De Bazart waar ik de 9de speel heette daarvoor de O.L.S. De Open Lucht School.
Mijn broer werkte daar als geluidsman en trad er soms op met zijn hardrockband 'Flyer'.
Ik ging dan kijken en voelde me eenzaam en stoer tussen doodenge mensen.
Ook waren er jam sessies.
Later, toen de akoestische gitaar mij beter paste en ik urenlang zat te Neil Youngen vroeg mijn broer of ik een keer mee wilde doen met zo'n jam sessie.
2 liedjes.
Oefenen hoefde niet omdat de sessie band (Taco Gorter, drumde!) mijn A-C-G liedjes wel aankon.
'Loony on the bus' van Roy Harper en 'Don't be Denied' van Neil Young wilde ik spelen.
Zelf oefende ik uiteraard wel. Urenlang.
De avond was vooral van de harde virtuoze gitaarsoli. (De solo is sowieso het belangrijkste onderdeel van een jam-sessie weet ik nu)
Toen moest ik.
Misschien wel omdat "Loony on the bus" eigenlijk alleen uit het 'E' akkoord bestaat ging het meteen mis.
Dit voelde helemaal niet goed. Heel lang de 'E' op een akoestische gitaar klinkt bij Roy Harper goed en als ik in mijn eentje zit te rammen ook, maar nu er een elektrische gitaar met distortion over een Marshall doorheen probeerde te pielen ging er iets vreselijk mis. Ook de drum ging me veel gortig.
Toen bleek ook nog dat door een microfoon zingen iets heel anders is dan in je huiskamer.
Mijn stem klonk als een doodsbang spook in de verte. De sessie-band en het publiek bleken er geen raad mee te weten.
En ik ging een beetje dood.
Toen moest er nog een liedje. 'Don't be denied'
Ik wilde dit liedje omdat het zo mooi gaat over gescheiden ouders, eenzame moeders en angst op het schoolplein.
Hoe eenvoudig de liedjes van Neil Young ook kunnen zijn, het hele concept Neil Young is vrij ingewikkeld. Zelf heeft hij met veel moeite zijn band 'Crazy Horse' bij elkaar kunnen krijgen om de liedjes uit te kunnen voeren en zelfs dat zit hem vaak niet lekker.
De sessie-band was geen Crazy Horse.
Niets van de hartenkreten waar ik me zo in kon vinden kwam eruit. Weer die drums, dat ellendige gepiel en een bang zingend spookje.
Weer een beetje dood.
Ik beloofde mezelf dit nooit meer aan te doen.

Nu na jaren spelen op podia en festivals door heel Europa weer terug in de O.L.S.
Ik zal nog steeds klinken als een doodsbang spook, maar ook als een spook dat die verdomde O.L.S. mijlen achter zich heeft gelaten.
Alleen nog teleurgesteld door de mallotige 45 euro die ze me op zo'n avond betalen.