De film nog draait geloof ik niet meer, maar hier mijn eerste filmrecensie. Omdat het Straatnieuws veel door Christelijke dames gekocht wordt is de recensie uiteindelijk een ietwat aangepast. Maar hier de ongecensureerde versie.

Filmrecensent. Eindelijk een baan met aanzien. Kunstenaar en muzikant, daar spugen de mensen zo'n beetje op, maar filmrecensent is anders. Meteen maar een rib-fluwelen colbert met leren stukken op de elleboog, een wollen pull-over en een Moleskine notitieblok gekocht, want dat hebben filmrecensenten. Oh en een pijp. Een pijp die ik halverwege de film kan stoppen terwijl ik wat aantekeningen maak in mijn Moleskine boekje.
Och, ik zie het al helemaal voor me.  Dingen schrijven als: "Het is duidelijk dat de regisseur flirt met de mythe van Ecceclya, niet wetend dat Visconti dit thema uitgebreid behandeld heeft in zijn Bellini trilogie, waar hij Marcello Mastroianni korte metten heeft laten maken met dit nu duidelijk achterhaalde verhaal."
Maar goed, voor mijn eerste recensie ben ik naar de film 'Agora' gegaan in Pathe Buitenhof. Het verhaal speelt zo'n 400 jaar na Christus in Alexandrië. 
De film komt wat moeizaam op gang omdat er een hoop uitgelegd moet worden. Het is een tijd waar de mensen nog in veel verschillende goden tegelijk mochten geloven, daarnaast was het Jodendom van de partij en het Christendom groeide gestaag.
Die Christenen gooien zo nu en dan stenen naar de Joden en de Joden gooien stenen naar de Christenen. Dit gaat allemaal redelijk goed tot de Christenen zo veel supporters hebben dat ze de bibliotheek van Alexandrië kunnen vernietigen en de andere religies kunnen verbieden.
Tussen dit alles door wandelt de mooie Hypatia (Rachel Weisz), die meer geïnteresseerd is in Astronomie dan in goden. Op haar eigen houtje komt ze erachter hoe de planeten om elkaar heen draaien. Hypatia vindt dat het twijfelen aan ogenschijnlijke zekerheden als het bestaan van God tot wetenschappelijke ontdekkingen kan leiden en dat kunnen de Christenen natuurlijk niet uitstaan. Een vrouw moet een beetje dienen en vooral haar mond houden vinden de Christenen. Dus verklaren ze Hypatia tot heks en moeten er stenen naar haar gegooid worden.
Ik verlaat de bioscoop met een ongelofelijke hekel aan Christenen en lees later thuis op internet dat het allemaal ook echt zo gebeurd is.
Wat kan geloven in een god toch een hoop mooie dingen kapot maken.