We bellen aan bij Gary om het appartement te zien en een voorschot op de huur te geven.
Na 10 keer bellen komt er een woest hoofd uit een raampje. Het blijkt Gary.
We lopen achter hem aan en hij wijst naar een wentel trap in zijn krankzinnige appartement. De muren hangen vol met Afrikaanse maskers, grote opgezette spinnen, insecten in doosjes en schilderijen. De vloer is bezaaid met rotsen, schedels en nog meer opgezette dieren.
'You want to see your mother? Well, she's upstairs waiting for you.'
De man is gek denk ik, en ik sta op het punt maar naar boven te gaan. Mijn moeder heeft ooit Gary's appartement gehuurd, en alles is zo vreemd hier dat het me ineens heel aannemelijk voorkomt dat mijn moeder boven aan de wenteltrap op me staat te wachten. Opgezet en wel.
Ilse is iets doortastender en vertelt nogmaals wie we zijn. Ah! het kwartje valt. We gaan aan zijn bureau zitten. Hij laat een stukje steen zien dat tussen de schedeltjes en beeldjes op zijn bureau staat. 'It's dinosaur shit', vertelt Gary, 'wait let me show you the big dinosaur shit'. Hij staat vermoeid op en begint te zoeken. 'I can't find my own shit!' zegt Gary als hij de dinosaurus poep niet kan vinden. Om het goed te maken laat hij een groot stuk meteoriet zien en vraagt me het ding op te tillen. Dit blijkt onmogelijk.
Daarna vertelt Gary dat hij steden beoordeelt op hun aquarium, je zou het niet geloven maar Miami heeft echt het slechtst onderhouden aquarium van Amerika. Hij gaat maar door. Over New York, Amerika en alles daar tussenin. Ik vind het wel best.
Uiteindelijk staat hij op en wandelt moeizaam een deur verder naar het door ons te huren appartement. Het is een groot contrast met het Mondriaan appartement, maar er zit ziel in. Dat is zeker. Over twee weken is het even van ons.