Daar was ik doppinda's aan het eten. Zo nu en dan doe ik dat. Je kan soms jaren lang het bestaan van doppinda's vergeten om ze dan blij weer opnieuw te ontdekken.
Dat eten van doppinda's is een gedoe. Meer schil dan pinda. Voor je het weet is het een zooi op de tafel. Ook de pinda's vliegen in het rond.
Soms zie je dan een naakte pinda liggen en denken, zo dat scheelt weer een schil.
Nu lag mijn vorige week getrokken voortand nog op tafel.
Wat kan een mens zichzelf toch allemaal aandoen. Het leven is elke seconde doodeng.
Wat een harde pinda heb ik daar, dacht ik, maar de tanden herkenden de voortand onmiddellijk. Och daar is de voortand weer, dachten ze, de aansteller, de aandachttrekker. Het was net zo gezellig hier en nu is ie er weer. De tanden besloten de voortand met z'n allen te grazen te nemen.
Dat ging er wild aan toe! Maar ik heb het maar zo gelaten. Na al die jaren terreur mag het tandenvolk best eens het recht in eigen hand nemen.