Recensie Melleville op alt.country.nl

Ik kijk mateloos op tegen de vanzelfsprekendheid waarmee Amerikanen praten. Alleen al ernaar luisteren vind ik mooi. Dat komt goed uit, want veel Amerikanen praten graag. En op alles gaan ze serieus in. 's-Avonds in een kroeg begint een man tegen ons te praten en als we vertellen dat in Europa Ray Charles niet blind is zitten we aan hem vast. Hij snapt het grapje niet en het gesprek gaat langzaam naar de oorlog in Irak.
Ondertussen is er een professor  in de architectuur bij komen zitten. Hij waarschuwt ons om niet over olie te beginnen. Don't mention the oil. Het is te laat. De olie triggert iets in de Amerikaan. We krijgen een bozig verhaal over Europeanen die denken dat de oorlog om olie te doen is, terwijl het om freedom gaat. Ik vind alles best, maar de Amerikaan verlaat een beetje boos de kroeg en we praten verder met de professor.
We vertellen dat we volgende week rond gaan reizen en nog niet weten waar we heen gaan. Hij vertelt ons over Texas-Amerikaan en de meer Europese New York-Amerikaan. Uitersten die Amerika karikaturiseren, maar dat we in Chicago de gemiddelde Amerikaan zullen vinden. Als je echt iets over Amerika wilt weten moet je naar Chicago. Daar komen die twee uitersten samen.
Ook legt hij ons uit hoe het nu eigenlijk zit met de fooien die je in barren en restaurants moet achterlaten. 10 procent van het te betalen bedrag als de service niet goed was en 20 procent als je het naar je zin hebt gehad. De professor neemt afscheid en geeft ons zijn telefoonnummer voor als we nog iets willen weten en ik geef hem een kaartje voor de Art Fair volgende maand. Het zijn onze eerste gesprekjes met Amerikanen en ondanks het gevoel dat ze meer in Ilse geïnteresseerd zijn ik vind het prachtig.
We leggen 20 procent fooi op de bar en gaan naar huis.

Recensie Melleville van 'De Resencent'

Google maps had de rit naar ons appartement in Manhattan uitgezocht.
Eerst met bus B15. De Amerikanen vertellen graag de weg aan Ilse en de bushaltes zijn snel gevonden.
Een buschauffeur vertelt waar we precies op bus B15 moeten wachten en wil een tip. Aarzelend kijk ik naar m'n portomonee en de buschauffeur begint hysterisch te lachen. I'm kiddin ya! Your in New York and we're all freaks! Een grapje dus.
De buschauffeur geeft ons twee kaartjes. For free, don't tell nobody.
In bus B15 blijkt dat toeristen niet met de bus gaan. De busrit duurt lang een gaat langs vervallen wijken waar grote auto's met geblindeerde ramen rijden. Op TV zie je in dit soort wijken bendes elkaar doodschieten. Onze witte hoofden passen niet in de bus. Midden in zo'n wijk moeten we overstappen op een metro. Het heeft iets debiels om met onze grote koffers door de straat te struinen. Boze blikken.
Ook de metro doet er lang over. Heel langzaam zie je de metro witter worden.
Ons appartement in Manhattan is prachtig. Het is van de Mondriaan Stichting en we kunnen er gebruik van maken omdat ik een tentoonstelling heb in New York.

De kans dat je een vlucht richting de snowmagaddon en de snowcopalypse niet overleeft lijkt me vrij aannemelijk dus dit is waarschijnlijk mijn laatste blog.
Aan de onderkant van Mel's Gibson zit een stickertje met de naam van de nieuwe eigenaar dus daar hoeft geen ruzie over gemaakt te worden.
Toch moet ik er maar van uitgaan dat ik het overleef. Anders heeft het inpakken van de koffer ook geen zin. Het stickertje onder de Gibson gaat er weer af. Het zou de goden verzoeken zijn.
De tekeningen, die in New York komen te hangen, worden later overgebracht dus dat scheelt een hoop gezeul.
Als boek voor in het vliegtuig herlees ik de Steppewolf. Dat voelt lekker Europees en veilig. In geval van nood kan ik de terroristen in het vliegtuig ermee de om de oren slaan. Alleen al die kop van Hermann Hesse op de achterflap zal ze manen hun bommen in hun onderbroek te houden. We hopen er het beste van.
Het bestellen van van de Melleville CD, op deze site kan gewoon doorgaan, mijn vader is zo aardig deze honneurs waar te nemen.

