Vrolijk vroeg op de fiets naar het autoverhuur bedrijf. Straks met de fiets in de bus terug. Fijn dat ik een bus kon reserveren met hemelvaart.
Maar de deur is dicht. Lichte paniek. Bellen. Ze zijn de hele dag dicht. Groeiende paniek.
Ik informeer Rob en Sean. Hoe nu? Ik bel m'n vader of ik zijn auto mag lenen om met een wat beperkter instrumentarium naar Denemarken te gaan, maar hij is er niet.  Dan maar niet.
Sean belt.
We kunnen de bus van de moeder van zijn vriendin lenen!!
Een bijna onhoorbaar akkoord komt spontaan uit mijn traporgeltje, alsof de Heere die erin zit ook wat wil zeggen.
Vlak voor de grens met Duitsland stoppen we voor diesel. Een jongen komt op me af. Ik ken 'm, maar kan 'm niet plaatsen.
Hij lift naar Berlijn en vraagt of ie een stukje mee kan rijden.
Het is Maarten van Six Pack en de Keuringsdienst van waarden. Hij rijdt een stukje mee. Voelt vreemd een vreemdeling in de bus. Voor Osnabruck stapt hij uit en lift verder.
Bij de grens van Denemarken gaat het regenen. Hard. Eng hard. Het is alsof we onderwater rijden.
 Het is een goed zaaltje  in Arhus en de mensen zijn erg aardig. De beschaving lijkt hier verder gevorderd dan in Nederland. Ze spreken perfect Engels, zien er goed uit, dragen stijlvolle kleren en hebben geen grote sloten voor hun mooie fietsen nodig.
Het maakt me plotseling erg onzeker.
De band die voor ons speelt zit bij ons in de kleedkamer en doet precies zoals een band in een kleedkamer hoort te doen. Ze lachen hard en zo nu en dan repeteren ze samenzang. Hun drummer klapt mee. Ik wil naar huis.
Dan komt er een man die zegt dat door de regen alle elektriciteit is uitgevallen en het optreden niet door kan gaan.
Ik geloof het niet, maar toch is het zo. Een onwerkelijk moment.
De band voor ons doet het akoestisch en komen wat teleurgesteld terug.
Met Sean ga ik op zoek naar afwasborstels in barren in de buurt. Omdat we nu akoestisch spelen, drummen drumstokken te hard. De barmannen lijken de vraag heel normaal te vinden maar hebben geen borstels. We vinden er 2 in een seven-eleven supermarktje.
De zaal zit propvol en is doodstil. Ik begin met Tear Factory. 'Well I reached the burned down church while the RAIN came tumbling down' Dan pas durf ik goed de zaal in te kijken en stop even met het liedje. Een luid applaus voor de 'rain' grap.
Dan gaat het vanzelf. Een nieuw lied "Sad Song" heeft een sing-along part en iedereen zingt mee. 'One more time!' Het is net echt.
Dan alleen nog maar nieuwe liedjes, die Sean en Rob ook voor het eerst horen. Het had voor mij iets magisch.
Na afloop vragen 3 meisjes uit Zweden of we iets met ze willen gaan drinken. Het moet niet gekker worden.
Onhandig Beavis en Buttheadden we ons eruit. No, huh..huh. we have to go to Holland early huh...huh. Ze lopen een beetje geirriteerd weg.
De organisator vertelt dat er tijdens ons optreden 50 mensen buiten stonden te wachten om naar binnen te gaan.
Ondanks al het ongemak was het een van de leukste optredens.

Foto's

Ik wil me alleen nog omringen met zinvolle dingen. Het nieuwe Mellinisme.
Dus heb ik alle onnodige dingen van mijn Jan Janssen Hybride fiets gehaald.
De derailleur en de handremmen driftig eraf gesloopt en het achterwiel vervangen door een achterwiel met terugtrap rem.
3 fietsenwinkels vertelden dat het onmogelijk was. Een terugtrap achterwiel in een racefiets.
En een gedoe was het. Buisjes, ringetjes en bouten om de ketting recht over de tandwielen te laten lopen, maar het is gelukt.
De stuurpen is verstelbaar. Het stuur kan naar voren voor de wat langere tochten en met het stuur omhoog is het ontspannen fietsen in de stad.
Het begon met hebberigheid naar deze fiets. Net iets te trendy. Gebaseerd op de fixie.
Bij de fixie zit het achtertandwiel vast aan het achterwiel. Hierdoor kan je niet stoppen met trappen. En er zit geen rem op. Een rage onder fiets koeriers en wielerfanaten, maar ik zie er mezelf vreselijk mee verwonden. Hard een heuvel af. De knieen krankzinnig op en neer en in paniek de voeten van de trapper zodat de fiets niet meer te stoppen is, de dood tegemoet. Nee geen fixie voor mij.
Mijn nieuwe oude fiets fietst heerlijk.
Morgen met de Mowingclub naar Arhus in Denemarken. Te ver om de fietsen.

