Google maps had de rit naar ons appartement in Manhattan uitgezocht.
Eerst met bus B15. De Amerikanen vertellen graag de weg aan Ilse en de bushaltes zijn snel gevonden.
Een buschauffeur vertelt waar we precies op bus B15 moeten wachten en wil een tip. Aarzelend kijk ik naar m'n portomonee en de buschauffeur begint hysterisch te lachen. I'm kiddin ya! Your in New York and we're all freaks! Een grapje dus.
De buschauffeur geeft ons twee kaartjes. For free, don't tell nobody.
In bus B15 blijkt dat toeristen niet met de bus gaan. De busrit duurt lang een gaat langs vervallen wijken waar grote auto's met geblindeerde ramen rijden. Op TV zie je in dit soort wijken bendes elkaar doodschieten. Onze witte hoofden passen niet in de bus. Midden in zo'n wijk moeten we overstappen op een metro. Het heeft iets debiels om met onze grote koffers door de straat te struinen. Boze blikken.
Ook de metro doet er lang over. Heel langzaam zie je de metro witter worden.
Ons appartement in Manhattan is prachtig. Het is van de Mondriaan Stichting en we kunnen er gebruik van maken omdat ik een tentoonstelling heb in New York.