Extra event: Voorbij Tekenen 6.2.10 tussen 14.00 en 15.00 uur. Irina Birger toont animaties en zal een toelichting op haar werk geven en Melle de Boer zal zijn tekeningen muzikaal begeleiden met een optreden van John Dear Mowing Club. (Toegang gratis, graag reserveren via oeke@xs4all.nl) Galerie Witteveen, Keizersgracht 538

Daar was ik doppinda's aan het eten. Zo nu en dan doe ik dat. Je kan soms jaren lang het bestaan van doppinda's vergeten om ze dan blij weer opnieuw te ontdekken.
Dat eten van doppinda's is een gedoe. Meer schil dan pinda. Voor je het weet is het een zooi op de tafel. Ook de pinda's vliegen in het rond.
Soms zie je dan een naakte pinda liggen en denken, zo dat scheelt weer een schil.
Nu lag mijn vorige week getrokken voortand nog op tafel.
Wat kan een mens zichzelf toch allemaal aandoen. Het leven is elke seconde doodeng.
Wat een harde pinda heb ik daar, dacht ik, maar de tanden herkenden de voortand onmiddellijk. Och daar is de voortand weer, dachten ze, de aansteller, de aandachttrekker. Het was net zo gezellig hier en nu is ie er weer. De tanden besloten de voortand met z'n allen te grazen te nemen.
Dat ging er wild aan toe! Maar ik heb het maar zo gelaten. Na al die jaren terreur mag het tandenvolk best eens het recht in eigen hand nemen.

De verboden column is alsnog geplaatst.
Discussies binnen de redactie leidde tot de conclusie dat een columnist moet kunnen schrijven wat hij wil, ook al is dat soms minder gepast.
Daar ben ik het mee eens.
Zijn er dan voor columnschrijvers geen grenzen? Wat mij betreft niet, al kunnen ze zichzelf natuurlijk wel onsterfelijk belachelijk maken.
De niet meer verboden column is hier te lezen.

Min voortand ligt op tafel. Nu het ding eruit is, kan ik ernaar kijken. Niet veel mensen hebben met eigen ogen hun voortand gezien.
Ook kan ik met mijn voortand mijn neus aanraken. Dat hebben nog minder mensen gedaan.
Nu zat ik te denken om mijn voortand aan een ketting om mijn nek te dragen, zodat de tand toch meedoet in het geheel, maar dat is niets voor mij. De ketting dagen zijn over. Net als de oorbel dagen, want de tand kan natuurlijk ook aan een oorbel.
Misschien wil iemand anders mijn tand aan een ketting dragen?
Zit er DNA in een tand?
Klaar nu met de tand.
Gister erg gezellig met Rob in de oude Mol gespeeld. Daarna, bij het inpakken van zijn contrabas vloog het ding naar voren, zo tegen de voortand van Rob. Hij denk dat zijn tand nu bij de wortel gebroken is. Wat een gedoe toch met die tanden.
Iets heel anders. 6 februari speel ik om 14.00 uur wat liedjes in de Galerie in Amsterdam waar ook veel tekeningen uit het Melleville boekje hangen. Dat is aan de Keizersgracht 538. Ik weet niet zo goed wat ik me erbij voor moet stellen, maar misschien wordt het wel leuk.
En dan de volgende dag naar New York. Iets dat nog niet tot me door wil dringen.
Ik zal dit blogje naast Facebook ook eens aan Twitter proberen te linken. Het moet er toch maar eens van komen.