In mijn oude atelier woonde ik samen met het spook van de vorige bewoner.
Nooit heb ik het mijn plek kunnen noemen en toch heb ik er 12 jaar gewoond en gewerkt.
In mijn oude atelier rook het 's ochtends naar de Toko. De zware, smerige lucht van trassi.
Op zaterdag stond er een draaiorgel voor de deur liedjes van Marco Borsato te draaiorgelen.
De kerk 50 meter verder klonk elk uur . Om 12 uur 's-avonds 12 keer. Om 6 uur 's-ochtend 6 keer. Op zondagen 2 keer een half uur lang krankzinnig geklingel, de boventonen fascineerde me en maakte het dragelijk, maar wat een imbeciel ritueel.
Emiel de plantenman die zijn auto altijd pal voor mijn deur zette. Sowieso de auto's voor mijn deur. Soms moest ik even met mijn fietsstuur over de lak of tegen een spiegel om mijn atelier binnen te komen.
Het neurotisch kloppen op steen door de oude vellen in het atelier naast me. Zij dachten steen te houwen, maar klopten foeilelijke dingen bij elkaar om tussendoor hun smerige shag te kunnen roken.
Het pissen en kotsen tegen mijn gevel door kroegverlaters. De plas van pis waar je overheen moest stappen om binnen te komen was 's-winters bevroren.
Die papiertjes met dat grappige paardje erop gedrukt die ik voor mijn deur opraapte voor mijn plaatjes verzameling, waren voor coke bedoeld. De zogenaamde 'Pony Packs'.
En toen, de laatste jaren, de komst van de tokkie-bar. Tot diep in de nacht tokkie-muziek met Pa tokkie die de elke avond 'I can see clearly now the rain is gone' bulderde, uitversterkt met een galm van heb ik jou daar.
Dat werd me teveel. Toen moest ik weg.
En nu, nu mijn oude atelier eindelijk helemaal leeg is, voelt het alsof ik uit de gevangenis kom. Ik weet natuurlijk niet echt hoe het is om uit de gevangenis te komen, maar zoiets moet het zijn. Bevrijd. Ik ben er een beetje emotioneel van.
In mijn oude atelier heb Ik heb mijn nieuwe CD opgenomen. Hij moet in november uitkomen.