SINGER-SONGWRITER

JOHN DEAR MOWING CLUB

MELLEVILLE (WWW.MOWINGCLUB.COM)

‘It’s a sad, sad, song after all.’ Melle de Boer zingt het bijna verontschuldigend, toch is hij juist daar erg goed in, in het schrijven van breekbare liedjes, waarin ellende, droefenis, donkerte, tegen de stroom in roeien, Neil Young, monsters en duivels centraal staan. Noem het country noir of ‘broken radio waves from a broken-up band’, opgenomen door de voorman van de John Dear Mowing Club in zijn Haagse atelier door slechts een knop van zijn taperecorder in te drukken. Hij schreef, speelde en zong bijna alles in zijn eentje, al blijven de sporadische bijdragen van hen die langskwamen (zangeres Karin Kamerik, zanger Henk Koorn en zijn soms passerende bandleden) daarom wellicht extra speciaal. Zelden iemand in Nederland 17 songs lang zo oprecht horen balanceren tussen totaal gebroken zijn en ontwapenend eerlijk. Alleen het Amerikaanse genie Daniel Johnston (die niet toevallig de laatste jaren door de band van De Boer in Europa wordt begeleid) komt in de buurt. Luister maar eens naar het ontroerend mooie If The Phone Doesn’t Ring, It’s Me, bijvoorbeeld. Is het tragikomisch of levensecht? Mochten de liedjes op de cd al niet iedere keer opnieuw voor meters kippenvel zorgen, dan doet de uitleg onder de teksten in het boekje (met een prachtige zeefdruk op de cover) dat wel. Beeldend kunstenaar, zanger en dichter Melle de Boer maakte er slechts 1000, vol met teksten, tekeningen en boodschappen. U zou nu al aan het surfen moeten zijn. WILLEM JONGENEELEN

billytown_
just
namedropping

25/03/10 19.00 h
billytown is happy to invite you to the opening of the exhibition ‘just namedropping’ with new works of
ZACHARY FORMWALT (us)
RUMIKO HAGIWARA (japan)
OLA VASILJEVA (latvia)

the exhibition is open until 04-04-10
thursday to sunday between 12.00 and 20.00 h
or by appointment // more info or contact:

info@billytown.nl / 0031 (0)6 81 81 14 02

nijverheidsstraat 2, 2288 bb rijswijk
(tram 17 from den haag hs, or den haag cs, tram stop 'handelskade')

Weer terug.
Maar niet voordat we nog een keer in Austin hebben gespeeld, een tent met twee hardrockers als geluidsmannen.

(foto is wat raar door kapotte camera)
Mijn hoofd tolt nog van het vliegen, dus weer een wat opsommerig blogje.
Goeie reacties en wat boekingen in het vooruitzicht. Zo zijn we gevraagd voor The Haque Jazz. Jazz? De wegen naar optredens zijn ondoorgrondelijk.
We blijven naar de rest van de Haagse bandjes kijken. Spike's Deaf is weer indrukwekkend.
Daarna vertrekt Mowing Rob naar het hotel en ga ik met Mowing Sean op het festival kijken.
The Rubies (from The Emeralds), een krankzinnige Japanse band met een hoog Flight of the Conchords gehalte, inclusief een in rood trainingspak gestoken manager die rondrende met een camera. Toch vrees ik dat ze erg serieus waren. 'I wanna be a superstar' en everybody got a beautiful name waarbij 1 van de Japanners het publiek in ging met een microfoon om iedereen zijn naam te vragen.
Nouja,
De volgende ochtend gaat de Haagse bubs weer richting Den Haag. We rijden langs een Jack in the Box restaurant en denk aan al die keren dat ik met vriendin Ilse langs die restaurants reed. De bedoeling was dat degeen die het eerst het Jack in the box sign zag zo hard mogelijk schreeuwde 'JACK IN THE BOX!!'
Ik schreeuw het dit keer maar heel hard in mijn hoofd.

