Vrolijk vroeg op de fiets naar het autoverhuur bedrijf. Straks met de fiets in de bus terug. Fijn dat ik een bus kon reserveren met hemelvaart.
Maar de deur is dicht. Lichte paniek. Bellen. Ze zijn de hele dag dicht. Groeiende paniek.
Ik informeer Rob en Sean. Hoe nu? Ik bel m'n vader of ik zijn auto mag lenen om met een wat beperkter instrumentarium naar Denemarken te gaan, maar hij is er niet.  Dan maar niet.
Sean belt.
We kunnen de bus van de moeder van zijn vriendin lenen!!
Een bijna onhoorbaar akkoord komt spontaan uit mijn traporgeltje, alsof de Heere die erin zit ook wat wil zeggen.
Vlak voor de grens met Duitsland stoppen we voor diesel. Een jongen komt op me af. Ik ken 'm, maar kan 'm niet plaatsen.
Hij lift naar Berlijn en vraagt of ie een stukje mee kan rijden.
Het is Maarten van Six Pack en de Keuringsdienst van waarden. Hij rijdt een stukje mee. Voelt vreemd een vreemdeling in de bus. Voor Osnabruck stapt hij uit en lift verder.
Bij de grens van Denemarken gaat het regenen. Hard. Eng hard. Het is alsof we onderwater rijden.
 Het is een goed zaaltje  in Arhus en de mensen zijn erg aardig. De beschaving lijkt hier verder gevorderd dan in Nederland. Ze spreken perfect Engels, zien er goed uit, dragen stijlvolle kleren en hebben geen grote sloten voor hun mooie fietsen nodig.
Het maakt me plotseling erg onzeker.
De band die voor ons speelt zit bij ons in de kleedkamer en doet precies zoals een band in een kleedkamer hoort te doen. Ze lachen hard en zo nu en dan repeteren ze samenzang. Hun drummer klapt mee. Ik wil naar huis.
Dan komt er een man die zegt dat door de regen alle elektriciteit is uitgevallen en het optreden niet door kan gaan.
Ik geloof het niet, maar toch is het zo. Een onwerkelijk moment.
De band voor ons doet het akoestisch en komen wat teleurgesteld terug.
Met Sean ga ik op zoek naar afwasborstels in barren in de buurt. Omdat we nu akoestisch spelen, drummen drumstokken te hard. De barmannen lijken de vraag heel normaal te vinden maar hebben geen borstels. We vinden er 2 in een seven-eleven supermarktje.
De zaal zit propvol en is doodstil. Ik begin met Tear Factory. 'Well I reached the burned down church while the RAIN came tumbling down' Dan pas durf ik goed de zaal in te kijken en stop even met het liedje. Een luid applaus voor de 'rain' grap.
Dan gaat het vanzelf. Een nieuw lied "Sad Song" heeft een sing-along part en iedereen zingt mee. 'One more time!' Het is net echt.
Dan alleen nog maar nieuwe liedjes, die Sean en Rob ook voor het eerst horen. Het had voor mij iets magisch.
Na afloop vragen 3 meisjes uit Zweden of we iets met ze willen gaan drinken. Het moet niet gekker worden.
Onhandig Beavis en Buttheadden we ons eruit. No, huh..huh. we have to go to Holland early huh...huh. Ze lopen een beetje geirriteerd weg.
De organisator vertelt dat er tijdens ons optreden 50 mensen buiten stonden te wachten om naar binnen te gaan.
Ondanks al het ongemak was het een van de leukste optredens.

Foto's