Mijn oma heeft naast een aan autisme grensende obsessie voor de dienstregeling van bus 23, een elektrische vliegenmepper.
Daar doodt ze vliegen mee.
Voor vliegen is mijn oma wat Gargamel voor de smurfen is.
In de verte vliegt een meeuw. Mijn oma klapt met de vliegenmepper tegen het zwarte silhouetje op het raam.
-Ik had 'm bijna!
-Ja, oma dat scheelde niets.
Dan komt er een vlieg het raam opklimmen.
Ik zeg niets en hoop dat mijn oma niets ziet.
Maar het is te laat.
Het beestje zit gevangen onder haar mepper.
Ik hoor geknetter en zie kleine vonkjes. De vliegt bromt hard en oma houdt vol. Het lijkt uren te duren.
Het vliegenlijk dat aan de mepper blijft kleven, gooit oma naar buiten.