Mijn voortand is eruit.
De wortel was gebroken en zorgde al jaren voor een ontsteking.
De eerdere, verkeerde diagnose, een holte ontsteking, heeft me handenvol antibiotica doen slikken en een nare operatie doen doorstaan. (zie hier, toen het nog in het Engels moest)
Daar zou je kwaad om kunnen worden, maar je hoort ook wel eens dat ze een verkeerd been amputeren. Eigenlijk hoor ik dat nooit, maar het zou je maar gebeuren. Een been amputatie is sowieso ander koek dan een tand extractie, laat staan het amputeren van een verkeerd been. Nu is een been al verkeerd als het geamputeerd moet worden. Ik bedoel dat ze het goede been amputeren. Het been dat goed is dus....amputeren. Het andere been moet er dan ook af zodat je helemaal geen benen meer hebt. Soms helpt het om ergere dingen te bedenken dan de nare dingen die je overkomen. Dat relativeert.
Nu is er een een plaatje gemaakt met een voortand eraan. Die kan ik indoen. Een kunstgebit met 1 tand. Ik heb het geprobeerd, maar het zit niet lekker, zo'n stuk plastic in je mond. Je moet er steeds aan zitten met je tong en bij het eten van een tosti kwam het ding eruit. Het is een tussenoplossing. Het plan van de tandarts is om er te zijner tijd een implantaat in te zetten.
Het gekke is dat het zonder plaatje best gaat. Een voortand missen is overkomelijk. Net als mijn gitaar wat beschadigingen opgelopen heeft tijdens zijn leven en nog prima klinkt. De tijd zien is ook wel mooi.
Het gelukkige toeval wil dat niemand mijn voortand ooit heeft gezien, ook niet toen deze nog in mijn mond zat, dus niemand viel op dat mijn tand eruit is.  Zo is mijn hoofd gemaakt. Mijn lip verbergt mijn boven gebit. Daar zag ik nooit zo het voordeel van in, omdat tanden zien bij het lachen wel natuurlijk is, maar nu zie ik het voordeel wel. Een geluk bij een ongeluk.