Het band rond het stuur van mijn racefiets heb ik vervangen. Niet dat het band dat er op zat er heel erg aan toe was, maar toen ik de fiets kocht kreeg ik er van de vorige eigenaar nieuw stuurband bij. Ik zag er wat tegenop omdat dat soort dingen bij mij vaak misgaan. Die dingen hebben rust, aandacht en precisie nodig en vooral dat laatste wil er nog wel eens bij inschieten.
Maar het viel mee. Het nieuwe band is veel dikker en zachter, zodat het lijkt of je mensenarmpjes vast hebt als je fietst, maar dat heeft toch ook wel weer wat.
De tomaten doen het wonderwel. Hele trossen. Oranje tomaten zitten er bij en dat zie je niet zo vaak. Ik tenminste niet. Roder worden ze niet. Ook zijn er gele tomaten in de vorm van een grote druppel. Wat ik met al die tomaten aan moet weet ik nog niet.
In al de vakantie rust heb ik ook tijd gevonden om wat gaten in het plafond te dichten. Die zaten er al even. Ik denk dat het dichten ervan de geluiden die de bovenburen boven me maken wellicht iets zullen dempen. Purschuim leek me het juiste dichtmiddel. Purschuim bleek krankzinnig spul. Het komt met grote toeven uit de spuitbus en bruist alle kanten op. Met de hand moest ik het schuim een beetje de gaten in duwen en dat was geen goed plan. Purschuim aan je handen kleeft vreselijk. Het gaat er niet meer af.
Alles wat je aanraakt komt onder het purschuim.
De kraan, om je handen onder te wassen. .
De telefoon om Marius, die de nodige materiaal kennis heeft in paniek te bellen om zijn advies om het met terpentine te wassen te ontvangen.
De fietssleutel om je fiets van het slot te doen om daarna naar de supermarkt te gaan om terpentine te kopen. (de broekzak zat al onder de purschuim omdat ik de telefoon eruit moest halen)
De handvaten van je fiets.
De fles terpentine.
Het geld om de terpentine me af te rekenen.
Nouja.
Met terpentine krijg je het ergste er van af. Veel blijft er nog zitten, maar dat slijt er vast wel af.