Op de een of ander manier moet ik veel schrijven over mijn tekeningen.
Een introductie tekst voor de tentoonstelling bij Stroom, een aanmelding bij een galerie in New York en een verantwoording voor een in 2003 gekregen basisstipendium van het Fonds voor Beeldende kunsten.
Teksten over kunst moeten altijd ingewikkeld zijn. Het liefst met een hoop moeilijke woorden. De suggestie van werkelijk diepe dingen ligt vaak in het net niet begrijpen van die dingen. bijvoorbeeld:
De beroepspraktijk binnen het discours van de hedendaagse beeldende kunst.
Discours? wow, dat zit wel goed met Melle en de hedendaagse beeldene kunst.
Maar wat het gelukkig weer een beetje normaal maakte was het volgende:
‘Het tekenen zelf is als vechten met een wild beest. Als een gitaarsolo van Neil Young. De afloop is onvoorspelbaar. Het resultaat is verre van smetteloos.’