De gruwelijk omgebrachte burgemeesters vrouw in grote oplage.
De dader is vooralsnog spoorloos. Dit zou toch iets moeten helpen.

De Nieuwe Anita was leuk. Waarom bestaat zoiets niet in Den Haag?
De terugtocht minder. Een uren lange file en een kwibus vol kotsende Mystery land gangers.
Het laatste stukje fietsen werd gade geslagen door de nachtkinderen.

Straks naar Amsterdam. (zie links, rechts boven)
Ze hadden bedacht dat ik maar op de zolder van de Nieuwe Anita moest spelen, maar ik wil niet op de zolder spelen.
Ik wil gewoon bij de andere bands. Ze verzinnen altijd wel iets, alsof ik melaats ben. Melaats is een soort lepra zie ik nu. Iets besmettelijks in ieder geval waar je niet dicht bij in de buurt moet zijn.
Als kind dacht ik dat ik een vieze grijze bal achter op mijn hoofd had, die ik niet kon zien in de spiegel omdat die bal nu eenmaal achter op mijn hoofd zat. Niemand sprak erover. Uit medelijden, omdat het ding afzichtelijk was en vreselijk stonk.
In de bus naar school, stapten de mensen uit, niet omdat ze er bij die halte uit moesten, maar omdat die grijze bal zo stonk.
Het ding verdween toen ik er achter kwam dat je met twee spiegels achterop je hoofd kon kijken.
Misschien zit het een beetje in me. Zo van stop mij maar op zolder, dan kunnen jullie op het echte podium.
En in dat interview op Kindamuzik zeg ik dat ik het niet uit kan staan dat mensen nog nooit van mijn muziek gehoord hebben.
Het is een discrepantie. Ik zou er eens wat aan moeten doen.

Nu dit weer.
Ik heb een hoop basilicum en dacht pesto te maken.
Dat moet met pijnboompitten, Parmesaanse kaas, olijfolie, knoflook en basilicum.
Vreemd met welk een enthousiasme je met dit soort dingen kan beginnen. Een plastic zak vol basilicum geplukt terwijl ik vrolijk een lied van Loudon Wainwright III zong. Fluitend de boel gewogen en vol goede moed aan de slag.

De Magic Bullit is niet geschikt om pesto te maken. Dat weet ik omdat nu de hele keuken onder de prut zit.
Met de resten toch iets gemaakt dat in ieder geval op pesto leek. Vol verwachting een mespunt van het spul geproefd.
Oneetbaar. Bitter als een uitgerangeerde clown.
Nu lees ik dat pesto bitter wordt door pijnboompitten uit China. De bittere smaak kan dagenlang aanhouden. Het internet staat er vol van. De mensen zijn boos dat die dingen überhaupt nog verkocht worden.
Mijn Xenos pijnboompitten kwamen uit China, dus daar heb je het.
De pesto-maak-zin is nu verdwenen, maar komt wel weer terug. Pesto is immers erg lekker.

Kijk, hier een interview op Kindamuzik van Ronald Besemer.
Dat laatst antwoord vind ik wat raar overkomen. Zeker dat einde met 'ik kan het niet uitstaan als mensen nog nooit van me gehoord hebben'. Wat ik bedoel te zeggen is natuurlijk. Ik kan het niet uitstaan dat mensen nog nooit van m'n muziek gehoord hebben.

De mislukte aardbei op m'n balkon lijkt wel een cowboy!

Mijn oma heeft naast een aan autisme grensende obsessie voor de dienstregeling van bus 23, een elektrische vliegenmepper.
Daar doodt ze vliegen mee.
Voor vliegen is mijn oma wat Gargamel voor de smurfen is.
In de verte vliegt een meeuw. Mijn oma klapt met de vliegenmepper tegen het zwarte silhouetje op het raam.
-Ik had 'm bijna!
-Ja, oma dat scheelde niets.
Dan komt er een vlieg het raam opklimmen.
Ik zeg niets en hoop dat mijn oma niets ziet.
Maar het is te laat.
Het beestje zit gevangen onder haar mepper.
Ik hoor geknetter en zie kleine vonkjes. De vliegt bromt hard en oma houdt vol. Het lijkt uren te duren.
Het vliegenlijk dat aan de mepper blijft kleven, gooit oma naar buiten.

Kijk, de plastic Paagman tasjes met de aankondiging van het Crossing Border festival zijn binnen.
De mensen kunnen nu hun net gekochte boeken en kantoorartikelen in de schreeuwende burgermeester's vrouw mee naar huis nemen.