Na het optreden in de Hideout komt een Amerikaan op me af, hij vond het geweldig maar jammer dat we 'The First Time I Heard Townes Singing' niet gespeeld hadden. Hij vertelde dat Townes van Zandt zijn laatste periode in Austin woonde en vaak in zijn stamkroeg 'The Cactus' zat. Hij gaat nu ook niet goed met de Cactus blijkt.
Het is in ieder geval leuk dat het Townes liedje tot de stamkroeg van Townes doorgedrongen is, vanavond of morgen ga ik 'The Cactus' eens opzoeken.
We hadden geen betere zaal kunnen treffen. De Hideout is een leuk theatertje. Het spelen ging goed en de reacties waren fantasties.
Iemand van het theater verteld dat we met onze muziek overal in Amerika konden spelen, en als Amerikanen dat zeggen is het zo.
De instrumentezooi moet weer naar het hotel en Sean en ik dragen de lange flightcase met de elektrische contrabas. Het zou een doodskist van een Giacometti mens kunnen zijn. We lopen door 6th street, de kern straat van het festival. Een soort Bourbon street. Overal harde muziek uit de kroegen en dronken mensen, toch is de sfeer gemoedelijk en niet te vergelijken met de opgefokte sfeer na de Koninginenach. Het lijkt hier toch echt om muziek te gaan.
We komen om een uur of 2 in het hotel aan en proberen een pizza te bestellen. Een heel gedoe en uiteindelijk besteld de receptie man beneden het ding. Terug in onze kamer vergaat langzaam de zin in pizza, het duurt ook lang en eigenlijk durven we niet open te doen voor de pizzaman. Amerikanen zijn toch een beetje eng.
Het komt goed al zit de pizza nu ik dit 's-ochtends aan het schrijven ben zit ie nog in de doos.
Hier nog een filmpje van TV west.
John Dear Mowing Club live!
Donderdagavond was het de beurt aan de Haagse Melle de Boer om een verpletterend optreden te verzorgen op het SXSW festival in Austin. Met zijn band John Dear Mowing Club speelde hij in The Hideout, in een intiem, gevuld theaterzaaltje. Marjolein van den Berg filmde het optreden en sprak met hem vlak daarvoor: hier(bij 19 maart)

Het is raar om in Amerika op te treden. Ons eerste optreden tijdens SXSW op een prachtige plek, geregeld door het Crossing Border festival en de gemeent Den Haag.
Dat rare zal als je vaker in Amerika speelt wel wennen, maar toch.
De praatjes tussen de nummers moeten in het Engels, maar als half Den Haag voor je neus staat wordt het wat schizofreen. Soms maar gewoon wat in het Nederlands brabbelen en dan een beetje 'Thanks, Thanks zeggen werkt prima. Let the music do the talking!
Maar er waren natuurlijk ook Amerikanen in het publiek met erg veel goede reacties.
Jim White die na ons speelt is erg goed in de praatjes, maar hij komt dan ook uit Amerika.
De rest van de avond zwerven we rond door Austin. Te laat voor Woot en te vroeg voor Venus Flytrap.
Om 1 uur 's-nacht speelt Howe Gelb met een flamenco band aan het andere uiteinde van de stad en dat wil ik wel zien.
Rob is inmiddels naar het hotel en Mowing Sean en ik besluiten van de riksja achtige taxi fietsers gebruik te maken, die door het hele SXSW gebied fietsen. Dat is wat genant omdat het iets hoffelijks heeft, waar ik niet veel mee op heb, maar naamate we verder lopen en de vermoeidheid op speelt wordt het steeds aantrekkelijker. We zien een fiets taxi en pijlen de situatie. De fietser is een neger. Dat maakt natuurlijk niets uit, maar om nu door een Afro-Amerikaan rondgereden te worden, maakt het hoffelijke koloniaal. Zeker zo in het zuiden van Amerika. Dit is natuurlijk onzin want waarom zou een Afro-Amerikaan geen fietstaxi mogen rijden. Dus we doen het. Hij rijdt ons een naar de plek waar Howe Gelb speelt. Het blijkt maar een klein stukje. We schrikken van de prijs die we moeten betalen, de prijs van een gewone gele taxi is een fractie van het bedrag en we denken dat we afgezet worden. We raken geirriteerd, terwijl de fietstaxi man erg vriendelijk blijft. We lopen bozig weg en vragen een andere fiets taxi naar de prijs voor een stukje fietsen en de prijs blijkt toch te kloppen. Erg genant allemaal. Het kost ons een hoop karma punten.
Howe Gelb valt wat tegen en om onszelf te straffen voor het fietstaxi incident lopen we de bijna 2 uur naar het hotel.
De volgende morgen eten we heerlijk in de Ihop, daar hadden we gisteravond ook gegeten en eten er vanavond weer. De senior varianten van alle maaltijden zijn aan te raden omdat je het eten in dat geval zo goed als door een rietje kan drinken.
Na de Ihop vanavond gaan we naar ons optreden in de Hideout.

