Het is een groot feest. Ik dans als grote rode opperduivel temidden van al mijn dansende duiveltjes. Ik beweeg wild en schreeuw mee met de muziek. Eigenlijk ben ik meer god dan duivel omdat ik die duiveltjes gemaakt heb, maar dat maakt alles nog mooier
Dan ineens zie ik een verschrikt stel met open monden naar me kijken. Ik kom meteen bij zinnen en wil iets verstandigs zeggen, maar ze zijn al weg. De deur laat ik maar even open staan. Dan kan het wat luchten.