 
28 augustus is naar aanleiding van het 10 jarig bestaan van de Sahara studio een expositie te zien in de Nieuwe Anita in Amsterdam.
Hoe het allemaal precies zit weet ik nog niet maar...
'...Ter ere van dit jubileum, en natuurlijk ter ere van de vele hardwerkende bands die de revue zijn gepasseerd, wil Sahara Studio aandacht schenken aan een nog al te vaak onderbelicht aspect van deze opnamen: het artwork. De beste aanvulling op een geweldig klinkende plaat is natuurlijk een prachtige platenhoes, een in het oogspringende poster, goede bandfoto's en andere merchandise zoals t-shirts, buttons en tassen. De expositie zal verschillende locaties aandoen, om uiteindelijk "thuis" te komen op het Crossing Border festival in Den Haag...'
In die Sahara Studio heb ik mijn eerste demo opgenomen met MTfeet, zo nu en dan geoefend met Smutfish en de Mowingclub en de laatste CD 'Melleville' is daar gemasterd en een beetje gemixt.
Die 28ste agustus in de Nieuwe Anita komt o.a. de originele grasmaaier van 'Lawnmower Mind' te hangen. Ik heb 'm net bij de bezitter ervan opgehaald.
Die avond zal ik ook wat liedjes zingen.
Wees welkom!
En kijk, de tomatenjongens doen het goed.

Op de een of ander manier moet ik veel schrijven over mijn tekeningen.
Een introductie tekst voor de tentoonstelling bij Stroom, een aanmelding bij een galerie in New York en een verantwoording voor een in 2003 gekregen basisstipendium van het Fonds voor Beeldende kunsten.
Teksten over kunst moeten altijd ingewikkeld zijn. Het liefst met een hoop moeilijke woorden. De suggestie van werkelijk diepe dingen ligt vaak in het net niet begrijpen van die dingen. bijvoorbeeld:
De beroepspraktijk binnen het discours van de hedendaagse beeldende kunst.
Discours? wow, dat zit wel goed met Melle en de hedendaagse beeldene kunst.
Maar wat het gelukkig weer een beetje normaal maakte was het volgende:
‘Het tekenen zelf is als vechten met een wild beest. Als een gitaarsolo van Neil Young. De afloop is onvoorspelbaar. Het resultaat is verre van smetteloos.’

Gister bij zeefdrukkerij Végron bekeken hoe de affiche van het Crossing Border festival gedrukt werd.
Het welkom was vriendelijk en de koffie prima.
De burgemeesters vrouw is er mooi uitgekomen. Te zien is het moment vlak voordat ze vermoord wordt. De comic die later het licht moet zien zal de moordenaar en zijn motief in beeld brengen.
Gelukkig heb ik een er paar mooie misdrukken uit kunnen halen. Ook zijn er een paar zwart/wit exemplaren gedrukt om te zijner tijd een nieuwe invulling aan te geven.

Het band rond het stuur van mijn racefiets heb ik vervangen. Niet dat het band dat er op zat er heel erg aan toe was, maar toen ik de fiets kocht kreeg ik er van de vorige eigenaar nieuw stuurband bij. Ik zag er wat tegenop omdat dat soort dingen bij mij vaak misgaan. Die dingen hebben rust, aandacht en precisie nodig en vooral dat laatste wil er nog wel eens bij inschieten.
Maar het viel mee. Het nieuwe band is veel dikker en zachter, zodat het lijkt of je mensenarmpjes vast hebt als je fietst, maar dat heeft toch ook wel weer wat.
De tomaten doen het wonderwel. Hele trossen. Oranje tomaten zitten er bij en dat zie je niet zo vaak. Ik tenminste niet. Roder worden ze niet. Ook zijn er gele tomaten in de vorm van een grote druppel. Wat ik met al die tomaten aan moet weet ik nog niet.
In al de vakantie rust heb ik ook tijd gevonden om wat gaten in het plafond te dichten. Die zaten er al even. Ik denk dat het dichten ervan de geluiden die de bovenburen boven me maken wellicht iets zullen dempen. Purschuim leek me het juiste dichtmiddel. Purschuim bleek krankzinnig spul. Het komt met grote toeven uit de spuitbus en bruist alle kanten op. Met de hand moest ik het schuim een beetje de gaten in duwen en dat was geen goed plan. Purschuim aan je handen kleeft vreselijk. Het gaat er niet meer af.
Alles wat je aanraakt komt onder het purschuim.
De kraan, om je handen onder te wassen. .
De telefoon om Marius, die de nodige materiaal kennis heeft in paniek te bellen om zijn advies om het met terpentine te wassen te ontvangen.
De fietssleutel om je fiets van het slot te doen om daarna naar de supermarkt te gaan om terpentine te kopen. (de broekzak zat al onder de purschuim omdat ik de telefoon eruit moest halen)
De handvaten van je fiets.
De fles terpentine.
Het geld om de terpentine me af te rekenen.
Nouja.
Met terpentine krijg je het ergste er van af. Veel blijft er nog zitten, maar dat slijt er vast wel af.