Ik wil een nieuwsbrief schrijven waarin ik de nieuwe samenwerking van de Mowingclub met het Paard van Troje beschrijf.

Zo'n 5 a 6 keer per jaar gaat de Mowingclub een Amerikaanse artiest in het Paard van Troje presenteren.
Erg leuk allemaal.
Maar het bondig samenvatten van het plan wil maar niet lukken omdat mijn hoofd vol zit.
Komt wel.
Gerard van de IJssel heeft er in ieder geval hier al een stukje over geschreven op zijn site.
Ik sprak hem bij het optreden in de Bazart, dat overigens best leuk was.
Gerard vertelde me dat er in Den Haag meer mensen hun geld rondom de muziek verdienen dan dat er Haagse muzikanten zijn die van hun muziek kunnen leven.
En zo is het.
Samen met duizenden ander bands werken rondom de Mowingclub tal van bookers, journalisten, zaaleigenaren, programmeurs, vormgevers, geluidstechnici etc.
Een beetje zoals artsen geld aan ziekte en begrafenis-ondernemers geld aan lijken verdienen, verdienen zij hun geld met bandjes.
Voor het optreden, bijvoorbeeld in Priepert, Duitsland volgende week heb ik te snel 'ja' gezegd.
We spelen daar omdat ze ons vorige keer zo leuk vonden.
Wij huren een bus, rijden zo'n 700 kilometer heen en 700 kilometer terug en houden er de man minder aan over dan de boeker.
Het eten is goed, en de bedden ook, maar het hele idee van romantiek en investering voor uiteindelijk Pinkpop-achtige-erkenning, is er na al die jaren wel vanaf, dus dit stemt somber.
Op dit moment heb ik er dan ook helemaal geen zin in. Eenmaal daar valt het natuurlijk wel weer mee. En later, veel later was het natuurlijk helemaal leuk.

Die clubavond in het Paard van Troje voelt beter.
De eerste met Eilen Jewell, en heel misschien komt in November Daniel Johnston in de Mowingclub spelen.