Column op de Haagse 3voor12

Ha Melle,
K kwam net dit verhaal tegen. triest maar bizar.
 
het ga je goed,
Kees
 
 
A Buddhist monk was killed instantly in August 2007 when he was run over by his own sit-on lawnmower as he trimmed the grass at his temple. Moments before the tragedy, Rev. Seiji Handa, 50, was seen running after the driverless machine as it pulled away from him. Witness Venita Slater told jurors at the inquest this February that the monk disappeared beneath the tractor-style motor as he struggled to get into the cab and regain control. His dismembered body was found on a grassy slope at the 12-acre peace centre he set up 30 years ago in Milton Keynes, Buckinghamshire. Health and safety officials found that the diesel vehicle should not have been in service. The rachet on the handbrake wasn't working, the brakes were not able to hold the tractor steady, and the footbrake didn't work. Verdict: accidental death. Mr Handa was born in Japan and became a Buddhist monk at the age of 21. He was ordained at a peace pagoda in Sri Lanka. He arrived in Milton Keynes in 1978 and built a temple with the help of nuns and volunteers. He lost three of his fingers in another incident with a lawnmower 10  years ago.
Independent, Times, 25 Feb 2008

Beste nieuwsbrieflezers,

De John Dear Mowingclub gaat Amerikaanse artiesten presenteren in Paard van Troje in Den Haag.
Dit zal onder andere inhouden dat de John Dear Mowingclub met verschillende bezettingen het voorprogramma zal verzorgen. Daarnaast maak ik voor elk optreden een gelimiteerde poster/zeefdruk als aankondiging.
Deze 2 kleurenzeefdruk met een beperkte oplage van 25 exemplaren is exclusief te koop op de avond van het concert en bij de dagkassa van Paard van Troje.
Over de 'John Dear Mowingclub presents' avonden zullen de lezers van de Mowingclub nieuwsbrief door middel van een speciale nieuwsbrief op de hoogte gehouden worden.

En dan nu dit. Helaas loopt mijn eerder aangekondigde single/zeefdruk project spaak na het verschijnen van de eerste.
Het is een tijdrovend proces dat zeefdrukken. Ook viel de verkoop wat tegen. Nu ik ook zeefdrukken maak voor de bovenstaande Americana avonden in het Paard van Troje, heb ik besloten het single/zeefruk project na onbepaalde tijd voort te zetten.
Omdat het schrijven en opnemen van nieuwe liedjes gestaag doorgaat kan ik wel voorzichtig mededelen dat voor het einde van dit jaar een CD incluis een boekje met 50 van mijn recente tekeningen zal verschijnen. Hierover in een volgende nieuwsbrief meer.
Tot zover,

met vriendelijke groet,
Melle
namens de Mowingclub.

optredens:
11 september: Paard van Troje, Den Haag-John Dear Mowing Club presents: Eilen Jewell
27 september: Ekko, Utrecht
01 oktober: Paard van Troje, Den Haag -John Dear Mowing Club presents: Handsome Family (ovb)

Uw email adres is wellicht per abuis in het bestand van John Dear Mowingclub terecht gekomen. Mocht u geen prijs stellen op de nieuwsbrief, laat dat dan weten door een email met als onderwerp "voor mij geen nieuwsbrief" terug te sturen.

Even wachten tot het donker wordt en dan zet ik 'm aan.
De film 'Wait untill dark'
Je kan films kijken waneer je er te jong voor bent. Voor 'Wait untill dark' was ik te jong.
Een jaar of 8 denk ik dat ik was.
Een blinde vrouw in haar huis achterna gezeten door een doodenge man.
Nachten heb ik niet kunnen slapen en als ik in slaap viel werd ik achterna gezeten door die doodenge man.
Dan kwam mijn vader op mijn bed zitten om te vertellen dat het maar een film was en dat acteurs acteren. Dat kon wel zo zijn, maar de gevoelens die die acteurs teweeg brachten waren erg echt.
Een wezenlijk gevoel van onmacht.
Langzaam aan werd het minder.
Nu, als volwassen kijker, wil de film nog eens zien.
Het is zo goed als dark dus kan de film beginnen.
Na de film schrijf ik verder...
Zo.
Overleeft.
Een wat kluchtig verhaal, met vooral op het einde enge dingen.
De mooie, wel erg fragiele Audrey Hepburn in een huidkleurig setje.
Een verstopte pop met drugs erin.
De doodenge man, met een zonnebril op en zijn zwartleren jas glimmend en druipend van de bijna ruikbare benzine.
De doodenge man die op het laatst, met een opmerkelijke sprong Audrey bespringt, net als je denkt nu moet ie toch wel dood zijn.
Ja, die onverwachte sprong, daar moet ik erg van geschrokken zijn.
Nu 10.000 films later weet ik dat die laatste aanval er nu eenmaal bij hoort. De doodgewaande slechterik die met zijn aller-allerlaatste krachtsinspanning zijn laatste poging doet om de film tot een slecht einde te brengen.  Nu weet ik dat het ze nooit lukt.
En dit alles speelde in een donker huiskamertje, in een sfeer van andere oude enge films. Films die door kleur (technicolor?), de kwaliteit van de filmcamera's en andere voor mij niet traceerbare dingen, beklemmender waren dan films van nu.
Rosemary's baby. De exorcist. The Shining. Ze hebben het.
Het was goed om 'Wait untill dark' weer te zien. Nu, met mijn arm stevig om de schouders van mijn bange 8 jarige ik, weer een oud spook uit de weg geruimd

Had vooral van die dikke, groene met die knot veel last.
Een van de weinige spelletjes die ik ook echt uitgespeeld heb. De 'beloning' viel bijzonder tegen.
Kan best zijn dat het spel gewoon weer opnieuw begon.