Die gitaar past niet in het vliegtuig.
Nou, ik denk het wel eng ventje.
Het volkomen negeren van het enge ventje en het vliegtuig gewoon met gitaar op de rug binnen wandelen werkt prima.
Eenmaal in het vliegtuig zijn er aardige mensen die de gitaar in een kast stoppen.
Wat volgt is een opsomming van wat gebeurtenissen met waarschijnklijk de nodige spelfouten. De rust om rustig een blog te schrijven is er nog niet, en over een half uurtje moeten we beginnen met ons eerste optreden.
Mowing Rob sterft 1000 doden tijdens de vlucht, zijn voornemen om de reis per boot af te leggen faalde jammerlijk, dus hij moet wel.
Hij komt er na eenmaal veilig in Houston te zijn geland achter dat de de dooreis naar Austin in een doodeng klein bibberig vliegtuigje uit de 50er jaren zal plaatsvinden. Eigenlijk precies zo'n vliegtuigje waar Elvis er een paar in zijn achtertuin van had, maar dan minder luxe.
Terwijl Rob nogmaals 1000 doden sterft bij de deur van het vliegtuigje zijn Mowing Sean en ik er door de douane uitgepikt en zijn in 'custody'. De hele Haagse muziekanten bubs mocht gewoon doorlopen, samen met nog 1000 jongens met gitaren op hun rug. Wij niet.
Een streng verhoor volgt. Wat we hier kwamen doen en wat we ermee verdienden. Omdat Sean in zijn hokje andere antwoorden geeft dan ik in mijn hokje, vertrouwen ze het voor geen cent, het wordt allemaal wat grimmiger en ik bedenk me dat de kans dat we weer teruggestuurd worden niet meer helemaal uit te sluiten is. Uiteindelijk na een hoop gelul, komt uiteindelijk goed. We moeten zweren geen cent met de optredens te verdienen. Ik verwacht undercover douaniers in het publiek straks.
Dit alles is incidenteel omdat ik afgezien van een een incident bij de Mexicaanse grens nog nooit zoiets heb meegemaakt.
De hele Haagse bubs past in het kleine vliegtuigje en inclusief Mowing Rob komen we in Austin aan. Rob wil van deze blog-gelegenheid even gebruik maken om zijn familie te bedanken. Bij deze.Het is avond in Austin, we wachten op de bagage op het vliegveld. Het miegelt van de muziekanten. Strakke zwarte broekjes, puntschoenen en wezenloze blikken.Het hotel is prima. Doodmoe gaan we nog even langs de Iron Cactus, waar Crossing Border en een delgatie van de gemeente Den Haag ons warm welkom heten. Mijn oor zit nog dicht van het vliegen en ik doe net of ik alles versta wat de mensen zeggen. Terug in het hotel schuiven we de twee queen-size bedden die in de kamer staan tegen elkaar en slapen met z'n 3en in een gigantitsch bed.

Foto's volgen...

