Ik kijk mateloos op tegen de vanzelfsprekendheid waarmee Amerikanen praten. Alleen al ernaar luisteren vind ik mooi. Dat komt goed uit, want veel Amerikanen praten graag. En op alles gaan ze serieus in. 's-Avonds in een kroeg begint een man tegen ons te praten en als we vertellen dat in Europa Ray Charles niet blind is zitten we aan hem vast. Hij snapt het grapje niet en het gesprek gaat langzaam naar de oorlog in Irak.
Ondertussen is er een professor  in de architectuur bij komen zitten. Hij waarschuwt ons om niet over olie te beginnen. Don't mention the oil. Het is te laat. De olie triggert iets in de Amerikaan. We krijgen een bozig verhaal over Europeanen die denken dat de oorlog om olie te doen is, terwijl het om freedom gaat. Ik vind alles best, maar de Amerikaan verlaat een beetje boos de kroeg en we praten verder met de professor.
We vertellen dat we volgende week rond gaan reizen en nog niet weten waar we heen gaan. Hij vertelt ons over Texas-Amerikaan en de meer Europese New York-Amerikaan. Uitersten die Amerika karikaturiseren, maar dat we in Chicago de gemiddelde Amerikaan zullen vinden. Als je echt iets over Amerika wilt weten moet je naar Chicago. Daar komen die twee uitersten samen.
Ook legt hij ons uit hoe het nu eigenlijk zit met de fooien die je in barren en restaurants moet achterlaten. 10 procent van het te betalen bedrag als de service niet goed was en 20 procent als je het naar je zin hebt gehad. De professor neemt afscheid en geeft ons zijn telefoonnummer voor als we nog iets willen weten en ik geef hem een kaartje voor de Art Fair volgende maand. Het zijn onze eerste gesprekjes met Amerikanen en ondanks het gevoel dat ze meer in Ilse geïnteresseerd zijn ik vind het prachtig.
We leggen 20 procent fooi op de bar en gaan naar huis.