Die gitaar past niet in het vliegtuig.
Nou, ik denk het wel eng ventje.
Het volkomen negeren van het enge ventje en het vliegtuig gewoon met gitaar op de rug binnen wandelen werkt prima.
Eenmaal in het vliegtuig zijn er aardige mensen die de gitaar in een kast stoppen.
Wat volgt is een opsomming van wat gebeurtenissen met waarschijnklijk de nodige spelfouten. De rust om rustig een blog te schrijven is er nog niet, en over een half uurtje moeten we beginnen met ons eerste optreden.
Mowing Rob sterft 1000 doden tijdens de vlucht, zijn voornemen om de reis per boot af te leggen faalde jammerlijk, dus hij moet wel.
Hij komt er na eenmaal veilig in Houston te zijn geland achter dat de de dooreis naar Austin in een doodeng klein bibberig vliegtuigje uit de 50er jaren zal plaatsvinden. Eigenlijk precies zo'n vliegtuigje waar Elvis er een paar in zijn achtertuin van had, maar dan minder luxe.
Terwijl Rob nogmaals 1000 doden sterft bij de deur van het vliegtuigje zijn Mowing Sean en ik er door de douane uitgepikt en zijn in 'custody'. De hele Haagse muziekanten bubs mocht gewoon doorlopen, samen met nog 1000 jongens met gitaren op hun rug. Wij niet.
Een streng verhoor volgt. Wat we hier kwamen doen en wat we ermee verdienden. Omdat Sean in zijn hokje andere antwoorden geeft dan ik in mijn hokje, vertrouwen ze het voor geen cent, het wordt allemaal wat grimmiger en ik bedenk me dat de kans dat we weer teruggestuurd worden niet meer helemaal uit te sluiten is. Uiteindelijk na een hoop gelul, komt uiteindelijk goed. We moeten zweren geen cent met de optredens te verdienen. Ik verwacht undercover douaniers in het publiek straks.
Dit alles is incidenteel omdat ik afgezien van een een incident bij de Mexicaanse grens nog nooit zoiets heb meegemaakt.
De hele Haagse bubs past in het kleine vliegtuigje en inclusief Mowing Rob komen we in Austin aan. Rob wil van deze blog-gelegenheid even gebruik maken om zijn familie te bedanken. Bij deze.Het is avond in Austin, we wachten op de bagage op het vliegveld. Het miegelt van de muziekanten. Strakke zwarte broekjes, puntschoenen en wezenloze blikken.Het hotel is prima. Doodmoe gaan we nog even langs de Iron Cactus, waar Crossing Border en een delgatie van de gemeente Den Haag ons warm welkom heten. Mijn oor zit nog dicht van het vliegen en ik doe net of ik alles versta wat de mensen zeggen. Terug in het hotel schuiven we de twee queen-size bedden die in de kamer staan tegen elkaar en slapen met z'n 3en in een gigantitsch bed.

Foto's volgen...