Terug van de KunstRai in Amsterdam kreeg ik een hoestbui in de trein.
Niet zomaar een hoestbui.
1 keer hoesten valt niet op in een trein, een tweede keer keer daar kom je ook nog wel mee weg, maar onophoudelijk hoesten is wat anders.
Eerst deden de mensen in de coupe alsof er niet aan de hand was, maar na een volle minuut hoesten voelde ik ergernis en medelijden in de lucht. Daarbij kwam dat ik van dat hoesten buiten adem raakte zodat mijn hoofd rood aanliep en 4 keer zo groot werd.
Dit kon wel eens mijn laatste hoestbui worden dacht ik. Sterven in de trein lijkt me niets. Ik heb niets met treinen of het moeten hele oude treinen zijn, die hebben wel wat wat, maar om nu in zo'n lelijke gele dubbeldekker in zo'n gore groene stoel dood te gaan, nee.
Het werd echt te bont, dus ik besloot al hoestend een ruimte te zoeken waar wat minder mensen waren. Als je dan toch in een trein moet sterven dan maar op de plee.
Maar de wc was bezet en en de ruimte tussen de treincoupés met die opklap stoeltjes was ook vol.
Dus heb ik een kwartier in zo'n sluisje tussen twee treinstellen staan hoesten.  De herrie in die sluisjes is altijd veel harder dan in de rest van de trein dus kon ik het hoesten ook zelf bijna niet horen.
Toen het allemaal wat gezakt was ging ik weer op mijn eerste plek zitten. Meewarige blikken van de mensen. Ik antwoordde met de ja-dat-heb-ik-jullie-mooi-bespaard blik. Maar ik zat nog geen halve minuut bij te komen of het begon weer. Pijn deed het ook. Pijn in de longen, de bronchieen, daar zit de ellende.
De trein stopte in Leiden en hoewel ik er daar helemaal niet uit moest ben ik uitgestapt. Hoestend over het perron tot ik een leeg bankje vond om uit te hoesten.
Wel had ik op de KunstRai een mooi tijdschrift gevonden over Haagse kunstenaars. Daar kon ik een beetje in bladeren. Ook Melleville stond er mooi in.
De foto's in het magazine zijn van Rubert Muda. Op de een of andere manier is dat niet meegekomen. Als je op zijn link klikt zijn de foto's duidelijker.

Dan denk je krimpen? rimpels? Die tomaten lijken wel mensen!
Zou het marketing technisch beter zijn om tomaten te laten rimpelen?
Ze zullen toch geen menselijke genen in tomaten stoppen?
Zoiets moet natuurlijk onderzocht worden, maar het zal wel te idioot zijn voor een serieus onderzoek.
Dan maar zelf op onderzoek uit en dat onderzoek begon met de rimpeltomaat eens heel dicht bij mijn oor te houden.
En ja hoor. Heel zacht, heel breekbaar, een stemmetje. Na een half uur naar de rimpeltomaat luisteren werden de woorden duidelijk. dooooood me alstublieft...laaaat me niet zo lijden....
Iets in die strekking.
Maar hoe dood je nu een oude tomaat? een kussen erop? Onder water houden?
Ik besloot het de oude tomaat zelf maar te vragen.
De tomaat antwoordde meteen. 'Met een mes, in stukjes snijden, of als je dat niet over je hart kan verkrijgen stop me dan in je Magic Bullet keukenmachine en dan de vuilniszak in.'
Ok. Dat heb ik meteen maar gedaan. Een raar klusje.
De tomatenprut in de Magic Bullet antwoordde niet meer op mijn vragen dus het zal wel goed zijn zo.
Vanavond maar weer eens de tomaten in mijn kas water geven. Die zingen vooralsnog balladen en liederen van de Oost-Duitse dichter-zanger Wolf Biermann. Dat lijkt me een stuk gezonder.

