Het bestaat. Gister was ik er. De vergadering waar over je lot wordt gepraat.
De truuk is, een willekeurig café binnen te lopen. Als je dit systematisch een paar keer per week doet, zie je ze ineens zitten.
Een paar bekenden, maar voornamelijk onbekenden die over je vergaderen.
Ach, ik kan maar beter meteen uit de school klappen, dat ik ook eens per maand opgeroepen wordt om op iemands vergadering te komen, maar eerlijk gezegd neem ik dat nooit zo serieus. Je maakt er een gezellig avondje van, waar terloops, en met veel drank, iemand lot ter sprake komt.
Om op je eigen vergadering te komen is geen pretje.
De vergaderaars schrokken zich een hoedje, toen ik binnen kwam. Dat was natuurlijk niet de bedoeling.
Even probeerden ze te doen alsof er niets aan de hand was, maar ik had ze in de gaten.
'Geen schijnheiligheid!' riep ik. 'Op de tafel ermee!' en daar hadden ze niet van terug.
En langzaam sloeg de hele stemming om.
Ik geloof dat het niet gezond is om op je eigen vergadering te zijn.
Het lot, waarover vergaderd wordt, kan je maar beter overkomen. Daar komt bij, mijn vergaderaars zijn akelig serieus. Potverdorie, ik wist niet dat mijn leven zo'n belangrijke aangelegenheid was.
Nu ben ik van slag en ik weet dingen. Ik vraag me af of het uberhaubt nog wel zin heeft om mijn gasrekening te betalen. Alles staat op losse schroeven.
Nu dus, de volgende ochtend, is er ook dankbaarheid. Ik leef nog en de sleutel paste vannacht godzeidank nog in mijn deur. Mijn bed stond er nog nog en ik heb heerlijk geslapen. De koffie was op, maar dat was gister ook zo.
Het lijkt me dat het het beste is om onvoorspelbaar te zijn. Ik moet een poging wagen om de vergaderaars op het verkeerde been te zetten. De kans bestaat dat ze dit voornemen vergaderd hebben toen ik gisteravond vertrok, maar het lijkt me sterk. Mijn vergaderaars blijken gewoon mensen, een paar vrienden zaten er zelfs tussen.