Zo. Het gevaar is geweken. Het beest kwam niet terug en na een paar keer met een bezemsteel op het nest geklopt te hebben bleek het beest er ook niet in. Terwijl Perseus en Theseus vol bewondering over mijn schouder meekeken heb ik het nest uit de balkonkast losgewrikt.
Even nog de gedachte gehad het ding aan een touw vanaf het balkon naar beneden te laten vieren om het vlak boven het hoofd van de op zijn tuinbank slapende benedenbuurman te laten hangen, maar heb dat toch maar niet gedaan.

Een doodeng nest gevonden.
Daar was toch al een keer eerder iets eigenaardigs in mijn huis aan het groeien? Ja hoor, zeker.
Nu dus dit.
Boven de balkonkast bleek een ruimte. Afgeschermd met kippengaas. Een nest van het een of ander.
Net nu ik mijn gezin moet beschermen tegen de kwaaie dingen.
Ilse doet er nogal nonchalant over. Wat hebben ze dat mooi gemaakt he? ZE?! WIE?!
Gnomen? Gekloonde kinderen van Adolf Hitler? Een keihard beest met 3 rijen tanden?
De foto is met de zelfontspanner gemaakt. Echt benaderen durf ik het nest nog niet.
Ik zal jullie op de hoogte houden.

Na het optreden in het Radioprogramma 'Voetlicht' in de Balie, smaakte de I.P.A van brouwerij 't IJ een beetje naar Bisolvon.
Nu vond ik Bisolvon altijd wel lekker dus dat kwam goed uit.

Ondertussen is de rust wat wedergekeerd in het Bezuidenhout.

Dat na een komen en gaan van mensen. Dan heb ik het niet over familie en vrienden, die komen op een afgesproken tijd en is prima.
Nee, kraamzorg, kraamhulp, mensen van het ziekenhuis, consultatiedinges, het klossenmannetje, het kolfmachineteam, de bloemenbrenger van winkeliersvereniging Theresiastraat, je kan het zo gek niet bedenken. En natuurlijk nemen ze allemaal hun stagiaires mee.
Ik zet ook geen koffie meer. Je loopt erop leeg. Voordeel is ook dat ze eerder weggaan als ze geen koffie krijgen. Soms is het teveel, dan komen we niet eens aan het voeden van Elin toe. Dan schop ik er een tros uit. Opgetieft nu! We komen zelf ook bijna om van de honger!
Tussendoor schijn ik met Jonny Dowd, Truus de Groot en Dick zuilhof het lied 'Wreck on the highway' in het Paard gezongen te hebben.
Flarden van een hele leuke avond poppen zo nu en dan op.

Foto: Jan Rijk

Leuke site die Haagse filmbank.
Vriend Rein vond een filmpje met daarop mijn vader begin jaren 80.
Op 2.44 loopt hij voorbij pakt een glaasje wijn en nipt. Meer een boef uit de Dukes of Hazzard dan een bezoeker van een Rijswijkse Galerie.
In die tijd hield mijn vader ook een wolf in de achtertuin.

Ziehier de link naar het filmpje van de Haagse filmbank (het lukt niet om de video dit blog te laten zien)

Dan 31 jaar later bouwt hij een eendenstoplicht


Het eigenaardige verhaal over de wolf met linkjes naar deel 1 en 2 is hier te vinden.

Wow! dank voor al jullie lieve reacties!

Een broodje makreel van het Stuyvezantplein is lekker, moet ik vaker doen. Ik ben onderweg naar het stadsdeelkantoor om Elin aan te geven. Dat is verplicht. Heel raar om zo'n nieuw mooi wezentje te verbinden aan dat rechten-, plichten- en wettenwereldje waarin ik leef. Misschien had ik het niet moeten doen, maar dan had ik me meer in die zaken moeten verdiepen.

Wachten tot ik aan de beurt ben.


Ik denk aan de paar happen witlofspul die ik in het ziekenhuis heb gegeten vlak voor de geboorte. Dat werd me van alle kanten aangeraden. Om iets te eten. Het was eigenlijk best lekker. Nu ligt Elin te slapen op de kamer van Ilse en mogen ze bijna naar huis.

In het stadsdeelkantoor is na lang wachten het nummertje na mij aan de beurt. Het zal toch niet zo zijn dat ze mijn nummer overgeslagen hebben?
'Het zou kunnen dat degeen na u een afspraak had meneer, dat gaat nu eenmaal voor', zegt het balievrouwtje.
Het zou kunnen dat ik uw kop van uw romp trek, denkt het vadertje.

De afgelopen dagen ben ik vaak in het ziekenhuis en doe ik de dingen die moeten. Tussendoor maak ik met Richard de schommel af voor het Zinderfestival. Zonder Richard had ik het hele ding niet kunnen maken dus veel dank vanaf deze plek.

Alles in een waas. Een waas waarin steeds 1 ding aan de oppervlakte komt.
Trots op mijn lieve Elin en mijn lieve Ilse!

Ik ben aan de beurt. Papieren worden overhandigt en voor Elin is er een knuffel-ooievaartje. Ik moet er een beetje van huilen.

Ziehier het moment waarop Richard gelanceerd wordt van de schommel. Een seconde later komt hij los van het zitje, lijkt een moment in de lucht stil te hangen, maakt een miraculeuze salto en landt als een volleerd turner met beide benen tegelijk op de grond.

De schommel is af. Nu de plaatjes nog. Daar ga ik vandaag aan beginnen.
Na het Zinderfestival dacht ik van de schommeconstructie een uitbouw van mijn balkon te maken. Een klus met een hoop voeten in de aarde.
Eerst maar eens toestemming van mijn onderbuurman cq huisbaas vragen. Een groot deel van zijn tuin komt in de schaduw dus dat moet hij maar net willen. De bovenburen gaan een meter of wat van hun raam kwijtraken maar daar die zijn niet zo moeilijk. Ook de huizen ernaast zullen wat uitzicht verliezen.
Met plaggen zal ik het ding bedekken. Wellicht kan er nog het een en ander op groeien.
Omdat ik de buurt erin betrek lijkt me dat er wel een subsidietje uit te halen zal zijn. De buurt betrekken in je project is namelijk belangrijk bij een subsidieaanvraag. Doe je dat dan heb je 'm in feite al.
Hier een schets. Als het af is kan je mij natuurlijk niet meer zien zwaaien maar dat moet dan maar.