De Commodore 64 tekeningen uit het Melleville boekje zijn nu te zien bij Stroom in Den Haag.

Met Robert 'Spacebar' Muda de kleuren van de Crossing Border poster bepaald.
De vrouw van de burgemeester gaat in 6 pantone kleuren gezeefdrukt worden.
Ze is afgebeeld net voordat ze vermoord wordt. Oog in oog met de dader.
2 weken later vinden ze haar met 60 messteken in de vriezer.
Een comic book waarin duidelijk wordt wie de moord op zijn geweten heeft is in de maak.

Melle's maaiveld (10)

Omdat mijn telefoon verdronken is, heb ik het geheugenkaartje in de nieuwe telefoon gedaan en de foto's erop bekeken. De gekste dingen kwamen langs. Foto's waarvan ik geen idee heb hoe ze in mijn telefoon zijn geraakt.  Hier in de serie mysterieuze telefoonfoto's: #4. De Hand van God.
Een picknickding (hoe heet zo'n bank-tafel in parken?) wordt opgetild naar een donker universum door de hand van God. De reden is onduidelijk. Een vrouw die waarschijnlijk net lekker zat te picknicken, gaat mee naar boven. Aan haar kleren is te zien dat ze niet op de reis was voorbereid. Ik bedenk me ineens dat het ook wel eens zo zou kunnen zijn dat het bankje diep naar beneden getrokken wordt. De aarde in. Dan was het de Duivels hand. Lastig.

De film nog draait geloof ik niet meer, maar hier mijn eerste filmrecensie. Omdat het Straatnieuws veel door Christelijke dames gekocht wordt is de recensie uiteindelijk een ietwat aangepast. Maar hier de ongecensureerde versie.

Filmrecensent. Eindelijk een baan met aanzien. Kunstenaar en muzikant, daar spugen de mensen zo'n beetje op, maar filmrecensent is anders. Meteen maar een rib-fluwelen colbert met leren stukken op de elleboog, een wollen pull-over en een Moleskine notitieblok gekocht, want dat hebben filmrecensenten. Oh en een pijp. Een pijp die ik halverwege de film kan stoppen terwijl ik wat aantekeningen maak in mijn Moleskine boekje.
Och, ik zie het al helemaal voor me.  Dingen schrijven als: "Het is duidelijk dat de regisseur flirt met de mythe van Ecceclya, niet wetend dat Visconti dit thema uitgebreid behandeld heeft in zijn Bellini trilogie, waar hij Marcello Mastroianni korte metten heeft laten maken met dit nu duidelijk achterhaalde verhaal."
Maar goed, voor mijn eerste recensie ben ik naar de film 'Agora' gegaan in Pathe Buitenhof. Het verhaal speelt zo'n 400 jaar na Christus in Alexandrië. 
De film komt wat moeizaam op gang omdat er een hoop uitgelegd moet worden. Het is een tijd waar de mensen nog in veel verschillende goden tegelijk mochten geloven, daarnaast was het Jodendom van de partij en het Christendom groeide gestaag.
Die Christenen gooien zo nu en dan stenen naar de Joden en de Joden gooien stenen naar de Christenen. Dit gaat allemaal redelijk goed tot de Christenen zo veel supporters hebben dat ze de bibliotheek van Alexandrië kunnen vernietigen en de andere religies kunnen verbieden.
Tussen dit alles door wandelt de mooie Hypatia (Rachel Weisz), die meer geïnteresseerd is in Astronomie dan in goden. Op haar eigen houtje komt ze erachter hoe de planeten om elkaar heen draaien. Hypatia vindt dat het twijfelen aan ogenschijnlijke zekerheden als het bestaan van God tot wetenschappelijke ontdekkingen kan leiden en dat kunnen de Christenen natuurlijk niet uitstaan. Een vrouw moet een beetje dienen en vooral haar mond houden vinden de Christenen. Dus verklaren ze Hypatia tot heks en moeten er stenen naar haar gegooid worden.
Ik verlaat de bioscoop met een ongelofelijke hekel aan Christenen en lees later thuis op internet dat het allemaal ook echt zo gebeurd is.
Wat kan geloven in een god toch een hoop mooie dingen kapot maken.

Childhood heroes #8: Sandokan
De mysterieuze man met het kromzwaard.
Lijkt wel een illustratie uit een of ander Russisch kinderboek. Het moet maar.
Op het school plein zongen we (vermoedelijk op de wijs van de begintune):
Sandoka-han, Sandoka-han is de man die alles kan.
Sandoka-han, Sandoka-han is de man die neuken kan!

Childhood heroes #4: Bo Duke