Normaliter gaat het bloggen me redelijk makkelijk af, maar hier in Amerika is het een bezoeking.
Elke zandkorrel vind ik mooi en op het moment dat ik de volgende zandkorrel vind ben ik de vorige vergeten. Als een klein kind loop ik door een oneindige grote speeltuin. Ik probeer een koekje waar ik de naam mooi van vind, het koekje blijkt ronduit smerig maar ik vind het prachtig. Een ontbijt in het Waffle House, een fastfood restaurant dat misschien wel vaker dan de MCDonalds oppopt, is eigenlijk niet echt lekker maar het maakt niets uit omdat het niets meer pretendeert dan wat het is. Zelfs de veel te slappe koffie in veel te grote bekers is heerlijk.

Vervallen huisjes met arme mensen erin zijn ook mooi, zeker als er een oude dikke boom bij staat. Van back-roads naar dust-roads van dorpje naar dorpje. Oude tractoren, ghosttowns en verlaten bezinestations. Precies zoals het moet.
Even wordt mijn droom verbroken als hotelgenoten Charles en Elisabeth vertellen dat zij hun huis in Austin hebben moeten verkopen en nu van staat naar staat reizen om werk te vinden. Charles was in een vorig leven professor aan een universiteit, maar nu is hij tijdelijk een taxichauffeur die kinderen naar school en weer naar huis brengt. Maar al die narigheid vergeet ik onmiddellijk als ik de koozies om hun blikjes bier zie. Zachte handvatten die het blikje koel en de handen warm moeten houden. Zolang er koozies zijn is er niets aan de hand.
Dikke Amerikanen zijn ook te gek, al kan het je tijdens het eten van het zoveelste hamburgertje ook opbreken. Een hamburger eten en tegelijk naar een dikke Amerikaan kijken is bijna ondoenlijk.
Op Ebay op iets te veel knoppen gedrukt, en nu in het bezit van een gitaar uit 1951. Met angst in mijn hart de 30 jaar oude snaren vervangen. De gitaar heeft het overleefd. Hij klink 59 jaar oud. Ik heb 'm opgehaald in een ranch met longhorns bij het dorpje Quitman, de geboorteplaats van Sissy Spacek. De vorige eigenaren van de gitaar, John en Susan, nodigen ons uit om te komen eten en slapen. Omdat het dorpje zelf 'dry' is en er dus geen alcohol verkocht mag worden rij ik met John in zijn pick-up truck naar de aangrenzende county om in een drive-through liquer store Bud Light bier te kopen. Meer Amerikaan kan ik niet worden.