Hoewel ik vrije dagen begin te associëren met dagen waarop de bovenburen vooral heel vroeg met hun verbouwing verdergaan, tieren m'n tomaten welig in hun kas een paar kilometer verderop.

ow. en dit:
Livingstone gallery nodigt u mede namens de kunstenaar van harte uit voor de opening van onderstaande tentoonstelling op zondagmiddag 6 juni a.s. om 16.00 uur.
 
Opening met kort optreden van Melle (John Dear Mowing Club)
 
 
 Melle de Boer - Commodore-64
 Tekeningen
 
Livingstone gallery presenteert nieuwe tekeningen van Melle de Boer (NL).Commodore-64 is de titel van een serie van 64 tekeningen, geïnspireerd op computergames en afgebeeld in een begeleidende catalogus (met cd) getiteld ‘Melleville - an album by John Dear Mowing Club’.
Daarnaast presenteert de galerie een sneak-preview van een aantal originele tekeningen van Melle voor ‘The Poison Toad and the Funny Frenchman’, een comic book in wording.

Livingstone gallery international contemporary art
 
Anna Paulownastraat 70 A/B, 2518 BH Den Haag, 070-3609428,
wo t/m za 12.00-17.00 uur, laatste zondag v/d maand 12.00-17.00 uur

Recensie van 3 voor 12 van het optreden van de Mowingclub tijdens het Walk the Line Festival 14 mei

Recensie Kindamusic van o.a. de Mowingclub tijdens Walk the line festival 14 mei

Het was een mooie avond in het Paard met Johnny Dowd. Een erg sympathieke man die ook in de normale conversatie Amerikaanser praat dan Amerikanen. Het eten was gezellig, hoewel ik er ook ongemakkelijk van wordt en geen idee heb wat ik moet zeggen. gelukkig praatte de band meer dan genoeg.

Met een geweldig optreden optreden van Johnny.

DJ Dogtag, wederom gebracht door de pastoor uit Eersel draaide prachtige muziek tussendoor.

En de Zeefdruk poster viel in erg goede aarde.

Als dank heb ik een door hem betekende CD van Johnny gekregen.

Vanavond naar het Walk the Line festival John Dear Mowing Club speelt om 18.45 in de Zwarte Ruiter.

Melle's maaiveld (9)

Part 1: seeding

Vanavond een Radio optreden bij het Haagse Stork on Air.
Mijn eerste radio optreden was ook bij Stork on Air. Toen zaten ze nog niet in die mooie Omroep West studio, maar in een obscuur hokje boven de nog obscuurdere Big Confusion. Een Haagse hardrock bar. Ik kwam wel eens in de Big Confusion met mijn vriend 'The Funny Frenchman'
Maar goed, ik was erg nerveus voor mijn eerste radio interview.
De reden was het uitkomen van de CD 'Country Noir' de eerste, nooit officieel uitgebrachte demo van Smutfish.
Het interview was al even aan de gang toen interviewer Cok Jouvenaar vroeg waar het eerstvolgende optreden was.
Dat was in Lokaal Vredebreuk en omdat het interview tot zover best aardig ging besloot ik een woordgrap te maken.
Het is in Lokaal V.....toen kwam de stotter. V....... stilte...VVVVVV.... het zat goed vast. Lokaal VVVVVVVVVVVV... hoofd loopt rood aan van alle spanning.... weer stilte en toen ineens LOKAAL VRESELIJK LEUK!
Nu even stilte bij Cok...dan 'Ah Lokaal Vredebreuk, wij noemen het altijd Lokaal Schedelbreuk, omdat je met zo'n steile trap eerst naar beneden moet om binnen te komen en de kans groot is dat als je valt je je schedel breekt.'
Daar moest ik natuurlijk van alle spanning erg om lachen.
Vanavond dus weer Stork on Air, inmiddels weet ik dat ik geen woordgrappen moet maken.

Recensie van Melleville door Ruud Heijjer op Kippevel.net