Elk jaar vergeet ik 'het geheime bos waar je zo fijn kunt lezen'.
1 keer heb ik iemand geblinddoekt naar het geheime bos gebracht om het geluk te kunnen delen. Zij stond erop geblinddoekt naar huis teruggebracht te worden. Het was te mooi om te onthouden, zei ze.
Vandaag was ik er.
Het monotoon ruizen van de snelweg verderop werd heel soms overstemd door de doffe dreunen van Parkpop. Maar in dit geval leek dit de vredigheid alleen maar te bevestigen.
Ik lees een leuk boek van Richard David Precht. 'Wie ben ik en zo ja, hoeveel?' Hij schrijft over dingen die ik normaal niet zou begrijpen.
Hij schrijft dat Schopenhauer schreef: 'We zijn nu eenmaal slechts tijdelijke, eindige, vergankelijke, droomachtige, als schimmen langsvliegende wezens.'
Dan fiets ik naar huis, pak een koud bier uit de koelkast en schrijf dit log.
De kroeg om de hoek overstemd het zacht dreunen van Parkpop met zijn Hollandse hits en langzaam dringt de mensenwereld zich weer op.