Vaak denk ik dat ik moet stoppen met het muziek gedoe.
Maar dan ben ik met Sean en `Rob op weg naar een vaag dorpje in Duitsland diep in bossen en valt alles op zijn plaats.
Hierom doe ik het!
Ik weet zeker dat de bus ook zonder diesel door zou rijden. Zulke goeie jongens zijn we.
We rijden door Teletubbie velden.
Rob valt in slaap op de achterbank en met Sean wissel ik het rijden af. We kletsen de hele weg door over de Haagse Cribs en grote helium ballonnen waar je aan kan zweven. Van die dingen.
In het dorpje in het bossen zijn we uitgenodigd om op een festival te spelen.
De mensen zijn aardig en hebben erg hun best gedaan. De vriendin van Georg, de organisator heeft een tulband gebakken

's-avonds eten we vis en spelen lang omdat we het naar onze zin hebben.
Ik voel dat we goed zijn en word er blij van.
Dan Bier en Jagermeister. Jagermeister zou trouwens best eens hier uit de buurt kunnen komen.
Georg vraagt of we volgend jaar terug willen komen. en dat beloven we. Georg zal ons dan met zijn reusachtige motorboot de omgeving laten zien.
De volgende dag wordt een ontbijt voor ons gemaakt en zien we iemand met een Mowingclub shirt lopen.

Op de terugtocht slaapt Rob op de achterbank en kletsen we minder.
Het is een flink eind. We weten waar je lekker kan eten langs de Duitse snelweg.
Weer in Den Haag bergt Sean zijn drumstel op in zijn oefenhok en snelt terug naar de bus om een fles meegepikte wijn mee te nemen.
Rob en ik rijden verder.
Sean stuurt me een sms:
Die wijn man. Sleutels binnen vergeten. Nu voor dichte deur. Hoe dom.

meer foto's

Ik wil een nieuwsbrief schrijven waarin ik de nieuwe samenwerking van de Mowingclub met het Paard van Troje beschrijf.

Zo'n 5 a 6 keer per jaar gaat de Mowingclub een Amerikaanse artiest in het Paard van Troje presenteren.
Erg leuk allemaal.
Maar het bondig samenvatten van het plan wil maar niet lukken omdat mijn hoofd vol zit.
Komt wel.
Gerard van de IJssel heeft er in ieder geval hier al een stukje over geschreven op zijn site.
Ik sprak hem bij het optreden in de Bazart, dat overigens best leuk was.
Gerard vertelde me dat er in Den Haag meer mensen hun geld rondom de muziek verdienen dan dat er Haagse muzikanten zijn die van hun muziek kunnen leven.
En zo is het.
Samen met duizenden ander bands werken rondom de Mowingclub tal van bookers, journalisten, zaaleigenaren, programmeurs, vormgevers, geluidstechnici etc.
Een beetje zoals artsen geld aan ziekte en begrafenis-ondernemers geld aan lijken verdienen, verdienen zij hun geld met bandjes.
Voor het optreden, bijvoorbeeld in Priepert, Duitsland volgende week heb ik te snel 'ja' gezegd.
We spelen daar omdat ze ons vorige keer zo leuk vonden.
Wij huren een bus, rijden zo'n 700 kilometer heen en 700 kilometer terug en houden er de man minder aan over dan de boeker.
Het eten is goed, en de bedden ook, maar het hele idee van romantiek en investering voor uiteindelijk Pinkpop-achtige-erkenning, is er na al die jaren wel vanaf, dus dit stemt somber.
Op dit moment heb ik er dan ook helemaal geen zin in. Eenmaal daar valt het natuurlijk wel weer mee. En later, veel later was het natuurlijk helemaal leuk.