Macabere verhalen van H. P. Lovecraft, dat lijkt me wel wat voor morgen in het holst van de ochtend in het vliegtuig.
Mowing Rob heeft een elektrische contrabas. Jasper Mortier was zo vriendelijk zijn exemplaar uit te lenen aan Rob. Het is een hele opluchting.
Ook de backline in de Hideout, het theater waar we donderdag spelen in Austin, is op wonderbaarlijke wijze geregeld.
Wat hebben we toch een hoop te danken aan vriendelijke, onzelfzuchtige mensen.
Omdat optreden in Amerika een bijzonder iets is, heb ik mijn Gibson opgepoetst, natuurlijk ook weer niet te netjes, omdat als zo'n optreden dan tegenvalt je je dan zo lullig voelt. Ja, om de goede moed erin te houden moeten we met een hoop dingen rekening houden.
Vandaag kreeg ik te horen dat een tekening van mij in het Rockefeller plaza in New York hangt, het gebouw waar ik een paar weken terug nog verdwaalde. Het Nederlandse consulaat zit ook in dat gebouw en de tekening 'Cowboygirl wallpaper' hang er. Hoewel de somberte er een beetje inzat, maakt zoiets me vrolijk, stom dat het om zulke dingen moet gaan, de vrolijkheid.
Hier de tekening, in het echt is ie wat groter.

Vanavond vanaf 21.00 uur, 2 uur opgesloten met de krankzinnige Paul Waayers in zijn zo mogelijk nog kranzinnigere radio programma HotTalk. Omdat we allebei stotteren belooft het een onvergetelijke uitzending te worden.
Ik neem obscure muziek mee. O.a. het prachtlied 'Buttermilk' van Miles Pratcher & Bob Pratcher en 'The Maid From the Gallows' van John Jacob Niles.

zondag, 21:00-23:00 uur
Den Haag FM 92.0

Zie hier

Klik hier

Normaliter gaat het bloggen me redelijk makkelijk af, maar hier in Amerika is het een bezoeking.
Elke zandkorrel vind ik mooi en op het moment dat ik de volgende zandkorrel vind ben ik de vorige vergeten. Als een klein kind loop ik door een oneindige grote speeltuin. Ik probeer een koekje waar ik de naam mooi van vind, het koekje blijkt ronduit smerig maar ik vind het prachtig. Een ontbijt in het Waffle House, een fastfood restaurant dat misschien wel vaker dan de MCDonalds oppopt, is eigenlijk niet echt lekker maar het maakt niets uit omdat het niets meer pretendeert dan wat het is. Zelfs de veel te slappe koffie in veel te grote bekers is heerlijk.

Vervallen huisjes met arme mensen erin zijn ook mooi, zeker als er een oude dikke boom bij staat. Van back-roads naar dust-roads van dorpje naar dorpje. Oude tractoren, ghosttowns en verlaten bezinestations. Precies zoals het moet.
Even wordt mijn droom verbroken als hotelgenoten Charles en Elisabeth vertellen dat zij hun huis in Austin hebben moeten verkopen en nu van staat naar staat reizen om werk te vinden. Charles was in een vorig leven professor aan een universiteit, maar nu is hij tijdelijk een taxichauffeur die kinderen naar school en weer naar huis brengt. Maar al die narigheid vergeet ik onmiddellijk als ik de koozies om hun blikjes bier zie. Zachte handvatten die het blikje koel en de handen warm moeten houden. Zolang er koozies zijn is er niets aan de hand.
Dikke Amerikanen zijn ook te gek, al kan het je tijdens het eten van het zoveelste hamburgertje ook opbreken. Een hamburger eten en tegelijk naar een dikke Amerikaan kijken is bijna ondoenlijk.
Op Ebay op iets te veel knoppen gedrukt, en nu in het bezit van een gitaar uit 1951. Met angst in mijn hart de 30 jaar oude snaren vervangen. De gitaar heeft het overleefd. Hij klink 59 jaar oud. Ik heb 'm opgehaald in een ranch met longhorns bij het dorpje Quitman, de geboorteplaats van Sissy Spacek. De vorige eigenaren van de gitaar, John en Susan, nodigen ons uit om te komen eten en slapen. Omdat het dorpje zelf 'dry' is en er dus geen alcohol verkocht mag worden rij ik met John in zijn pick-up truck naar de aangrenzende county om in een drive-through liquer store Bud Light bier te kopen. Meer Amerikaan kan ik niet worden.