Om 4 uur 'snachts waren we klaar met alles. In ons hotel in Hamburg kunnen we uitslapen, maar ik heb het idee dat de schoonmaakster, die vroeg in de ochtend al een keer vloekend onze kamer binnenkwam de TV in de kamer naast ons zo hard heeft gezet, dat uitslapen niet aan de orde is. Het hotel is in de Grosse Freiheit strasse. Een drukke straat met paaldanseressen in barren. Een zijstraat van de Reeperbahn waar nog meer paaldanseressen dansen.
Voor dit alles moet ik een liedje op een balkon zingen voor een onduidelijke internetsite. Balcony TV. Zo hebben we ook eens in een lift gespeeld.
Omdat we laat moesten spelen liep ik met Sean naar een barretje waar de Nederlandse band Voicst speelde. Dat was mooi. Meer echt dan de meeste bandjes hier met hun zorgvuldig gekapte hoofdjes, sjaaltjes en strakke broekjes. Premature bandjes waarvan je zou denken dat ze eerst eens door een kampbeul onder handen moeten worden genomen voordat ze een podium opgaan. Na afloop van het optreden van Voicst moet ik van mezelf tegen de zanger zeggen dat wij later ook ergens speelden en als ze tijd en zin hadden het misschien leuk was enz... Mijn PR. Een aardige gast.
Op de weg terug werden we aangeklampt door opdringerige Poolse hoeren.
Het optreden was in een afgeladen nachtclub op de Reeperbahn. Angies Nightclub.
Een goed gevoel na het optreden en blije mensen achteraf, ook al ging mijn mondharmonica kapot en stond de microfoon van Rob niet aan.
Terug in het hotel teveel Commodore 64 spelletjes gespeeld.
-Inposible mission.
-Ghost's and goblins.
-Frantic Freddie.
-Aztec challenge.
-Choplifter.
Maniac mansion deed het niet.
De volgende ochtend zag ik de tourposter van onze tour met Daniel Johnston. Een mooie foto. Daniel zit onderuitgezakt, zijn dikke buik zichtbaar onder zijn T-shirt. Ik vermoed dat Daniel Johnston het vreselijk vindt om zichzelf zo te zien, maar mensen zullen hem wel zo willen zien. Een tragisch lot.