Die clubavond in het Paard van Troje voelt beter.
De eerste met Eilen Jewell, en heel misschien komt in November Daniel Johnston in de Mowingclub spelen.

Ik kreeg een mail van het doorgaans respectabele Muziek Centrum Nederland, met als onderwerp: John Dear Mowing Club bij Giel!!!

ziehier:

Op 7 mei 2009, om 14:00 heeft noreply@mcn.nl het volgende geschreven:

Hey,

wil je worden aangekondigd door Giel, Racoon laten swingen op jouw muziek en het ware geheim ontdekken van de popmuzikant?!?

Klik dan hier om een uniek filmpje te maken en verbaas je muzikale vrienden!

Groetjes,


Suzan
Muziek Centrum Nederland
www.handboekvoordepopmuzikant.nl

Hallo Suzan,
Het antwoord op al je vragen is NEE.
Dat Muziek Centrum Nederland zijn mailinglijst hiervoor ter beschikking stelt is ziek.
In het beste geval vertelt het iets over hoe Muziek Centrum Nederland tegen muzikanten in Nederland aankijkt.
En dan ook dat Noreply. Je mag Suzan niet eens antwoorden op haar infantiele vragen.
Racoon laten swingen op mijn muziek? Mijn muzikale vrienden verbazen?
Wat een treurnis,
Groet,
Melle (John Dear Mowing Club)

De Bazart waar ik de 9de speel heette daarvoor de O.L.S. De Open Lucht School.
Mijn broer werkte daar als geluidsman en trad er soms op met zijn hardrockband 'Flyer'.
Ik ging dan kijken en voelde me eenzaam en stoer tussen doodenge mensen.
Ook waren er jam sessies.
Later, toen de akoestische gitaar mij beter paste en ik urenlang zat te Neil Youngen vroeg mijn broer of ik een keer mee wilde doen met zo'n jam sessie.
2 liedjes.
Oefenen hoefde niet omdat de sessie band (Taco Gorter, drumde!) mijn A-C-G liedjes wel aankon.
'Loony on the bus' van Roy Harper en 'Don't be Denied' van Neil Young wilde ik spelen.
Zelf oefende ik uiteraard wel. Urenlang.
De avond was vooral van de harde virtuoze gitaarsoli. (De solo is sowieso het belangrijkste onderdeel van een jam-sessie weet ik nu)
Toen moest ik.
Misschien wel omdat "Loony on the bus" eigenlijk alleen uit het 'E' akkoord bestaat ging het meteen mis.
Dit voelde helemaal niet goed. Heel lang de 'E' op een akoestische gitaar klinkt bij Roy Harper goed en als ik in mijn eentje zit te rammen ook, maar nu er een elektrische gitaar met distortion over een Marshall doorheen probeerde te pielen ging er iets vreselijk mis. Ook de drum ging me veel gortig.
Toen bleek ook nog dat door een microfoon zingen iets heel anders is dan in je huiskamer.
Mijn stem klonk als een doodsbang spook in de verte. De sessie-band en het publiek bleken er geen raad mee te weten.
En ik ging een beetje dood.
Toen moest er nog een liedje. 'Don't be denied'
Ik wilde dit liedje omdat het zo mooi gaat over gescheiden ouders, eenzame moeders en angst op het schoolplein.
Hoe eenvoudig de liedjes van Neil Young ook kunnen zijn, het hele concept Neil Young is vrij ingewikkeld. Zelf heeft hij met veel moeite zijn band 'Crazy Horse' bij elkaar kunnen krijgen om de liedjes uit te kunnen voeren en zelfs dat zit hem vaak niet lekker.
De sessie-band was geen Crazy Horse.
Niets van de hartenkreten waar ik me zo in kon vinden kwam eruit. Weer die drums, dat ellendige gepiel en een bang zingend spookje.
Weer een beetje dood.
Ik beloofde mezelf dit nooit meer aan te doen.

Nu na jaren spelen op podia en festivals door heel Europa weer terug in de O.L.S.
Ik zal nog steeds klinken als een doodsbang spook, maar ook als een spook dat die verdomde O.L.S. mijlen achter zich heeft gelaten.
Alleen nog teleurgesteld door de mallotige 45 euro die ze me op zo'n avond betalen.

The show 9 may in the Bazart-Den Haag, with Templo Diez, will be a solo show.
I like to try out some new songs.